Το “απόστημα” λέγεται “κυβέρνηση Μητσοτάκη” και πρέπει να “σπάσει”

Από τα βοσκοτόπια στο διάστημα: μία κυβέρνηση σε ελεύθερη πτώση

Ρεπορτάζ: Άγγελος Γαβρής – The Socialist

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε μία ακόμη επικοινωνιακή ανασκόπηση, επιχειρεί να αντιστρέψει την πραγματικότητα: να παρουσιάσει μία κυβέρνηση βουτηγμένη σε σκάνδαλα ως πρωταγωνίστρια διαφάνειας και λογοδοσίας. Επικαλείται την «ανάληψη ευθύνης» για το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, την ώρα που ουδείς παραιτείται και ουδεμία πολιτική ευθύνη αποδίδεται εμπράκτως, ενώ επιχειρεί να εμφανίσει την κατάργηση ενός οργανισμού-κρίκου στην αλυσίδα της ευρωπαϊκής αγροτικής χρηματοδότησης ως… μεταρρυθμιστική τομή.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι αδυσώπητη: οι αποκαλύψεις για πλασματικές δηλώσεις βοσκοτόπων και «μαϊμού» κοπάδια, οι ηχογραφημένοι διάλογοι που αποτυπώνουν πελατειακές πρακτικές και ρουσφετολογικές παρεμβάσεις, φέρουν ευθύνες που φτάνουν στον πυρήνα του κυβερνητικού μηχανισμού. Δεν πρόκειται για «μεμονωμένα φαινόμενα», αλλά για συστημική κατάχρηση ευρωπαϊκών πόρων, με πολιτική ανοχή ή και κάλυψη. Η απουσία παραπομπών, παραιτήσεων ή ενδείξεων για πολιτική κάθαρση, συνιστά θεσμική αφωνία και αποφυγή ανάληψης ευθύνης, κατά παράβαση του άρθρου 85 του Συντάγματος περί συλλογικής ευθύνης της κυβέρνησης.

Στο σκάνδαλο των υποκλοπών –το σοβαρότερο πλήγμα για το κράτος δικαίου μετά τη Μεταπολίτευση– η σιωπή έχει μετατραπεί σε επίσημη γραμμή. Ουδέποτε αποδόθηκαν ευθύνες για την παρακολούθηση πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων και στρατιωτικών, παρότι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε αναλάβει την εποπτεία της ΕΥΠ. Η άρνηση παροχής εγγράφων και στοιχείων στη Βουλή, η μη αποδοχή των πορισμάτων της ΑΔΑΕ και η απαξίωση της διερεύνησης από την Εξεταστική Επιτροπή συνιστούν ευθεία προσβολή της αρχής της διάκρισης των εξουσιών και παρακώλυση του κοινοβουλευτικού ελέγχου, κατά παράβαση των άρθρων 60–62 και 85 του Συντάγματος.

Και αν το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτει το σάπιο δίκτυο του πελατειακού κράτους, η τραγωδία των Τεμπών αποτυπώνει τη θανατηφόρα αμέλεια και συνενοχή ενός ολόκληρου κυβερνητικού συστήματος. Η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος των συγγενών των θυμάτων, έχει μετατραπεί σε σύμβολο αξιοπρέπειας, αξιοσύνης και θεσμικής αντίστασης. Με μηνύσεις κατά βουλευτών της Ν.Δ. που παραβίασαν το καθήκον τους ως εισαγγελείς, με συνεχείς καταγγελίες για κουκούλωμα του εγκλήματος και με νομικές πρωτοβουλίες που εκθέτουν την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, υπενθυμίζει διαρκώς πως οι 57 νεκροί νέοι άνθρωποι δεν χάθηκαν από λάθος, αλλά από κρατική εγκατάλειψη και κυβερνητική αδιαφορία. Την ώρα που η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να διερευνήσει τις πολιτικές ευθύνες Καραμανλή, την ώρα που ο Πρωθυπουργός κρύβεται πίσω από «ανθρώπινα λάθη», οι οικογένειες των θυμάτων μιλούν για προμελετημένη συγκάλυψη, για κραυγαλέες παραβιάσεις της ευρωπαϊκής και εθνικής νομοθεσίας, για ένα «σύστημα που θυσίασε ανθρώπους στον βωμό της εργολαβικής απληστίας». Όσο η Δικαιοσύνη κάνει ότι δεν βλέπει, όσο η κυβέρνηση μετατρέπει την κρατική ευθύνη σε προσωπικό δράμα, το έγκλημα στα Τέμπη δεν έχει τελειώσει — διαπράττεται καθημερινά.

Όλα αυτά δεν αναιρούνται από έργα «βιτρίνας» – ούτε από την ανακαίνιση του ΤΕΠ στο ΚΑΤ, ούτε από τους δορυφόρους σε τροχιά. Το επικοινωνιακό περιτύλιγμα δεν μπορεί να συγκαλύψει το ουσιώδες: η χώρα διολισθαίνει σε καθεστώς θεσμικής απορρύθμισης, όπου η κυβερνητική εξουσία συγχέεται με την ιδιοκτησία του κράτους.

Η περιβόητη «σύγχρονη και ψηφιακή Πολιτεία» λειτουργεί με ταξικούς όρους, με απαξιωμένες δημόσιες δομές, διευρυμένη επισφάλεια, ανασφάλεια στη Δικαιοσύνη, εκρηκτική συγκέντρωση εξουσίας στο Μέγαρο Μαξίμου και παντελή απουσία πολιτικής ευθιξίας. Καμία δέσμευση, κανένα «δεν θα ανεχτώ», δεν πείθει χωρίς πράξεις. Και μέχρι στιγμής, το μόνο που σπάει είναι η εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου.

Ο Πρωθυπουργός επιμένει ότι «το απόστημα πρέπει να σπάσει». Η κοινωνία θα συμφωνούσε. Αλλά όταν αυτό το απόστημα βρίσκεται στο κέντρο του ίδιου του κυβερνητικού μηχανισμού, τότε η μόνη λύση είναι η κάθαρση — όχι στα λόγια, αλλά στη πράξη. Με πλήρη διαλεύκανση των υποθέσεων, απονομή ευθυνών, θεσμικές εγγυήσεις και αλλαγή πολιτικής ηγεσίας. Οτιδήποτε λιγότερο, είναι εμπαιγμός.