Γιατροί και δάσκαλοι στην αναμονή, αυξήσεις έως 95% στον κλήρο: οι προτεραιότητες της κυβέρνησης προκαλούν πολιτική θύελλα

Η απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για γενναίες αυξήσεις στον ανώτερο κλήρο επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τις πραγματικές προτεραιότητες του κράτους, σε μια περίοδο που Υγεία και Παιδεία εξακολουθούν να ζητούν ουσιαστική στήριξη.

Την ώρα που το Εθνικό Σύστημα Υγείας στενάζει από ελλείψεις προσωπικού, οι νέοι γιατροί εγκαταλείπουν τη χώρα αναζητώντας αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και οι εκπαιδευτικοί παλεύουν να ανταποκριθούν στο αυξανόμενο κόστος ζωής, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επέλεξε να προχωρήσει σε θεαματικές μισθολογικές αυξήσεις για τον ανώτερο κλήρο, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν ακόμη και το 95%.

Η απόφαση ανοίγει μια ευρύτερη πολιτική συζήτηση για το ποιοι τελικά αποτελούν προτεραιότητα για το κράτος. Διότι σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση επικαλείται διαρκώς δημοσιονομικούς περιορισμούς για να δικαιολογήσει τη συγκρατημένη ενίσχυση νοσηλευτών, γιατρών, εκπαιδευτικών και άλλων εργαζομένων του Δημοσίου, οι αυξήσεις που εγκρίθηκαν για την κορυφή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας έρχονται να ανατρέψουν το κυρίαρχο αφήγημα περί «στενών περιθωρίων».

Η αντίθεση είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι ειδικευόμενοι γιατροί που πραγματοποιούν εξαντλητικές εφημερίες, κρατώντας όρθια τα δημόσια νοσοκομεία. Από την άλλη, οι εκπαιδευτικοί που καλούνται να μορφώσουν τις επόμενες γενιές με μισθούς που συχνά δεν επαρκούν ούτε για τις βασικές ανάγκες. Και την ίδια στιγμή, το κράτος εμφανίζεται πρόθυμο να διαθέσει σημαντικούς πόρους για τη μισθολογική αναβάθμιση ανώτερων εκκλησιαστικών αξιωμάτων.

Το ζήτημα δεν αφορά την αξία του έργου της Εκκλησίας ούτε την ανάγκη αξιοπρεπούς αμοιβής των κληρικών. Αφορά την πολιτική επιλογή των προτεραιοτήτων. Αφορά το μήνυμα που εκπέμπεται προς μια κοινωνία η οποία βιώνει επίμονα την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση και τη συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης.

Για τους επικριτές της κυβέρνησης, η εικόνα είναι αποκαλυπτική. Υποστηρίζουν ότι η Νέα Δημοκρατία δείχνει μεγαλύτερη γενναιοδωρία απέναντι σε θεσμούς με ισχυρή κοινωνική και πολιτική επιρροή, παρά απέναντι στους ανθρώπους που καθημερινά στηρίζουν τη δημόσια υγεία και τη δημόσια εκπαίδευση. Και αυτό, σημειώνουν, δεν είναι απλώς μια δημοσιονομική επιλογή αλλά μια βαθιά πολιτική δήλωση.

Σε μια χώρα όπου οι κυβερνήσεις κρίνονται πρωτίστως από το πού κατευθύνουν τους διαθέσιμους πόρους, το ερώτημα γίνεται ολοένα πιο πιεστικό: γιατί όταν έρχεται η ώρα των μεγάλων αυξήσεων, πρώτοι στη σειρά δεν είναι εκείνοι που σώζουν ζωές και μορφώνουν τα παιδιά, αλλά όσοι βρίσκονται πιο κοντά στους παραδοσιακούς πυλώνες εξουσίας;