Σιακαντάρης: “Καμπανάκι κινδύνου” για την “χλιαρή αριστερά” και την Ε.Ε με αφορμή την Ουκρανία

Σχόλιο: Γαβρής Άγγελος

Ο Γιώργος Σιακαντάρης, με άρθρο του στα ΝΕΑ, παρεμβαίνει καίρια στη συζήτηση γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία και την τάση ορισμένων αριστερών αναλυτών να καλούν τον Ζελένσκι σε έναν «ρεαλιστικό» συμβιβασμό με παραχώρηση εδαφών στη Ρωσία. Η θέση του είναι σαφής: άλλο πράγμα η πιθανή λύση κι άλλο η δίκαιη λύση.

Η «σχολή του αριστερού ρεαλισμού», όπως την ονομάζει, στην πραγματικότητα αποδέχεται τον κανόνα του ισχυρού· τον κανόνα που θέλει κράτη να εισβάλλουν και να κρατούν εδάφη, εφόσον η διεθνής κοινότητα σιωπά για λόγους ισορροπίας. Πρόκειται για μια επικίνδυνη αντίληψη που μετατρέπει την Αριστερά σε συνοδοιπόρο του νεοφιλελεύθερου δόγματος περί ατόμων χωρίς κοινωνίες και κοινωνιών χωρίς δικαιώματα.

Η ανάλυση Σιακαντάρη αναδεικνύει και την υποκρισία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ενώ επικαλείται αξίες, στην πράξη προσαρμόζεται στις επιλογές της Ουάσιγκτον ή υποκύπτει στον εκβιασμό του Πούτιν. Η αποδοχή του «χλιαρού νερού» σημαίνει μια Ευρώπη που δεν τολμά να πάρει θέση και περιορίζεται σε διαχειριστικές λογικές.

Η παρέμβαση υπενθυμίζει και την ιστορική εμπειρία της Ελλάδας: όπως οι ρωσόφωνοι της Ουκρανίας έγιναν πρόσχημα για ρωσική εισβολή, έτσι και στην Κύπρο οι Τουρκοκύπριοι χρησιμοποιήθηκαν από την Τουρκία για να επιβληθούν τετελεσμένα. Κάθε παραδοχή του «ρεαλισμού» εις βάρος του δικαίου οδηγεί τελικά σε απώλεια ελευθερίας και σε επικράτηση της ισχύος αντί της νομιμότητας.

Η ουσία είναι ότι η Αριστερά δεν μπορεί να εγκαταλείψει τον διαχωρισμό δίκαιου και άδικου πολέμου, ούτε να παραιτηθεί από την υπεράσπιση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αν το πράξει, ακυρώνει το πολιτικό της στίγμα και την ιστορική της αποστολή.

Όπως στη Γαλλική Επανάσταση οι «χλιαρές» φωνές ζητούσαν να διατηρηθεί η βασιλεία με λίγες παραπάνω ελευθερίες, έτσι και σήμερα όσοι μιλούν για συμβιβασμό με την επιθετικότητα προσφέρουν μόνο παράταση της αδικίας.

Ο Σιακαντάρης θυμίζει ότι η ιστορία δεν γράφεται με υποχωρήσεις στον ισχυρό, αλλά με αγώνες για δικαιοσύνη και ελευθερία. Κι αν οι δυνάμεις της προόδου αποδεχθούν το «τέλος της ιστορίας» που υπαγορεύει ο ρεαλισμός των ισχυρών, τότε απλώς θα έχουν παραδώσει το μέλλον τους.