ΠΑΣΟΚ:Οι αλλαγές του καταστατικού και οι “κόφτες” σε θητείες Βουλευτών και Ευρωβουλευτών

Γράφει η Μακρίνα-Ελένη Πάρης

Με καθαρές γραμμές αλλά και διαδικαστικά ερωτήματα αφήνει πίσω του το 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, μετά την ομόφωνη έγκριση Διακήρυξης Προγράμματος και –κυρίως– των αλλαγών στο Καταστατικό, που επιχειρούν να επανακαθορίσουν τον τρόπο λειτουργίας και ανανέωσης του κόμματος.

Η εισαγωγή «κόφτη» στις θητείες βουλευτών και ευρωβουλευτών καταγράφεται ως μία από τις πιο εμβληματικές τομές, με σαφή στόχο την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού και την απομάκρυνση από παγιωμένες πρακτικές πολυετούς κοινοβουλευτικής παραμονής.

Σύμφωνα με τη νέα ρύθμιση, τίθεται όριο πέντε πλήρων θητειών ή είκοσι ετών για τους βουλευτές, ενώ αντίστοιχα για τους ευρωβουλευτές προβλέπονται τρεις θητείες. Η επιλογή αυτή εντάσσεται στη συνολική προσπάθεια ανασυγκρότησης και αξιοπιστίας, που αποτυπώθηκε και στην πολιτική γραμμή αυτονομίας που κυριάρχησε στο συνέδριο, με αιχμή τις παρεμβάσεις στελεχών όπως ο Χάρης Δούκας, ο οποίος έχει επενδύσει πολιτικά στην ανανέωση και στη ρήξη με κατεστημένες ισορροπίες.

Ωστόσο, πίσω από την επίσημη εικόνα ενότητας και θεσμικής θωράκισης, αναδύεται ένα κρίσιμο πολιτικό και νομικοπολιτικό ερώτημα: πώς θα εφαρμοστεί στην πράξη ο περιορισμός των θητειών και τι θα σημάνει για ιστορικά στελέχη του κόμματος με μακρά κοινοβουλευτική διαδρομή, όπως ο Χάρης Καστανίδης, που εκλέγεται διαδοχικά από τη δεκαετία του 1990.

Το ζήτημα δεν είναι τεχνικό, αλλά βαθιά πολιτικό. Θα έχει η ρύθμιση αναδρομικό χαρακτήρα, οδηγώντας εκτός ψηφοδελτίων στελέχη με πολυετή παρουσία, ή θα εφαρμοστεί από μηδενική βάση, επιτρέποντας μια μεταβατική περίοδο; Και ακόμη περισσότερο: μπορεί ένα κόμμα που επικαλείται την ανανέωση να αποφύγει την πραγματική σύγκρουση με τα «βαριά» ονόματα που σφράγισαν την πορεία του τις προηγούμενες δεκαετίες;

Η απουσία σαφούς απάντησης αφήνει χώρο για ερμηνείες και εσωτερικές τριβές, σε μια στιγμή που το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως αξιόπιστη εναλλακτική εξουσίας. Η πολιτική αξία της ρύθμισης θα κριθεί όχι από τη διατύπωσή της, αλλά από την εφαρμογή της. Διαφορετικά, ο «κόφτης» κινδυνεύει να εκληφθεί ως συμβολική κίνηση χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα που επιχειρεί να εκπέμψει η ηγεσία είναι σαφές: τέλος στις αέναες θητείες, αρχή σε μια νέα γενιά πολιτικών. Το αν αυτό θα μεταφραστεί σε πραγματική ανανέωση ή σε ελεγχόμενη προσαρμογή των συσχετισμών, θα φανεί στις επόμενες εκλογικές λίστες – εκεί όπου η πολιτική βούληση δοκιμάζεται χωρίς περιθώρια υπεκφυγών.