“ΠΑΣΠ: Να ξαναγίνουμε το μέλλον”

Γράφει ο Γιάννης Ανδρεαδάκης/ Μέλος της ΠΑΣΠ Οικονομικών ΔΠΘ

Δεν αρκεί να θυμόμαστε.

Ούτε να τιμούμε.

Η ΠΑΣΠ δεν γεννήθηκε για να είναι παράρτημα μνήμης.

Γεννήθηκε για να είναι πρωτοπορία αλλαγής.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η θέση της δεν μπορεί να είναι ούτε στους διαδρόμους των συμβιβασμών, ούτε στα παγκάκια της απάθειας.

Η ΠΑΣΠ οφείλει να είναι η φωνή και το όχημα μιας νέας ριζοσπαστικής, κοινωνικά ριζωμένης και πολιτικά συγκρουσιακής φοιτητικής Αλλαγής.

Γιατί δεν υπάρχει άλλος χρόνος.

Τα πανεπιστήμια μας φθείρονται – από την ιδιωτικοποίηση, την αστυνομοκρατία, την υποχρηματοδότηση, την παθητικότητα.

Οι φοιτητές στενάζουν – από την επισφάλεια, την ανεργία, τη μοναξιά, την έλλειψη ορατότητας.

Αν η ΠΑΣΠ θέλει να λέγεται δύναμη του προοδευτικού φοιτητικού κινήματος, πρέπει να σταθεί ξανά εκεί που γεννήθηκε:

μέσα στους αγώνες. Όχι δίπλα τους. Όχι απέναντι. Μέσα.

ΠΑΣΠ σήμερα σημαίνει:

• Ναι στον δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό χαρακτήρα του πανεπιστημίου – όχι στη λογική της αγοράς, της “αριστείας”, της επιτήρησης.

• Ναι στην ενεργή φοιτητική εκπροσώπηση – όχι στις ΔΕΠ-κρατούμενες διοικήσεις και στον αποκλεισμό των φοιτητών από τις αποφάσεις.

• Ναι στον νέο ριζοσπαστισμό των κοινωνικών κινημάτων – του φεμινισμού, της οικολογίας, της αντιφασιστικής δράσης – όχι στη συναλλαγή, στο μικροκομματικό αλισβερίσι, στην υποκρισία.

• Ναι στην αριστερή, σοσιαλιστική προοπτική – όχι στον κεντρώο καιροσκοπισμό ή στη δεξιά ατζέντα με σοσιαλδημοκρατικό περιτύλιγμα.

Η ΠΑΣΠ δεν μπορεί να είναι μηχανισμός.

Ούτε εκλογικός μηχανισμός. Ούτε μηχανισμός αναπαραγωγής αξιωμάτων.

Οφείλει να είναι κίνημα.

Φοιτητικό, μαζικό, ανατρεπτικό.

Να εκφράσει ξανά τη δύναμη των πολλών – να φέρει στα αμφιθέατρα τον παλμό της κοινωνίας.

Όπως η 3η Σεπτέμβρη δεν ήταν ποτέ δήλωση νομιμότητας, αλλά διακήρυξη ρήξης, έτσι και η ΠΑΣΠ σήμερα δεν έχει κανένα χρέος στην κανονικότητα.

Έχει μόνο χρέος στη νέα γενιά.

Να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της.

Να οργανώσει τους αγώνες της.

Να εμπνεύσει τα όνειρά της.

Να αποδείξει πως ναι — ακόμα κι όταν όλα φαίνονται αδύνατα —

η φοιτητική παράταξη της Αλλαγής μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Γιατί ο σοσιαλισμός δεν πέθανε.

Γιατί η Αλλαγή δεν είναι παρελθόν.

Γιατί η ΠΑΣΠ μπορεί να ξαναγίνει το μέλλον.