ΘΕΜΑ: Το κράτος των “ημετέρων”- 3.641 ΜΕΤΑΚΛΗΤΟΙ επί κυβέρνησης ΝΔ!

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Η εικόνα είναι αποκαλυπτική και τα στοιχεία αμείλικτα. Πίσω από τη βιτρίνα της «αριστείας», της «αποτελεσματικότητας» και του «επιτελικού κράτους», η κυβερνητική πρακτική αποτυπώνει μια διαφορετική πραγματικότητα: μια πρωτοφανή διόγκωση του κομματικού μηχανισμού μέσα στο Δημόσιο, με χρήματα των φορολογουμένων και χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Η αύξηση των μετακλητών υπαλλήλων κατά 113% μέσα σε έξι χρόνια δεν αποτελεί τεχνική λεπτομέρεια, ούτε στατιστική αστοχία. Από 1.710 το καλοκαίρι του 2019, ο αριθμός τους εκτινάχθηκε στους 3.641 το καλοκαίρι του 2025. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο κομματικό στρατό που έχει συγκροτηθεί στη Μεταπολίτευση, σε πλήρη αντίφαση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις περί «λιγότερου κράτους» και αξιοκρατίας.

Οι μετακλητοί δεν είναι απλοί διοικητικοί υπάλληλοι. Είναι πρόσωπα απολύτως εξαρτημένα από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, χωρίς διαδικασίες ΑΣΕΠ, χωρίς θεσμικά φίλτρα, με ειδικά ωράρια, παχυλές αποδοχές, πρόσθετες παροχές και μπόνους. Ένα παράλληλο σύστημα εξουσίας, που λειτουργεί ως προέκταση του κομματικού κέντρου μέσα στη διοίκηση.

Την ώρα που η κοινωνία πιέζεται από την ακρίβεια, που οι δημόσιες υπηρεσίες υποστελεχώνονται σε κρίσιμους τομείς όπως η Υγεία και η Παιδεία, και που οι νέοι επιστήμονες βλέπουν την πόρτα του Δημοσίου κλειστή, η κυβέρνηση επιλέγει να επενδύσει στον κομματισμό. Όχι ως παρέκκλιση, αλλά ως συνειδητή στρατηγική.

Το αφήγημα της «αριστείας» καταρρέει μπροστά στα ίδια τα κυβερνητικά δεδομένα. Όταν η πρόσβαση στο κράτος περνά μέσα από κομματικά γραφεία και προσωπικές σχέσεις, η αξιοκρατία μετατρέπεται σε κενό σύνθημα. Και όταν η εξαίρεση γίνεται κανόνας, τότε δεν μιλάμε απλώς για κακή διαχείριση, αλλά για θεσμική εκτροπή.

Η διόγκωση των μετακλητών δεν είναι ουδέτερη επιλογή. Είναι πολιτική πράξη με σαφές ιδεολογικό πρόσημο: κράτος λάφυρο, διοίκηση υπό κομματικό έλεγχο, δημόσιο χρήμα στην υπηρεσία της αναπαραγωγής της εξουσίας. Ένα μοντέλο που η ελληνική κοινωνία πλήρωσε ακριβά στο παρελθόν και που σήμερα επανέρχεται με νέο περιτύλιγμα.

Σε μια δημοκρατία, η διαφάνεια και η λογοδοσία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση. Και όσο η κυβέρνηση αποφεύγει να δώσει πειστικές απαντήσεις για το ποιοι, γιατί και με ποιο κόστος στελεχώνουν αυτόν τον διογκωμένο μηχανισμό, τόσο το πολιτικό ερώτημα θα παραμένει ανοιχτό: ποιος τελικά υπηρετεί το κράτος και ποιος το χρησιμοποιεί.