Παρέμβαση-καμπανάκι από τον Γιώργο Σιακαντάρη: «Η δημοσιονομική πειθαρχία δεν είναι σοσιαλδημοκρατία»

Μια αποκαλυπτική και καυστική παρέμβαση από τον Καθηγητή και συγγραφέα Γιώργο Σιακαντάρη έρχεται να ταράξει τα νερά της αυτοαποκαλούμενης σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής σκηνής.

Με αφορμή την ημερίδα των Τομέων Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ο Σιακαντάρης δεν μάσησε τα λόγια του: κατήγγειλε ευθέως την ιδεολογική κενότητα και τον τεχνοκρατικό εναγκαλισμό της σημερινής σοσιαλδημοκρατίας, που έχει απολέσει κάθε επαφή με τις προοδευτικές ιδέες.

Στο στόχαστρό του μπήκε η τοποθέτηση του Γραμματέα του Τομέα Οικονομικών του κόμματος, ο οποίος δήλωσε ότι «η δημοσιονομική πειθαρχία είναι συστατικό στοιχείο της πολιτικής μας». Μια φράση που, όπως σημείωσε ο Σιακαντάρης, θα μπορούσε να είχε ειπωθεί αυτούσια από τη Θάτσερ, τον Ρέιγκαν, τον Σόιμπλε ή τον Ντάισελμπλουμ – και σίγουρα όχι από έναν σοσιαλδημοκράτη. Η αναφορά αυτή αποτυπώνει, κατά τον ίδιο, την ηγεμονία των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων ακόμη και μέσα σε κόμματα που ιστορικά ταυτίστηκαν με το κράτος πρόνοιας, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αναδιανομή.

Ακόμα πιο ανησυχητικό για τον Σιακαντάρη ήταν το γεγονός πως κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της δήλωσης. Η πλήρης ιδεολογική απονέκρωση, η απουσία κριτικής σκέψης και η θλιβερή επιφανειακή γνώση της ιστορίας της σοσιαλδημοκρατίας συνθέτουν, σύμφωνα με τον ίδιο, το σκηνικό ενός πολιτικού χώρου που ενδιαφέρεται περισσότερο για την ετικέτα και λιγότερο για το περιεχόμενο.

Με ένα δηκτικό αλλά εύστοχο σχόλιο για την τάση πολλών να επικαλούνται ονόματα και κείμενα –από το Επινέ μέχρι το πρόγραμμα της Ερφούρτης– χωρίς να έχουν διαβάσει τίποτε ουσιαστικό, ο Σιακαντάρης καταγγέλλει την επιφανειακή χρήση της πολιτικής ιστορίας ως άλλοθι για την απουσία πολιτικής σκέψης.

Η παρέμβασή του ξεφεύγει από την εσωκομματική κριτική. Αποτελεί κραυγή αγωνίας για τον θάνατο των ιδεών – όχι μόνο στις ηγεσίες των κομμάτων αλλά και στην κοινωνία και τη διανόηση. Η μετατροπή της πολιτικής σε θέαμα, η ελαφρότητα της δημόσιας σφαίρας και η απουσία βαθύτερης σκέψης, συνθέτουν ένα τοπίο όπου οι προοδευτικές ιδέες είτε εξευτελίζονται είτε αγνοούνται.

Ο Σιακαντάρης δεν κρύβει την απογοήτευσή του. Αναρωτιέται αν υπάρχει μέλλον για τις ιδέες που καθόρισαν τον 20ό αιώνα – ή αν, τελικά, απλώς θα ανακυκλώνονται ως κενές ρητορείες σε συνέδρια, hashtags και στρογγυλά τραπέζια. Το ερώτημά του παραμένει αιχμηρό και ανοιχτό: Πέθαναν οι προοδευτικές ιδέες ή απλώς τις σκοτώσαμε εμείς;