O Xάρης Δούκας στην Τουρκία μίλησε εκ μέρους όλων των Ελλήνων και φώναξε: “Η Δημοκρατία, δεν φυλακίζεται”

Μια αληθινή ιστορία τρέλας και ανθρωπιάς από τις φυλακές της Σηλυβρίας

Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας στο THESSTODAY

Θα σου πω μια ιστορία που ίσως δεν θα πιστέψεις. Μια ιστορία για έναν άντρα που αποφάσισε ότι η δημοκρατία δεν είναι θέμα γραφείου, αλλά θέμα καρδιάς και αντάρτικης πράξης. Μια ιστορία για τον Χάρη Δούκα που έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει ο Μητσοτάκης, αλλά εκείνος ήταν πιθανώς απασχολημένος να βγάζει φωτογραφίες για το Instagram.

Στο Δρόμο για τη Σηλυβρία

Φαντάσου την εικόνα: Μια συμμορία Ευρωπαίων δημάρχων, με τον Δούκα σαν έναν μοντέρνο Δον Κιχώτη, ταξιδεύουν προς την καρδιά του τουρκικού αυταρχισμού. Όχι με τανκς και πυραύλους, αλλά με κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: με αλληλεγγύη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Οι φυλακές της Σηλυβρίας. Εκεί που κρατούν τον Ιμάμογλου, τον δήμαρχο που τόλμησε να νικήσει τον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη. Τον άντρα που έγινε σύμβολο αντίστασης απλώς επειδή είπε “όχι” στην απολυταρχία.

Η Διπλωματία του Δρόμου

Ενώ στην Αθήνα κάποιοι ασχολούνται με τα σχήματα του power point και τις συναντήσεις με τους “σωστούς ανθρώπους”, ο Δούκας πήρε το αεροπλάνο. Μαζί του μια στρατιά από δημάρχους – Βαρκελώνη, Σόφια, Ζάγκρεμπ, Ουτρέχτη, Βουδαπέστη, Τιμισοάρα. Σαν μια punk συμμορία δημοκρατών που αποφάσισε να πάρει την υπόθεση στα χέρια της.

“Η Δημοκρατία δεν φυλακίζεται”, είπε ο Δούκας έξω από το δημαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Με την ψυχραιμία ενός χειρούργου και την παρρησία ενός αναρχικού.

Το Βραβείο που Δεν Παραδόθηκε (Αλλά Παραδόθηκε)

Οι Τούρκοι δεν τους άφησαν να δουν τον Ιμάμογλου. Προφανώς. Αλλά αυτό δεν τους σταμάτησε. Το “Ειδικό Βραβείο Δημοκρατίας” το πήρε η σύζυγός του, η Ντιλέκ Κάγια. Κι αυτό ήταν ίσως πιο δυνατό από οποιαδήποτε επίσημη τελετή.

Φαντάσου την εικόνα: μια γυναίκα παίρνει ένα βραβείο για τον άντρα της που είναι φυλακισμένος επειδή τόλμησε να πιστέψει στη δημοκρατία. Κι ένας Έλληνας δήμαρχος να στέκεται εκεί, να αντιπροσωπεύει όχι μόνο την Αθήνα, αλλά όλους εμάς που έχουμε κουραστεί από τις κουτοπονηριές και τη μικροπολιτική.

Η Αληθινή Διπλωματία

“Στεκόμαστε στο πλευρό του Ιμάμογλου, στο πλευρό του λαού της Τουρκίας”, είπε ο Δούκας. Όχι “εκφράζουμε την ανησυχία μας” ή “παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις”. Όχι. “Στεκόμαστε στο πλευρό”.

Αυτή είναι διπλωματία από τα παλιά. Από την εποχή που οι άνθρωποι είχαν πεποιθήσεις και δεν φοβόντουσαν να τις υπερασπιστούν. Από την εποχή που η πολιτική δεν ήταν τέχνη του δυνατού, αλλά τέχνη του σωστού.

Το Μήνυμα που Δεν Ακούστηκε (Αλλά Ακούστηκε)

Ο Ιμάμογλου απάντησε με ανάρτηση στο X. “Η αλληλεγγύη τους ενισχύει τον αγώνα για το δημοκρατικό μέλλον της Τουρκίας.” Από τη φυλακή. Με περισσότερη αξιοπρέπεια από τους περισσότερους που κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Κι εμείς εδώ; Εμείς συζητάμε για τον 13ο μισθό, για τα σκάνδαλα, για τις δημοσκοπήσεις. Ενώ ένας δήμαρχος κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση: να στέκεται δίπλα σε όσους παλεύουν για τις αξίες που υποτίθεται ότι μας ενώνουν.

Επίλογος: Η Τρέλα της Νηφαλιότητας

Ξέρεις τι είναι το πιο τρελό σε όλη αυτή την ιστορία; Ότι αυτό που έκανε ο Δούκας φαίνεται επαναστατικό, ενώ είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Να στέκεσαι δίπλα σε όσους παλεύουν για τη δημοκρατία. Να μην κρυφτείς πίσω από πρωτόκολλα και διπλωματικές ευγένειες όταν η ανθρωπιά καλεί.

Αυτό είναι το μέγεθος της κρίσης μας. Ότι η στοιχειώδης αλληλεγγύη φαίνεται σαν ηρωισμός.

Ο Δούκας δεν έκανε τίποτα το ηρωικό. Έκανε αυτό που έπρεπε. Κι αυτό, σε μια εποχή που όλοι κάνουν τα λάθος πράγματα, είναι ίσως η μεγαλύτερη επανάσταση από όλες.