Κυβέρνηση ΟΠΕΚΕΠΕ: Νέες δικογραφίες, 20 πολιτικά πρόσωπα στο “στόχαστρο” και ακόμα να παραιτηθούν υπό το βάρος των εξελίξεων

Σε καθεστώς πολιτικής ασφυξίας βρίσκεται η κυβέρνηση, καθώς το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ εξελίσσεται σε υπόθεση με θεσμικές και ηθικές διαστάσεις που δύσκολα μπορούν πλέον να υποβαθμιστούν. Οι δικογραφίες που φτάνουν στη Βουλή δεν συνιστούν απλώς έναν ακόμη κύκλο ελέγχων. Αποτελούν ένα πυκνό πλέγμα ενδείξεων που αγγίζει τον πυρήνα της διαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων και θέτει ευθέως ζήτημα πολιτικής ευθύνης.

Η διαβίβαση των πρώτων φακέλων, που αφορούν συνολικά 13 πολιτικά πρόσωπα, σηματοδοτεί την έναρξη μιας διαδικασίας που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακούς χειρισμούς. Ανάμεσα στα ονόματα περιλαμβάνονται εν ενεργεία υπουργοί και βουλευτές της πλειοψηφίας, γεγονός που μετατρέπει την υπόθεση από «διοικητική εκκρεμότητα» σε κρίση αξιοπιστίας για το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Οι κατηγορίες, σε ορισμένες περιπτώσεις σε βαθμό κακουργήματος, δεν αφήνουν περιθώρια για εύκολες υπεκφυγές. Ακόμη και εκεί όπου γίνεται λόγος για πλημμελήματα, η σκιά της παραγραφής μέσα στο 2026 δημιουργεί ένα ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο που εντείνει την αίσθηση ότι η αλήθεια κινδυνεύει να χαθεί μέσα σε θεσμικά «παράθυρα».

Η δεύτερη δικογραφία, που αφορά πρώην υπουργικά στελέχη, έρχεται να συμπληρώσει το παζλ μιας υπόθεσης που δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα πρόσωπα. Η διαβίβαση χωρίς αξιολόγηση, λόγω του συνταγματικού πλαισίου, μεταθέτει την ευθύνη στη Βουλή, εκεί όπου θα κριθεί αν θα υπάρξει ουσιαστική διερεύνηση ή πολιτική διαχείριση.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, είναι η συνολική εικόνα. Είκοσι πολιτικά πρόσωπα, τέσσερις δικογραφίες, και μια κυβέρνηση που επιλέγει τη στάση αναμονής. Χωρίς παραιτήσεις, χωρίς σαφείς απαντήσεις, χωρίς το παραμικρό δείγμα πολιτικής αυτοκριτικής. Η σιωπή αυτή δεν εκλαμβάνεται ως ψυχραιμία. Εκλαμβάνεται ως επιλογή.

Η πίεση που ασκείται από την ευρωπαϊκή πλευρά για διαφάνεια στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος, τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται πόροι και, τελικά, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η εξουσία τη λογοδοσία.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό βάρος της υπόθεσης. Δεν πρόκειται μόνο για το ποιοι ελέγχονται. Πρόκειται για το αν υπάρχει βούληση να ελεγχθούν πραγματικά. Αν η Βουλή θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ή αν θα επιβεβαιώσει για ακόμη μία φορά την καχυποψία της κοινωνίας ότι οι θεσμοί λειτουργούν επιλεκτικά.

Την ώρα που οι αποκαλύψεις συνεχίζονται και νέοι φάκελοι αναμένονται μετά το Πάσχα, η κυβέρνηση καλείται να απαντήσει σε ένα απλό αλλά κρίσιμο ερώτημα: πόσες δικογραφίες χρειάζονται για να θεωρηθεί ότι υπάρχει πολιτικό ζήτημα;

Γιατί όταν οι εξελίξεις συσσωρεύονται και οι ευθύνες πολλαπλασιάζονται, η αδράνεια δεν είναι ουδετερότητα. Είναι θέση.