ΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ: Το Μαξίμου θέλει «Μητσοτάκης ή Τσίπρας», ο Σαμαράς πιέζει από δεξιά και το ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη κηρύσσει “αντεπίθεση”

Η πολιτική σεζόν αρχίζει ουσιαστικά στη Θεσσαλονίκη και, πίσω από τις δημόσιες τοποθετήσεις, τα τρία βασικά επιτελεία έχουν ήδη ανοίξει τους χάρτες τους.

Στο Μέγαρο Μαξίμου η επιδίωξη είναι διπλή: από τη μία να ανακτηθούν ψηφοφόροι που έχουν απομακρυνθεί από τη Νέα Δημοκρατία και από την άλλη να διαμορφωθεί ένα πολιτικό δίλημμα που θα επαναφέρει την κυβέρνηση στο γνώριμο πεδίο της σύγκρισης.

Στη Χαριλάου Τρικούπη γνωρίζουν ότι η ΔΕΘ είναι πολύ περισσότερα από μια ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη. Είναι ένα τεστ για το αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαναμπεί σε ανοδική τροχιά.

Και στο επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα ο πήχης ανεβαίνει. Δεν αρκεί πλέον η καταγραφή ενός νέου κόμματος. Η ΕΛΑΣ θέλει να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει πραγματική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση.

Το Μικροσκόπιο κοιτάζει σήμερα εκεί όπου τέμνονται αυτές οι τρεις στρατηγικές.

Και η εικόνα έχει ενδιαφέρον.

Το Μαξίμου θέλει απέναντί του τον Τσίπρα

Η κυβερνητική στρατηγική πριν από τη ΔΕΘ γίνεται όλο και πιο καθαρή.

Οι τόνοι ανεβαίνουν απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και την ΕΛΑΣ, αλλά το πολιτικό βάρος δεν είναι ίδιο στις δύο περιπτώσεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να εξελιχθεί σε επικίνδυνο αντίπαλο για τη ΝΔ, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να αποδειχθεί και χρήσιμος.

Γιατί;

Επειδή μια ισχυρή ΕΛΑΣ επιτρέπει στο Μέγαρο Μαξίμου να επαναφέρει σταδιακά το δίλημμα:

«Μητσοτάκης ή Τσίπρας;»

Ένα δίλημμα πολύ πιο βολικό για τη Νέα Δημοκρατία από μια εκλογική αναμέτρηση στην οποία η συζήτηση θα περιοριζόταν στην ακρίβεια, στη φθορά της κυβέρνησης και στα προβλήματα της καθημερινότητας.

Εάν μάλιστα η ΕΛΑΣ μεγαλώσει εις βάρος του ΠΑΣΟΚ, τότε η κυβέρνηση θα μπορεί να επιχειρήσει ξανά συσπείρωση του Κέντρου απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό.

Δεν γνωρίζουμε εάν αυτό θα λειτουργήσει.

Γνωρίζουμε όμως ότι η πόλωση έχει ήδη αρχίσει.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ποιον επιλέγει το Μαξίμου ως βασικό αντίπαλο.

Ο Σαμαράς είναι άλλη υπόθεση

Με τον Αντώνη Σαμαρά, όμως, η κατάσταση είναι διαφορετική.

Ο Τσίπρας μπορεί να αφαιρέσει ψήφους από την Κεντροαριστερά και να διευκολύνει μια στρατηγική πόλωσης.

Ο Σαμαράς μπορεί να αφαιρέσει ψήφους απευθείας από τη Νέα Δημοκρατία.

Γι’ αυτό και το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό αντιμετωπίζεται με πολύ μεγαλύτερη προσοχή απ’ όση δείχνουν ορισμένες δημόσιες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών.

Το τελευταίο διάστημα υπάρχουν επανειλημμένες πληροφορίες ότι ο Σαμαράς εξετάζει σοβαρά ανακοίνωση πολιτικής πρωτοβουλίας μέσα στον Σεπτέμβριο.

Ακόμη δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση.

Άρα μέχρι να υπάρξει, μιλάμε για πολιτικό σχεδιασμό που αποδίδεται στην πλευρά Σαμαρά και όχι για τετελεσμένο γεγονός.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού.

Η δημόσια αντιπαράθεση έχει ήδη αρχίσει.

Και όταν μια κυβέρνηση αναγκάζεται να απαντά επανειλημμένα σε ένα κόμμα που ακόμη δεν υπάρχει, σημαίνει ότι δεν την απασχολεί τόσο το κόμμα.

Την απασχολούν οι ψηφοφόροι που μπορεί να το ψηφίσουν.

Το Μαξίμου έχει αρχίσει να κοιτάζει και τα μικρά κόμματα

Υπάρχει και μια άλλη συζήτηση που γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα.

Στη Νέα Δημοκρατία παρακολουθούν ήδη την εκλογική αριθμητική που αφορά τα κόμματα τα οποία ενδέχεται να μείνουν εκτός Βουλής.

Ο λόγος είναι απλός.

Όσο μεγαλύτερο είναι το συνολικό ποσοστό των κομμάτων που δεν περνούν το όριο εισόδου στη Βουλή, τόσο χαμηλότερα διαμορφώνεται το ποσοστό που χρειάζεται το πρώτο κόμμα για την αυτοδυναμία.

Πρόκειται για απλή εκλογική αριθμητική.

Πολιτικά, όμως, αποκαλύπτει κάτι περισσότερο.

Η συζήτηση στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν αφορά πλέον μόνο το πόσο μπορεί να πάρει η Νέα Δημοκρατία.

Αφορά και το πώς θα διαμορφωθεί συνολικά η επόμενη Βουλή.

Οι εκλογές μπορεί επισήμως να απέχουν αρκετούς μήνες.

Τα κομπιουτεράκια, πάντως, έχουν ήδη ανοίξει.

Το ΠΑΣΟΚ πηγαίνει στην Κρήτη για να δείξει ότι αντέχει

Στη Χαριλάου Τρικούπη το ενδιαφέρον στρέφεται τώρα στην Κρήτη.

Η παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη στο νησί, λίγο πριν από τη ΔΕΘ, έχει ισχυρό συμβολισμό αλλά και πολύ συγκεκριμένη πολιτική στόχευση.

Το ΠΑΣΟΚ θέλει να δείξει ότι εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρά κοινωνικά και οργανωτικά ερείσματα σε μια περιοχή που ιστορικά αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα προπύργιά του.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος.

Η ηγεσία χρειάζεται μια επίδειξη πολιτικής δυναμικής πριν από τη Θεσσαλονίκη.

Οι πανελλαδικές δημοσκοπικές επιδόσεις του προηγούμενου διαστήματος δεν έχουν ανταποκριθεί στις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν όταν το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Και τώρα εμφανίζεται ένας νέος αντίπαλος.

Όχι από τα δεξιά.

Από τον χώρο που το ΠΑΣΟΚ θεωρούσε ότι μπορούσε να ξανακερδίσει.

Ο Τσίπρας μπήκε σφήνα στη ΔΕΘ

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη πριν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και πριν από τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Και μόνο η χρονική σειρά έχει τη σημειολογία της.

Η ΕΛΑΣ επιχειρεί να παρουσιάσει πλέον κυβερνητικό σχέδιο και όχι απλώς αντιπολιτευτικές θέσεις.

Αυτό είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα του Τσίπρα.

Να μετατρέψει το ενδιαφέρον γύρω από την πολιτική επιστροφή του σε αίσθηση ότι υπάρχει μια παράταξη που μπορεί πράγματι να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση.

Η στόχευση στη μεσαία τάξη, στους ελεύθερους επαγγελματίες και στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες δεν είναι τυχαία.

Είναι ακριβώς τα ακροατήρια στα οποία είχε υποστεί μεγάλη πολιτική ζημιά κατά την προηγούμενη κυβερνητική του θητεία.

Είναι όμως και τα ακροατήρια που σήμερα εμφανίζονται πιεσμένα από την ακρίβεια και το κόστος λειτουργίας της οικονομίας.

Εάν ο Τσίπρας καταφέρει να ξανανοίξει δίαυλο με αυτόν τον κόσμο, τότε δεν θα έχει πρόβλημα μόνο η κυβέρνηση.

Θα έχει και το ΠΑΣΟΚ.

Το 20% του Τσίπρα θέλει προσοχή

Στο παρασκήνιο υπάρχει ήδη μεγάλη συζήτηση για τις δημοσκοπικές επιδόσεις της ΕΛΑΣ.

Το 20% εμφανίζεται ως ψυχολογικό όριο που θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα της πολιτικής αναμέτρησης.

Εδώ όμως χρειάζεται καθαρή δημοσιογραφική γραμμή.

Το 20% δεν είναι σημερινό επιβεβαιωμένο δημοσκοπικό ποσοστό της ΕΛΑΣ.

Είναι στόχος.

Υπάρχουν επίσης πληροφορίες για κυλιόμενες μετρήσεις που εμφανίζουν μεταβολές στους συσχετισμούς μεταξύ ΝΔ, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ.

Χωρίς δημοσιοποίηση της εταιρείας που πραγματοποίησε κάθε μέτρηση, του δείγματος, του χρόνου πεδίου και της μεθοδολογίας, τα συγκεκριμένα ποσοστά δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως κανονική δημοσκόπηση.

Το πολιτικά ενδιαφέρον στοιχείο είναι άλλο:

Στα επιτελεία μετρούν πλέον συστηματικά την απόσταση ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ.

Και αυτό από μόνο του δείχνει ότι η μάχη για την ηγεμονία στην Κεντροαριστερά έχει ανοίξει.

Το πραγματικό πρόβλημα του Ανδρουλάκη

Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται έτσι μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση.

Πρέπει να επιτεθεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη για να εμφανιστεί ως ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης.

Ταυτόχρονα πρέπει να αντιμετωπίσει τον Αλέξη Τσίπρα, χωρίς να δώσει την εντύπωση ότι εγκαταλείπει την αντιπολίτευση προς τη ΝΔ για να πολεμήσει έναν αντίπαλο μέσα στην Κεντροαριστερά.

Και πρέπει να το κάνει ενώ το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί ακόμη να μετατρέψει τον θεσμικό του ρόλο ως αξιωματικής αντιπολίτευσης σε αντίστοιχη κοινωνική και δημοσκοπική δυναμική.

Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα της Χαριλάου Τρικούπη.

Η ΝΔ έχει έναν βασικό αντίπαλο που θέλει να επιλέξει.

Η ΕΛΑΣ έχει έναν βασικό αντίπαλο που δηλώνει ότι θέλει να νικήσει.

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κοιτάζει και τους δύο.

Η Κρήτη γίνεται μικρό εργαστήριο της Κεντροαριστεράς

Οι πληροφορίες από το ΠΑΣΟΚ για την Κρήτη έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά χρειάζονται επίσης προσοχή.

Κομματικές πηγές μεταφέρουν ότι το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ιδιαίτερα ισχυρό σε Ηράκλειο και Λασίθι, ανταγωνιστικό απέναντι στη ΝΔ στο Ρέθυμνο και ότι στα Χανιά δίνει μάχη με την ΕΛΑΣ.

Πρόκειται για στοιχεία που αποδίδονται σε κομματικές μετρήσεις και όχι για δημοσιευμένη πανελλαδική δημοσκόπηση.

Δεν μπορούν επομένως να αντιμετωπιστούν ως αδιαμφισβήτητη φωτογραφία της κοινής γνώμης.

Έχουν όμως πολιτική αξία.

Γιατί εάν ακόμη και στην Κρήτη αρχίσει να διαμορφώνεται ανταγωνισμός ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και την ΕΛΑΣ, τότε έχουμε μπροστά μας ένα ενδιαφέρον εργαστήριο για όσα μπορεί να ακολουθήσουν στην υπόλοιπη χώρα.

Η μάχη Τσίπρα – Ανδρουλάκη δεν θα κριθεί μόνο στα κομματικά επιτελεία.

Θα κριθεί στο ποιος θα πάρει τους παλιούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που δεν έχουν ακόμη αποφασίσει πού θα σταθούν στη νέα πολιτική γεωγραφία.

Και στην Κουμουνδούρου αρχίζει πάλι κίνηση

Υπάρχει όμως και ένας τέταρτος παίκτης στο παρασκήνιο της Κεντροαριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ.

Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο μεγάλος κύκλος αποχωρήσεων ενδέχεται να έχει κλείσει και ότι υπάρχουν συζητήσεις για επιστροφές βουλευτών στην Κουμουνδούρου.

Εδώ επίσης χρειάζεται να περιμένουμε ονόματα και πράξεις πριν μιλήσουμε για πραγματική ανασύνταξη.

Το πολιτικό ενδιαφέρον όμως είναι προφανές.

Η εμφάνιση της ΕΛΑΣ αλλάζει τους υπολογισμούς όλων.

Άλλοι κοιτούν προς τον Τσίπρα.

Άλλοι επιχειρούν να διατηρήσουν αυτόνομη παρουσία.

Άλλοι μπορεί να επανεξετάζουν προηγούμενες επιλογές τους.

Η Κεντροαριστερά δεν έχει απλώς αποκτήσει περισσότερους παίκτες.

Έχει μπει σε περίοδο αναδιάταξης.

Το παιχνίδι της ΔΕΘ είναι τελικά τριπλό

Αν βάλει κανείς τα κομμάτια δίπλα δίπλα, η εικόνα γίνεται αρκετά καθαρή.

Ο Μητσοτάκης θέλει να ξανακερδίσει το Κέντρο χωρίς να χάσει άλλους ψηφοφόρους προς τα δεξιά.

Ο Τσίπρας θέλει να γίνει ο βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη και, για να το πετύχει, πρέπει πρώτα να κερδίσει τη μάχη της Κεντροαριστεράς.

Ο Ανδρουλάκης πρέπει να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να απειλήσει τη ΝΔ χωρίς να παραδώσει στον Τσίπρα τον χώρο που βρίσκεται ανάμεσά τους.

Και ο Σαμαράς βρίσκεται έξω από αυτή την τριγωνική μάχη, αλλά μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά τη μία πλευρά της: τη Νέα Δημοκρατία.

Γι’ αυτό η φετινή ΔΕΘ έχει μεγαλύτερη πολιτική σημασία από όσο φαίνεται.

Δεν είναι απλώς η έναρξη της νέας σεζόν.

Είναι η πρώτη φορά που οι βασικοί παίκτες θα επιχειρήσουν να πάρουν θέση πάνω στη νέα πολιτική σκακιέρα.

Στο Μαξίμου επιλέγουν αντίπαλο. Στο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να μη χάσουν τον χώρο τους. Στην ΕΛΑΣ θέλουν να δείξουν ότι μπορούν να κυβερνήσουν. Και ο Σαμαράς ακόμη δεν έχει ανακοινώσει τι θα κάνει.

Το Μικροσκόπιο θα κρατήσει κυρίως το τελευταίο.

Γιατί στην πολιτική πολλές φορές μεγαλύτερη σημασία από εκείνον που μπαίνει στο δωμάτιο έχει εκείνος που βρίσκεται ακόμη απ’ έξω.

Και κάνει τους υπόλοιπους να κοιτάζουν συνεχώς προς την πόρτα.