Πώς φτάσαμε στη διάλυση του ΠΚΚ;

Γράφει ο Γιώργος Βαγγόπουλος

Το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΠΚΚ), γεννήθηκε το 1978 από τις στάχτες της πολιτικής και κοινωνικής καταπίεσης που βίωναν οι Κούρδοι στην Τουρκία. Με μαρξιστική ιδεολογία και αντάρτικο βουνού, επιδίωξε όχι μόνο την εθνική απελευθέρωση αλλά και έναν κοινωνικό μετασχηματισμό. Το 1984 ξεκίνησε τον ένοπλο αγώνα, δημιουργώντας ελπίδες στους καταπιεσμένους και τρόμο στην Άγκυρα. Όμως το κόστος ήταν βαρύ: μαζικές εκκενώσεις χωριών, χιλιάδες νεκροί και βίαιη κρατική καταστολή.

Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτσαλάν το 1999 υπήρξε κομβική. Χωρίς τον ηγέτη του, το ΠΚΚ μπήκε σε φάση κρίσης, στρατηγικής και ταυτότητας. Οι ειρηνευτικές συνομιλίες του 2013–2015 απέτυχαν καθώς γι’ άλλη μια φορά η Τουρκία έσπασε την εκεχειρία, η καταστολή εντάθηκε, και η δράση μετατοπίστηκε σε άλλα γεωγραφικά μέτωπα – κυρίως στη Συρία, μέσω των YPG/YPJ. Το ΠΚΚ, πια, φάνταζε παλιό· βυθισμένο σε εσωτερικές διαφωνίες, αποκομμένο από τη νεολαία και τον διεθνή προοδευτικό χώρο.

Η «διάλυσή» του δεν ήταν ήττα στο πεδίο· ήταν πολιτική παρακμή. Το ΠΚΚ δεν προδόθηκε· αφέθηκε από τον ίδιο τον χρόνο, γιατί δεν μπόρεσε να εξελιχθεί μαζί με τον λαό του και τις ανάγκες του. Η διάλυση του όμως μπορεί και να σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου κοινωνικού αγώνα σε άλλα πλέον δεδομένα. Ένα είναι σίγουρο πάντως, οι καταπιεσμένες κοινωνικές τάξεις πάντα θα αναμένουν την Επανάσταση.