Παύλος Ασλανίδης: “3 χρόνια μετά τα Τέμπη και κανένας ένοχος δεν είναι φυλακή”

Η φωνή των ανθρώπων που έχασαν τα παιδιά τους στην τραγωδία των Τεμπών δεν χαμηλώνει. Αντιθέτως, όσο περνά ο χρόνος χωρίς ουσιαστική απόδοση ευθυνών, γίνεται πιο αιχμηρή, πιο καταγγελτική, πιο πολιτικά φορτισμένη. Οι δηλώσεις των γονέων, λίγο πριν από την αναβολή της δίκης, φωτίζουν ένα βαθύ ρήγμα εμπιστοσύνης απέναντι στη Δικαιοσύνη και τους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Ο Παύλος Ασλανίδης, με λόγο ωμό και αδιαπραγμάτευτο, θέτει το ζήτημα στην πιο σκληρή του διάσταση: τρία χρόνια μετά το δυστύχημα, δεν υπάρχουν ένοχοι στη φυλακή. Η καταγγελία του ότι η πρόοδος της δικογραφίας στηρίχθηκε κυρίως στις πρωτοβουλίες των ίδιων των οικογενειών, και όχι σε μια αυτεπάγγελτη, επιθετική έρευνα των αρχών, συνιστά ευθεία αμφισβήτηση του τρόπου που λειτούργησε ο κρατικός μηχανισμός. Η αναφορά του στον ανακριτή ως «ανδρείκελο» δεν είναι απλώς μια συναισθηματική έκρηξη· είναι πολιτική κατηγορία για θεσμική αδράνεια.

Στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά με νομική στόχευση, ο Αντώνης Ψαρόπουλος αναδεικνύει τα κενά της ανάκρισης και το προβληματικό κατηγορητήριο. Μιλά για μια δίκη που ξεκινά με ελλείψεις, με απουσία κατηγορουμένων και με υποβαθμισμένες κατηγορίες, αφήνοντας να αιωρείται η σκιά μιας ελλιπούς –αν όχι προσχηματικής– διαδικασίας. Η επισήμανση αυτή δεν αφορά μόνο την υπόθεση των Τεμπών· αγγίζει τον πυρήνα της απονομής Δικαιοσύνης σε υποθέσεις υψηλού πολιτικού και κοινωνικού κόστους.

Κοινός παρονομαστής στις παρεμβάσεις των δύο γονέων είναι η μετατόπιση της ελπίδας από τους θεσμούς προς την κοινωνία. «Η δύναμή μας είναι ο ελληνικός λαός», σημειώνουν, υπογραμμίζοντας ότι η πίεση της κοινής γνώμης παραμένει το μοναδικό εργαλείο για να σπάσει η ακινησία. Πρόκειται για μια παραδοχή που, αν διαβαστεί προσεκτικά, αποκαλύπτει μια κρίση εμπιστοσύνης με ευρύτερες διαστάσεις: όταν οι πολίτες δεν προσβλέπουν πλέον στη Δικαιοσύνη ως αυτονόητο εγγυητή, αλλά στη λαϊκή πίεση ως μοχλό δικαίωσης.

Στον πυρήνα αυτής της υπόθεσης δεν βρίσκεται μόνο η αναζήτηση ευθυνών για ένα πολύνεκρο δυστύχημα. Βρίσκεται η αξιοπιστία των θεσμών και η ικανότητα του κράτους να αποδίδει Δικαιοσύνη χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς σκιές. Και όσο αυτή η απάντηση καθυστερεί, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ότι η αλήθεια δεν είναι απλώς ζητούμενο – είναι διακύβευμα.