“Τραπέζια διαλόγου” με Χαρίτση – Κασιμάτη και.. Κύρτσο;

Στο παρασκήνιο του επικείμενου συνεδρίου, η λέξη «διεύρυνση» ακούγεται ολοένα και πιο συχνά. Όχι όμως ως πολιτικό σχέδιο, αλλά ως εύχρηστο περιτύλιγμα. Ένα περιτύλιγμα που κρύβει μια παλιά, δοκιμασμένη και μάλλον αποτυχημένη συνταγή: μεταγραφές με όρους καρέκλας, βαφτισμένες ως στρατηγική ανασύνθεσης του χώρου.

Φαντάζεστε λοιπόν, τραπέζια διαλόγου με τον Αλέξη Χαρίτση, τη Νίνα Κασιμάτη και τον Γιώργο Κύρτσο σε ένα συνέδριο …ΠΑΣΟΚ; Όχι για τα πρόσωπα καθαυτά, αλλά για το μήνυμα που εκπέμπεται. Τι ακριβώς συζητά το ΠΑΣΟΚ; Ένα κοινό πολιτικό σχέδιο ή μια αθροιστική λογική προσώπων που αναζητούν νέο κομματικό λιμάνι; Και, κυρίως, ποιοι είναι οι όροι αυτής της συζήτησης;

Στην περίπτωση Χαρίτση, οι φήμες περί απευθείας επαφής με τον Νίκο Ανδρουλάκη και περί «μεταγραφής» δεν περνούν απαρατήρητες. Αν ισχύουν, γεννούν εύλογα ερωτήματα. Μπορεί η ριζοσπαστική Αριστερά να συναντηθεί με τη σοσιαλδημοκρατία χωρίς σαφές προγραμματικό έδαφος; Ή αρκεί μια θέση στο πολιτικό κάδρο για να γεφυρωθούν οι διαφορές; Διότι αν το μόνο συνεκτικό στοιχείο είναι η κοινή αντιδεξιά ρητορική, τότε το οικοδόμημα μοιάζει επικίνδυνα πρόχειρο.

Ακόμη πιο προβληματική εμφανίζεται η περίπτωση της Νίνας Κασιμάτη. Πολιτικά πρόσωπα δεν κρίνονται μόνο από το παρόν τους, αλλά και από τη διαδρομή τους. Και εδώ η μνήμη δεν είναι ασήμαντη λεπτομέρεια. Οι δημόσιες, απαράδεκτες επιθέσεις της στο παρελθόν απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου δεν σβήνονται με μια συμφωνία κορυφής. Μπορεί η ηγεσία να τις θεωρεί «ξεπερασμένες», όμως η βάση δύσκολα ξεχνά. Εκτός αν το μήνυμα είναι ότι όλα συγχωρούνται, αρκεί να εξασφαλίζεται κοινοβουλευτικό ή οργανωτικό όφελος.

Η δε θερμή υπεράσπιση του ΠΑΣΟΚ από τον Γιώργο Κύρτσο στα κοινωνικά δίκτυα συμπληρώνει το παζλ της σύγχυσης. Ένας πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ. εμφανίζεται σήμερα ως άτυπος σχολιαστής υπέρ της ηγεσίας Ανδρουλάκη. Πρόκειται για πολιτική ωρίμανση ή για μια ακόμη ευκαιριακή σύμπλευση; Και ποιο σήμα στέλνει αυτό σε ένα κόμμα που διακηρύσσει ότι θέλει να εκφράσει τον προοδευτικό πόλο με καθαρούς όρους;

Το κρίσιμο, τελικά, δεν είναι ποιοι μπαίνουν στο τραπέζι, αλλά γιατί μπαίνουν. Αν η διεύρυνση δεν στηρίζεται σε αξιακή συμφωνία, σε σαφή προγραμματική κατεύθυνση και σε σεβασμό στη συλλογική μνήμη του χώρου, τότε δεν είναι διεύρυνση. Είναι διαχείριση καρέκλας.

Και αυτό, όσες φορές κι αν βαφτίστηκε αλλιώς στο παρελθόν, δεν οδήγησε ποτέ στην πολιτική αναγέννηση που σήμερα το ΠΑΣΟΚ διακηρύσσει ότι επιδιώκει.