Κουνούσε το δάχτυλο σε Δούκα ο Κωνσταντινίδης του “Μεγάλου Περιπάτου” και επιβραβεύτηκε με μια θέση στο επιτελείο Μπακογιάννη

Αν η Αθήνα μπορούσε να βάλει μια ταμπέλα σε όσα την ταλαιπωρούν καθημερινά, δίπλα στην ένδειξη «Κίνηση» θα έγραφε: «Μεγάλος Περίπατος». Ένα σχέδιο που παρουσιάστηκε ως όραμα και αποδείχθηκε η πιο ηχηρή συγκοινωνιακή αποτυχία της σύγχρονης ιστορίας της πόλης.

Και ποιος φέρει την ευθύνη για αυτή την προώθηση στο ευρύ κοινό; Ο συγκοινωνιολόγος Σταύρος Κωνσταντινίδης, ο ιθύνων για την προώθηση ενός πειράματος που ξεκίνησε εν μέσω καραντίνας, όταν οι δρόμοι ήταν έρημοι. Σχεδίασε στον πίνακα “q&a” για τον Μεγάλο Περίπατο (ενώ συναντούσε “απρόσμενα” όπως δήλωσε σε ανάρτηση του τότε τον πρώην Δήμαρχο Μπακογιάννη), λες και η Αθήνα ήταν μακέτα. Μόνο που όταν η πόλη ξαναζωντάνεψε, το σχέδιο μετατράπηκε σε εφιάλτη: μποτιλιάρισμα μέχρι τη θάλασσα, κέντρο-φρακαρισμένο, οδηγοί και πολίτες σε μόνιμη οργή.

Αντί όμως να κάνει ένα βήμα πίσω, να αναγνωρίσει την αποτυχία και να σιωπήσει, σήμερα εμφανίζεται στα τηλεπαράθυρα ως «ειδικός», κουνώντας το δάχτυλο για την κίνηση που ο ίδιος επιβάρυνε όσο κανείς άλλος. Αυτό δεν είναι απλώς ειρωνεία. Είναι πρόκληση.

Γιατί ο κ. Κωνσταντινίδης δεν μπορεί να παριστάνει τον αμέτοχο σχολιαστή. Ήταν φανατικός υποστηρικτής μιας επιλογής που αποδείχθηκε καταστροφική. Και κάθε φορά που εμφανίζεται για να μιλήσει για την «κυκλοφοριακή ασφυξία» επί Δούκα στην Αθήνα ή ενάντια στο άνοιγμα της Β.Όλγας, υπενθυμίζει στους Αθηναίους ποιος έβαλε το χέρι του να την πολλαπλασιάσει.

Ο «Μεγάλος Περίπατος» δεν ήταν ποτέ έργο. Ήταν επικοινωνιακό πυροτέχνημα, εξόχως κοστοβόρο για τους δημότες, που έσβησε στην πρώτη μέρα κυκλοφοριακής πραγματικότητας. Και τώρα μένει ως μνημείο τεχνοκρατικού θράσους: μια υπενθύμιση ότι όταν οι ειδικοί μετατρέπονται σε πολιτικούς σχεδιαστές χωρίς μέτρο και αίσθηση της πόλης, το αποτέλεσμα είναι καταστροφή.