Νάντια Γιαννακοπούλου σε Ανδρουλάκη: Πάρε πίσω τον τρόπο κατανομής των συνέδρων δημιουργεί περισσότερα προβλήματα

Η παρέμβαση της Νάντια Γιαννακοπούλου στη συνεδρίαση της ΚΟΕΣ δεν μπορεί να διαβαστεί ως μια ακόμη εσωκομματική διαφοροποίηση. Αντιθέτως, εντάσσεται σε μια παράδοση πολιτικής ευθύνης που θέλει τα θεσμικά κόμματα να επιλύουν τις διαφορές τους με καθαρούς κανόνες και σαφές καταστατικό πλαίσιο. Όταν τίθεται ζήτημα ισοτιμίας των μελών και συμβατότητας μιας πρότασης με το καταστατικό, η συζήτηση δεν είναι διαδικαστική· είναι βαθιά πολιτική.

Η επισήμανσή της ότι το προτεινόμενο σύστημα εκλογής συνέδρων δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα επιχειρεί να λύσει, αξίζει προσεκτικής ανάγνωσης. Σε μια συγκυρία κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως ώριμη εναλλακτική διακυβέρνησης, η εικόνα εσωτερικών τριβών γύρω από τον τρόπο κατανομής των συνέδρων δεν ενισχύει την αξιοπιστία του. Η πρότασή της για απόσυρση του συστήματος, ως πράξη σύνθεσης, δεν υπονομεύει την ηγεσία· την καλεί να επιβεβαιώσει τον θεσμικό της ρόλο.

Από την πλευρά του, ο Νίκος Ανδρουλάκης υπεραμύνθηκε της επιλογής του, επικαλούμενος την ανάγκη ευθυγράμμισης της κομματικής κατανομής με τη βούληση του εκλογικού σώματος. Το επιχείρημα έχει πολιτική βάση. Ωστόσο, η αναγωγή της εσωκομματικής διαδικασίας σε αντανάκλαση των εθνικών εκλογών μεταβάλλει τη φύση του συνεδρίου από πεδίο εσωτερικής δημοκρατικής εκπροσώπησης σε μηχανισμό επιβεβαίωσης εκλογικών συσχετισμών.

Η παρέμβαση Γιαννακοπούλου υπενθυμίζει ότι τα κόμματα δεν είναι απλώς εκλογικοί μηχανισμοί. Είναι οργανισμοί πολιτικής συμμετοχής. Η ισοτιμία των μελών, η διαφάνεια των κανόνων και η αποφυγή αιφνιδιασμών αποτελούν προϋποθέσεις για την ανασυγκρότηση της εμπιστοσύνης. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή της ηγεσίας δεν είναι αν θα επικρατήσει σε μια διαδικαστική διαμάχη, αλλά αν θα διασφαλίσει ένα συνέδριο που θα λειτουργήσει ως αφετηρία ενότητας και όχι ως σημείο περαιτέρω πόλωσης.

Σε περιόδους μετάβασης, η θεσμική αυτοσυγκράτηση αποτελεί πολιτική αρετή. Και η συζήτηση για τον τρόπο εκλογής των συνέδρων είναι, τελικά, δοκιμασία ωριμότητας για το ίδιο το κόμμα.