Περήφανε Παλαιστινιακέ Λαέ- Αυτό που κάνει το Ισραήλ είναι Γενοκτονία και θα το λέμε μέχρι να σας δούμε Ελεύθερους!

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος

Ανοιχτή Επιστολή προς τον Παλαιστινιακό Λαό

Περήφανε λαέ της Παλαιστίνης,

Σου γράφω με καρδιά βαριά, μα συνείδηση καθαρή. Σου γράφω εκ μέρους όλων όσοι δεν συμβιβάζονται με την υποκρισία, τη βαρβαρότητα, την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Σε αντικρίζω — αιματοβαμμένος, πεινασμένος, ξεριζωμένος — κι όμως όρθιος. Και ντρέπομαι. Όχι για σένα. Για εμάς. Για τη σιωπή μας. Για τα κροκοδείλια δάκρυα της πολιτισμένης Δύσης. Για την πολιτική ουδετερότητα που μετατρέπεται σε συνενοχή σφαγής.

Μπροστά στην Ελευθερία, την Ανεξαρτησία και την Ανθρωπιά, δεν χωρούν συμφέροντα, πετρέλαια, αντιπυραυλικές ασπίδες και “στρατηγικές ισορροπίες”. Όποιος εμπορεύεται τη ζωή παιδιών για να εξασφαλίσει “σταθερότητα” είναι θύτης. Όποιος κλείνει τα μάτια μπροστά σε μια γενοκτονία για να διατηρήσει “συμμαχίες”, είναι συνένοχος. Και η Δύση, ναι, είναι συνένοχη.

Πού είναι οι κυρώσεις; Πού είναι οι διεθνείς διώξεις; Πού είναι η φωνή της Ευρώπης, που πάγωσε περιουσίες και διέκοψε σχέσεις για την εισβολή στην Ουκρανία; Μήπως το ουκρανικό ζήτημα θεωρήθηκε “παγκόσμιο”; Και το παλαιστινιακό — γιατί έτσι πρέπει να το αποκαλούμε πλέον, με το όνομά του — μήπως είναι, κατά τα κραταιά κράτη, απλώς μια “εσωτερική υπόθεση τρομοκρατίας”;

Έτσι έλεγαν και το 1821, όταν οι τότε “Μεγάλες Δυνάμεις” πληροφορούνταν την Ελληνική Επανάσταση στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και αργότερα στην Πελοπόννησο. Δεν συγκινήθηκαν. Έβλεπαν μονάχα την “σταθερότητα” της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Χρειάστηκε να έρθει η φρίκη: η Σφαγή της Χίου τον Απρίλιο του 1822, και τέσσερα χρόνια αργότερα η ηρωική Έξοδος του Μεσολογγίου, τη νύχτα της 10ης Απριλίου 1826. Μόνον τότε άρχισε να ακούγεται η φωνή των λαών. Μόνον τότε η ελληνική υπόθεση μετατράπηκε σε κοινή συνείδηση ελευθερίας.

Σήμερα, η Γάζα και η Δυτική Όχθη είναι το Μεσολόγγι σας. Οι μανάδες που σέρνουν τα πτώματα των παιδιών τους στα χαλάσματα είναι οι Χιώτισσες του 1822. Τα καμένα σπίτια σας, το αίμα στο χώμα, η απόγνωση που μετατρέπεται σε περηφάνια — είναι ο ίδιος πόνος, η ίδια μάχη για Ελευθερία.

Συγγνώμη. Για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης που κρατά “ίσες αποστάσεις” μπροστά σε μια ανείπωτη καταστροφή. Συγγνώμη, γιατί ενώ οι λαοί μιλούν, οι κυβερνήσεις σωπαίνουν. Να ξέρετε, όμως: η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι μαζί σας. Βλέπει. Θυμάται. Και πονά.

Η γενοκτονία είναι γενοκτονία. Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν έχουν χρώμα, θρήσκευμα ή συμμαχία. Εθνοκάθαρση λέγεται αυτό που σας κάνουν. Και θα το λέμε. Ξανά και ξανά. Μέχρι να σας δούμε ελεύθερους.

Με σεβασμό, οδύνη και αλληλεγγύη,
Άγγελος Γαβρής
Δημοσιογράφος – Μέλος ΕΣΗΕΜ-Θ