Στο Μικροσκόπιο το Ψήφισμα για τη μη συνεργασία ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ: Και “κλάααμα” οι ακροκεντρώοι…

Υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία σχολιαστών, αρθρογράφων και τηλεοπτικών παραθύρων που τις τελευταίες ημέρες δεν κρύβει την αγωνία της. Δεν είναι οι ψηφοφόροι, δεν είναι τα κοινωνικά στρώματα που πιέζονται, δεν είναι καν τα κομματικά στελέχη. Είναι οι γνωστοί ακροκεντρώοι της πιάτσας, εκείνοι που αυτοπροσδιορίζονται ως «ρεαλιστές», αλλά ιδρώνουν μόλις ακούν τη λέξη πολιτικός διάλογος με τις προοδευτικές δυνάμεις…

Το άγχος τους είναι μονοθεματικό και κραυγαλέο: να μη διανοηθεί το ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει, καθαρά και χωρίς αστερίσκους, μια μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Το επαναλαμβάνουν μονότονα, το γράφουν με δραματικούς τίτλους, το ψιθυρίζουν ως δήθεν υπεύθυνη αγωνία. Κι αν βγει έτσι το αποτέλεσμα; Κι αν χρειαστεί συνεργασία; Κι αν, κι αν, κι αν. . .

Το επιχείρημα είναι πάντα το ίδιο και πάντα φτηνό. Οι εκλογές, λένε, παράγουν αριθμούς, όχι αξίες. Οι συσχετισμοί, όχι πολιτικές γραμμές. Μόνο που αυτό το αφήγημα δεν είναι ουδέτερο. Είναι βαθιά πολιτικό και απολύτως ταυτισμένο με τη συντήρηση της εξουσίας. Γιατί όταν ζητάς από ένα κόμμα να μην αποκλείει τίποτα, στην πραγματικότητα του ζητάς να μην αποκλείσει τίποτα από όσα εξυπηρετούν το υπάρχον σύστημα.

Στο ίδιο πακέτο έρχεται και το αναμάσημα του γερμανικού παραδείγματος, λες και η Ελλάδα είναι αντίγραφο διοικητικού εγχειριδίου. Θα επικαλούνταν οποιοδήποτε μοντέλο, από τον Μεγάλο Συνασπισμό μέχρι τη χαμένη Ατλαντίδα, αρκεί να δικαιολογηθεί το μεγάλο τους βολικό ίσως, “θέλω”.: ένα ΠΑΣΟΚ συμπλήρωμα, θεσμικό άλλοθι και εφεδρικό δεκανίκι της Νέας Δημοκρατίας με κάποιους…σε καρέκλες Υπουργείων.

Γι’ αυτό και η ενόχληση απέναντι στον Χάρη Δούκα είναι τόσο εμφανής. Δεν τους ενοχλεί το πρόσωπο, τους ενοχλεί το αίτημα. Να αποφασίσει το συνέδριο. Να μπει πολιτική γραμμή. Να υπάρξει δέσμευση. Για τους ακροκεντρώους, το συνέδριο είναι καλό μόνο για χειροκροτήματα, ισορροπίες και εσωκομματικά παζάρια. Όχι για στρατηγικές αποφάσεις που κλείνουν πόρτες.

Η αλήθεια είναι απλή και γι’ αυτό ενοχλητική. Όσοι πιέζουν το ΠΑΣΟΚ να μη μιλήσει καθαρά, δεν αγωνιούν για τη σταθερότητα της χώρας. Αγωνιούν για τη σταθερότητα του συστήματος. Για να υπάρχει πάντα μια «λογική» προοδευτική εφεδρεία, έτοιμη να νομιμοποιήσει πολιτικές που δεν θα περνούσαν ποτέ με καθαρή εντολή.
Και κάπου εδώ τελειώνει και το παραμύθι της υπευθυνότητας. Γιατί στην πολιτική, το πραγματικά ανεύθυνο δεν είναι να λες «όχι».

Είναι να αφήνεις όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, ώστε στο τέλος να μη χρωστάς εξηγήσεις σε κανέναν. Αυτό, όσο κι αν τους χαλάει τη ζαχαρένια, δεν λέγεται κέντρο. Λέγεται καθαρός οπορτουνισμός.

Πηγη: Topontiki.gr