“Τι φοβάται το σύστημα Μητσοτάκη από τον Χάρη Δούκα;” – Του Μαρίνου Σκανδάμη

Ανάλυση Γαβρής Άγγελος

Η επίθεση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη εναντίον του Δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, δεν ήταν τυχαία ούτε μεμονωμένη. Από το βήμα της Βουλής, δύο φορές μέσα σε λίγα λεπτά, ο κ. Μητσοτάκης στόχευσε τον Δήμαρχο για τον χώρο του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, επιχειρώντας να μετατρέψει ένα συμβολικό ζήτημα δημοκρατικής ευαισθησίας σε εργαλείο επικοινωνιακής αντιπαράθεσης. Την ίδια γραμμή ακολούθησε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, αναπαράγοντας τα ίδια επιχειρήματα σε τηλεοπτικές εμφανίσεις.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αφαιρεί από τον Δήμο Αθηναίων κρίσιμες αρμοδιότητες και δημόσια περιουσία. Το Γηροκομείο Αθηνών μεταβιβάζεται στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση, ενώ ήδη από το 2023 η δημοτική επιχείρηση «Ανάπλαση Αθήνας» είχε τεθεί υπό τον πλήρη κυβερνητικό έλεγχο, αποδυναμώνοντας τον θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης. Είναι μια σαφής γραμμή συγκεντρωτισμού, όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να υποτάξει ό,τι δεν ελέγχει.

Παράλληλα, υπουργοί και στελέχη της ΝΔ επιδίδονται σε διαρκή πόλεμο φθοράς εναντίον του Δούκα. Κάθε του πρωτοβουλία –από την αναβάθμιση του δημόσιου χώρου ως την κοινωνική πολιτική του Δήμου– αντιμετωπίζεται με ειρωνεία, καχυποψία ή επιθετικότητα. Την ίδια ώρα, η λεγόμενη «Ομάδα Αλήθειας» της ΝΔ, κατά τη διάρκεια των εσωκομματικών διαδικασιών στο ΠΑΣΟΚ, είχε στοχοποιήσει αποκλειστικά τον Δούκα, δημοσιεύοντας πάνω από έξι βίντεο εναντίον του, χωρίς να αγγίξει κανέναν άλλο υποψήφιο πρόεδρο του κόμματος.

Ο Μαρῖνος Σκανδάμης, με πολιτική νηφαλιότητα αλλά και σαφή προειδοποίηση, σημειώνει ότι ποτέ άλλος Δήμαρχος μεταπολιτευτικά δεν έχει δεχθεί τόσα κυβερνητικά πυρά. Και ποτέ άλλο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ –τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία– δεν έχει βρεθεί τόσο έντονα στο στόχαστρο της Δεξιάς.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι προφανές: τι φοβάται τόσο πολύ το σύστημα της Νέας Δημοκρατίας από τον Χάρη Δούκα; Ίσως ακριβώς αυτό που δεν μπορεί να ελέγξει — έναν Δήμαρχο που με πράξεις και όχι συνθήματα αποδεικνύει πως η πολιτική μπορεί να είναι ξανά προοδευτική, συμμετοχική και αποτελεσματική. Έναν αυτοδιοικητικό που δεν προέρχεται από τον μηχανισμό εξουσίας, αλλά από την κοινωνία.

Η στοχοποίηση του Δούκα δείχνει, τελικά, όχι απλώς πολιτικό φόβο, αλλά θεσμικό πανικό. Γιατί κάθε φορά που η προοδευτική πολιτική βρίσκει ρίζες στην πόλη, ο αυταρχισμός χάνει έδαφος. Και αυτό, για το σύστημα Μητσοτάκη, είναι το πιο επικίνδυνο μνημείο όλων.