ΘΕΜΑ: 2.5 δισ κέρδη σε ένα εξάμηνο για τις τράπεζες στην Ελλάδα – Η θέση της αντιπολίτευσης δεν είναι να καταγγέλει (μόνο)..

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Η κοινωνία πληρώνει – οι τράπεζες θησαυρίζουν. Η προοδευτική αντιπολίτευση οφείλει να παρέμβει.

Την ώρα που οι πολίτες στέκονται στην ουρά για να πληρώσουν λογαριασμούς, δάνεια και προμήθειες-χαράτσια, οι τέσσερις μεγάλες συστημικές τράπεζες ανακοινώνουν κέρδη σχεδόν 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2025. Πρόκειται για ιστορικό ρεκόρ. Στις πλάτες μιας κοινωνίας που ασφυκτιά.

Τα κέρδη αυτά δεν προέκυψαν από καινοτομία ή υγιή ρίσκα· δεν προήλθαν από κάποια στροφή στην «παραγωγική οικονομία». Χτίστηκαν με μοχλό έναν πληθωρισμό που στραγγίζει την αγοραστική δύναμη, με επιτόκια δανεισμού που στραγγαλίζουν τα νοικοκυριά, και με προμήθειες που ποινικοποιούν ακόμα και τη βασική πρόσβαση σε υπηρεσίες.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν υπάρχει πρόβλημα. Είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση να αλλάξει κάτι.

Και εδώ, η προοδευτική αντιπολίτευση δεν μπορεί να μείνει θεατής.

Δεν αρκεί να σχολιάζει. Δεν αρκεί να καταγγέλλει. Η εποχή απαιτεί συγκεκριμένες, κοστολογημένες και κοινωνικά εφαρμόσιμες προτάσεις:

???? Νομοθετική παρέμβαση για φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζών, κατά τα πρότυπα της Ισπανίας και της Ιταλίας.
???? Ρυθμιστικός έλεγχος στις προμήθειες που ακυρώνουν την έννοια της «δωρεάν τραπεζικής συναλλαγής».
???? Υποχρεώσεις κοινωνικής επανεπένδυσης από τις τράπεζες προς τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, την πράσινη μετάβαση και τα ευάλωτα νοικοκυριά.
???? Ισχυρή Δημόσια Αναπτυξιακή Τράπεζα, ως αντιστάθμισμα στην τραπεζική ολιγοπωλιακή αυθαιρεσία.

Η κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι το χρηματοδοτικό «καύσιμο» ενός συστήματος που δεν επιστρέφει τίποτα πίσω. Η φτωχοποίηση δεν είναι «παράπλευρη απώλεια», αλλά δομικό αποτέλεσμα του τρόπου που λειτουργεί το σημερινό τραπεζικό μοντέλο.

Αν η προοδευτική αντιπολίτευση δεν τοποθετηθεί με όρους λύσης, αν δεν συγκρουστεί με το τραπεζικό κατεστημένο με όπλο ένα συνεκτικό πρόγραμμα, τότε αφήνει τη δημόσια δυσαρέσκεια να διοχετεύεται στο κενό – ή χειρότερα, στον λαϊκισμό.

Η ώρα δεν είναι για σιωπή, ούτε για απλές διαπιστώσεις. Είναι για σχέδιο. Και για πράξη.