Ο Σταύρος Παναγιωτίδης “κομματιάζει” το κυβερνητικό αφήγημα για τη Χίο με μια συγκλονιστική ανάρτηση

Σε μια ανάρτηση που λειτουργεί περισσότερο ως πολιτική καταγγελία παρά ως απλή τοποθέτηση γνώμης, ο γνωστός συγγραφέας Σταύρος Παναγιωτίδης αποδομεί μετωπικά το κυρίαρχο κυβερνητικό και μιντιακό αφήγημα γύρω από τα ναυάγια προσφύγων και μεταναστών, θέτοντας στο επίκεντρο αυτό που συστηματικά αποσιωπάται: τα θύματα.

Ο Παναγιωτίδης στέκεται στο επαναλαμβανόμενο ρητορικό σχήμα «εμείς πιστεύουμε το λιμενικό, εσείς πιστεύετε τους διακινητές», επισημαίνοντας ότι πρόκειται για μια σκόπιμα παραπλανητική διχοτόμηση. Όπως τονίζει, η αντιπαράθεση δεν αφορά το λιμενικό απέναντι στους διακινητές, αλλά το κράτος απέναντι στις μαρτυρίες των επιζώντων.

«Η μαρτυρία δεν είναι των διακινητών. Των θυμάτων είναι», υπογραμμίζει, καταδεικνύοντας ότι η διαγραφή των επιζώντων από τη δημόσια συζήτηση δεν είναι αμέλεια, αλλά πολιτική επιλογή.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η υπενθύμιση μιας καταδικαστικής απόφασης που, όπως σημειώνει, «βολικά ξεχνιέται». Το ελληνικό λιμενικό και η Ελλάδα συνολικά έχουν καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για το ναυάγιο στο Φαρμακονήσι, όχι έπειτα από καταγγελίες ΜΚΟ, αλλά με δικαστική κρίση διεθνούς κύρους. Η απόφαση αφορούσε τόσο τις συνθήκες του ναυαγίου όσο και τη μεταχείριση των επιζώντων από τις κρατικές αρχές, οι οποίοι –όπως έχει κριθεί– εμποδίστηκαν να καταθέσουν, στερήθηκαν τα κινητά τους και αντιμετωπίστηκαν με τρόπο που παραβίαζε θεμελιώδη δικαιώματα.

Ο συγγραφέας δεν περιορίζεται σε ιστορικές αναφορές. Συνδέει το παρελθόν με το παρόν, περιγράφοντας ένα σταθερό μοτίβο πολιτικής και επικοινωνιακής διαχείρισης, όπου η επιβίωση ενός μέρους του πολιτικού και δημοσιογραφικού συστήματος προϋποθέτει –όπως γράφει– «να μας κάνει τα μυαλά πουρέ», να ακυρώσει τη μνήμη και την κριτική σκέψη, αντικαθιστώντας τις με μια κατασκευασμένη πραγματικότητα.

Η ανάρτηση κλείνει με μια αιχμηρή, ηθικά φορτισμένη αναφορά στο δικαίωμα στην άμβλωση και στην επιλεκτική ευαισθησία όσων επικαλούνται το «δικαίωμα του αγέννητου παιδιού».

Ο Παναγιωτίδης θέτει ευθέως το ζήτημα των παιδιών –γεννημένων και αγέννητων– που χάθηκαν σε ναυάγια, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τη σιωπή όσων συνηθίζουν να ηθικολογούν, για να προλάβει, με πικρό σαρκασμό, την εύκολη απόδοση ευθυνών στις ίδιες τις μητέρες. Μια σιωπή που, όπως υπονοεί, δεν είναι ουδέτερη αλλά βαθιά πολιτική.

Η τοποθέτηση του Σταύρου Παναγιωτίδη έρχεται να υπενθυμίσει ότι πίσω από τους αριθμούς, τα δελτία Τύπου και τις «γραμμές» υπάρχουν άνθρωποι, μαρτυρίες και δικαστικά κριμένα γεγονότα. Και ότι η λήθη, όταν είναι επιλεκτική, δεν είναι αθώα. Είναι εργαλείο.

Διαβάστε την ανάρτηση:

“Αυτό το ρητορικό σχήμα “Εμείς πιστεύουμε το λιμενικό, εσείς πιστεύετε τους διακινητές” έχει ένα θεματάκι. Ότι κάτι “ξεχνάει”. Τα θύματα.

Αυτούς που σώθηκαν και μίλησαν. Η μαρτυρία δεν ειναι των διακινητών. Των θυμάτων είναι.Και ο μόνος τρόπος να το “ξεχνάς” αυτό είναι να θέλεις να το ξεχνάς. Γιατί σε συμφέρει.Όπως σε συμφέρει και να “ξεχνάς” πως το ελληνικό λιμενικό έχει καταδικαστεί.

Όχι από καμιά ΜΚΟ. Από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Για το ναυάγιο στο Φαρμακονήσι. Και μαζί του και η Ελλάδα για τον τρόπο που φέρθηκαν οι κρατικές υπηρεσίες στους επιζώντες, που δεν τους βοηθούσαν να δώσουν καταθέσεις, που ενώ ηταν ναυαγοί τους εκαναν σωματικη έρευνα και τους φέρθηκαν εξευτελιστικά κατα τη διάρκειά της.Άλλη μια περίπτωση που δείχνει πως ένα μέρος του πολιτικού και του δημοσιογραφικού κόσμου ξέρει ότι δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν μας κάνει τα μυαλά πουρέ, αν δεν μας κάνει να χάσουμε κάθε ικανότητα κρίσης, κάθε μνήμη πέρα από την κατασκευασμένη.

Τέλος. Όσοι είστε εναντίον του δικαιώματος στην άμβλωση λόγω του “δικαιώματος του αγέννητου παιδιού”, τώρα που πέθαναν παιδια γεννημένα, αλλά και αγέννητα επειδή η μάνες τους απεβαλαν στο ναυάγιο, θα πείτε κατι; Καλά, αφήστε το γιατί θα πείτε ότι φταίνε οι μανάδες που μπήκαν στη βάρκα. Δεν θα σκεφτείτε πόσο ανυπόφορο ήταν να μείνουν, για να αναγκαστούν να μπουν στην βάρκα. Αφήστε το να πάει στο διάολο.”