Το 13ωρο της Κυβέρνησης Μητσοτάκη: Διεθνής διασυρμός και εργασιακή οπισθοδρόμηση της Ελλάδας

Η θεσμοθέτηση του 13ωρου εργασίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν προκάλεσε μόνο κοινωνική κατακραυγή στο εσωτερικό, αλλά και ένα διεθνές ρήγμα στην εικόνα της Ελλάδας. Από τα διεθνή ΜΜΕ μέχρι τις αγορές και τις ευρωπαϊκές οργανώσεις εργασίας, η είδηση αντιμετωπίστηκε ως επιστροφή της χώρας σε λογικές προ κρίσης, με την Αθήνα να εμφανίζεται ως ο «αδύναμος κρίκος» της κοινωνικής Ευρώπης.

Το 13ωρο, έστω και «προαιρετικό», παρουσιάστηκε διεθνώς ως σύμβολο κοινωνικής ανασφάλειας και υποχώρησης των δικαιωμάτων, σε μια εποχή που ο υπόλοιπος ευρωπαϊκός Νότος αναζητά τρόπους να περιορίσει τις ανισότητες και να ενισχύσει το κοινωνικό κράτος. Από τη Γερμανία έως τις Ηνωμένες Πολιτείες, άρθρα και αναλύσεις επεσήμαναν ότι η Ελλάδα, αντί να εντάσσεται σε ένα νέο κύμα προοδευτικών εργασιακών πολιτικών, επιχειρεί να προσελκύσει επενδύσεις με όρους εξάντλησης του ανθρώπινου δυναμικού της.

Η αρνητική διεθνής κάλυψη δεν περιορίστηκε στα οικονομικά έντυπα. Μέσα ενημέρωσης από τη Μοζαμβίκη μέχρι τη Ρωσία αναπαρήγαγαν το θέμα με επικριτικό τόνο, παρουσιάζοντας την ελληνική κυβέρνηση ως παράδειγμα μιας Ευρώπης που υποκύπτει στις πιέσεις των αγορών εις βάρος της κοινωνίας. Για πολλούς αναλυτές, η εικόνα μιας χώρας που «νομιμοποιεί» την υπερεργασία θυμίζει τα πρώτα μνημονιακά χρόνια, όταν οι όροι εργασίας επιβλήθηκαν από την ανάγκη και όχι από στρατηγική.

Η ζημιά, ωστόσο, δεν είναι μόνο επικοινωνιακή. Σε μια εποχή που η Ελλάδα διεκδικεί ρόλο ισορροπίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, η διεθνής δυσπιστία προς το κοινωνικό της μοντέλο υπονομεύει την αξιοπιστία της ως ευρωπαϊκού εταίρου. Ενισχύει την αίσθηση ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση που επιλέγει το πρόσκαιρο πολιτικό όφελος έναντι της κοινωνικής συνοχής και της θεσμικής σταθερότητας.

Το 13ωρο δεν είναι, λοιπόν, απλώς μια εσωτερική υπόθεση πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι το σύμβολο μιας Ελλάδας που, υπό την κυβέρνηση Μητσοτάκη, εγκαταλείπει την ευρωπαϊκή κοινωνική της ταυτότητα και επιστρέφει σε ένα καθεστώς ανισότητας, ανασφάλειας και εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Και όσο αυτή η εικόνα κυκλοφορεί διεθνώς, τόσο απομακρύνεται η χώρα από τον ρόλο που θα μπορούσε να έχει: ενός κράτους-πρότυπου κοινωνικής ευθύνης και ανθρώπινης αξιοπρέπειας στη Μεσόγειο.