To “αφήγημα των προθύμων” περί “κακού Σάντσεθ” καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα και την επίσημη αντίδραση της Ε.Ε προς κάθε κατεύθυνση!

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος

Επειδή, όπως φαίνεται, ενόχλησε διεθνώς αλλά κυρίως ενόχλησε τους εγχώρια «πειραχθέντες», η στάση του Σοσιαλδημοκράτη Πρωθυπουργού της Ισπανία Pedro Sánchez είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Έδειξε ότι η Ευρώπη δεν διαθέτει μόνο δουλοπρεπείς πρωθυπουργούς και τόλμησε να θέσει όριο απέναντι στο δίδυμο Donald Trump και Benjamin Netanyahu. Και τότε, ως πρόχειρη «αντεπίθεση», ανακαλύφθηκε εντός Ελλάδος το επιχείρημα ότι «η Ισπανία δίνει όπλα στην Τουρκία».

Οι ίδιοι φωστήρες παραλείπουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν διαχρονικά τον μεγαλύτερο προμηθευτή οπλικών συστημάτων και μαχητικών αεροσκαφών της Τουρκία. Εκεί δεν περισσεύει η αγανάκτηση. Εκεί η σιωπή είναι εκκωφαντική. Επιλεκτική ευαισθησία με γεωπολιτικό φίλτρο.

Και κάτι ακόμη που φαίνεται να πονά διπλά. Ο Σάντσεθ δεν είναι απλώς πρωθυπουργός. Είναι και Πρόεδρος της Socialist International. Αυτό καθιστά τη στάση του σημείο αναφοράς για τη διεθνή σοσιαλδημοκρατία. Ίσως γι’ αυτό ορισμένοι αναμασητές του αφηγήματος της «ομάδας» που παριστάνει την κυβέρνηση εθνοσωτήρων σπεύδουν να τον αποδομήσουν με κάθε διαθέσιμο επιχείρημα, ακόμη και αν αυτό καταρρέει στον πρώτο έλεγχο πραγματικών δεδομένων.

Η προσπάθεια ανακύκλωσης του αφηγήματος περί «κακού Σάντσεθ» δεν γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Κατασκευάζεται πρόθυμα και στην Αθήνα από όσους επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί, αλλά στην πράξη λειτουργούν ως βολικοί διακινητές του κυβερνητικού λόγου. Τους βαφτίζουμε πολιτικά «Κυριακίστας» για να περιγράψουμε μια στάση που πατά σε δύο βάρκες και τελικά καταλήγει να υπηρετεί την ίδια γραμμή, αυτή της χειρότερης κυβέρνησης από τη Μεταπολίτευση, της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Στο στόχαστρο βρίσκεται ο Πέδρο Σάντσεθ, πρωθυπουργός της Ισπανίας. Το «κατηγορητήριο» επαναλαμβάνει ότι η Ισπανία πουλά όπλα και άρα δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως δύναμη ευρωπαϊκής αυτονομίας. Μόνο που όσοι υψώνουν το δάχτυλο αποφεύγουν να κοιτάξουν ποιος διαμορφώνει πραγματικά τους συσχετισμούς στην παγκόσμια αγορά όπλων.

Η κρίσιμη στιγμή ήρθε όταν ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε ανοιχτά με διακοπή εμπορικών σχέσεων με την Ισπανία, επειδή η Μαδρίτη αρνήθηκε να επιτρέψει τη χρήση αμερικανικών βάσεων στην Ανδαλουσία για επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Μια κυρίαρχη απόφαση παρουσιάστηκε ως εχθρική πράξη. Και στην Ελλάδα κάποιοι έσπευσαν να ψιθυρίσουν ότι «ο Σάντσεθ τα θέλει και τα παθαίνει».

Η απάντηση από τις Βρυξέλλες ήταν θεσμικά αποστομωτική. Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκή Επιτροπή Stéphane Séjourné ξεκαθάρισε ότι απειλή κατά κράτους μέλους συνιστά απειλή κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνολικά. Το εμπόριο είναι αρμοδιότητα της Επιτροπής και όχι πεδίο διμερών εκβιασμών. Η ευρωπαϊκή κυριαρχία δεν τεμαχίζεται ανάλογα με τις διαθέσεις του εκάστοτε προέδρου των ΗΠΑ.

Το πραγματικό διακύβευμα, όμως, δεν είναι η επικοινωνιακή αντιπαράθεση. Είναι η στρατηγική κατεύθυνση της χώρας. Καμία πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας σε έναν παράνομο πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ. Ναι στην προστασία του κυπριακού λαού και των κυριαρχικών του δικαιωμάτων. Όχι στη μετατροπή της χώρας σε προκεχωρημένο φυλάκιο ξένων στρατιωτικών σχεδιασμών.

Αν η κυβέρνηση αναζητά παράδειγμα ευρωπαϊκής στάσης με αξιοπρέπεια, δεν χρειάζεται να κοιτάξει μακριά. Ας μελετήσει τη στάση της Μαδρίτης. Ας εξετάσει με σοβαρότητα τι σημαίνει εθνική κυριαρχία στην πράξη. Και ας ανοίξει επιτέλους τη συζήτηση ακόμη και για ζητήματα που θεωρούνται ταμπού, όπως ο ρόλος και η παρουσία βάσεων όπως η Σούδα, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και όχι τις έξωθεν πιέσεις.