Σε «άρνηση» η κυβέρνηση Μητσοτάκη για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα

Όταν οι διεθνείς εκθέσεις δεν βολεύουν, απλώς… απορρίπτονται

Μπροστά στα ανησυχητικά ευρήματα της έκθεσης του «Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (Human Rights Watch), η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε για άλλη μια φορά τη συνταγή της υπεκφυγής και της υποτίμησης, αντί της ουσιαστικής απάντησης. Κατά την τακτική ενημέρωση των πολιτικών συντακτών την Πέμπτη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης κλήθηκε να σχολιάσει τα πορίσματα της HRW, τα οποία αποτυπώνουν ξεκάθαρα τον έντονο προβληματισμό της διεθνούς κοινότητας για την ελευθερία και την ανεξαρτησία των Μέσων Ενημέρωσης στην Ελλάδα.

Ωστόσο, αντί να απαντήσει επί της ουσίας, ο κ. Μαρινάκης ακολούθησε μια… δημιουργική διαδρομή. Απέφυγε κάθε αναφορά στην HRW, την οποία ουσιαστικά παρέκαμψε, και περιορίστηκε στο να χαρακτηρίσει τις έρευνές της «υποκειμενικές» και «αναξιόπιστες» – χωρίς φυσικά να αντικρούσει ούτε ένα συγκεκριμένο στοιχείο. Σαν να μην έφτανε αυτό, αποφάσισε να επαναφέρει τις διαφωνίες του με μια… άλλη έκθεση, αυτή των «Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα», που επίσης τοποθετεί την Ελλάδα πολύ χαμηλά στην παγκόσμια κατάταξη – στην 89η θέση για την ακρίβεια – ως προς την ελευθερία του Τύπου.

Αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο ήταν το επόμενο βήμα του κυβερνητικού εκπροσώπου: να αναλάβει, ούτε λίγο ούτε πολύ, τον ρόλο του «κριτή εγκυρότητας» διεθνών οργανισμών. Έτσι, απέκλεισε όσους οργανισμούς δεν συμφωνούν με τη γραμμή της κυβέρνησης και υιοθέτησε επιλεκτικά μόνο τις εκθέσεις εκείνες που προσφέρουν λιγότερο οδυνηρές διαπιστώσεις.

Συγκεκριμένα, επικαλέστηκε ως μόνη «αξιόπιστη» πηγή την Ετήσια Έκθεση Κράτους Δικαίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – ενός θεσμού στον οποίο, σημειωτέον, κυριαρχούν πολιτικά κόμματα της ίδιας ευρωπαϊκής οικογένειας με τη ΝΔ. Επέλεξε επίσης να αναφερθεί επιλεκτικά στην έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης, παραθέτοντας μόνο ένα θετικό στοιχείο – ότι μειώθηκαν οι «συστάσεις» προς την ελληνική κυβέρνηση – αποσιωπώντας βολικά το υπόλοιπο (και μάλλον δυσάρεστο) περιεχόμενο της έκθεσης.

Το αποτέλεσμα; Μια ακόμη επίδειξη επικοινωνιακής διαχείρισης και πολιτικής άρνησης, που προσπαθεί να ωραιοποιήσει μια κατάσταση την οποία βλέπει πια όλος ο κόσμος: η Ελλάδα κατατάσσεται σταθερά χαμηλά σε ζητήματα ελευθερίας του Τύπου, δημοσιογραφικής ανεξαρτησίας και πλουραλισμού. Και αυτό δεν αλλάζει με χαρακτηρισμούς και ευσεβείς πόθους.

Η ελευθερία του Τύπου δεν μετριέται με φίλτρα. Ούτε επιλέγεται à la carte. Αντί η κυβέρνηση να κουνά το δάχτυλο σε διεθνείς οργανισμούς και να κάνει «κριτική των κριτικών», θα έπρεπε να δει κατάματα το πρόβλημα και να αναλάβει τις ευθύνες της. Γιατί σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, η ανεξαρτησία των ΜΜΕ δεν είναι πολυτέλεια — είναι προϋπόθεση. Και στην Ελλάδα του 2025, αυτή η προϋπόθεση συνεχώς υπονομεύεται.