Κοζάνη: Νεκρή 16χρονη μαθήτρια – Βρέθηκε χωρίς τις αισθήσεις της στο σχολείο

Διαβάζουμε στο npress.gr

Μια 16χρονη μαθήτρια της Β΄ Λυκείου έχασε τη ζωή της στην Κοζάνη, αφού εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις της στις τουαλέτες του σχολείου της.

Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, η Αστυνομία ενημερώθηκε περίπου στις 14:00, ενώ στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Η ανήλικη μεταφέρθηκε στο Μαμάτσειο Νοσοκομείο Κοζάνης, όπου γιατροί και διασώστες κατέβαλαν προσπάθειες για να την επαναφέρουν στη ζωή.

Παρά τις προσπάθειές τους, η 16χρονη δεν τα κατάφερε.

Οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το τραγικό περιστατικό διερευνώνται από τις αρμόδιες Αρχές. Μέχρι να υπάρξουν επίσημα στοιχεία, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην αναπαραγωγή πληροφοριών σχετικά με τα αίτια του θανάτου της.

Πίσω από την είδηση βρίσκεται ένα παιδί

Υπάρχουν ειδήσεις που απαιτούν λιγότερες λέξεις και περισσότερη προσοχή.

Πίσω από την είδηση δεν βρίσκεται απλώς ένα «περιστατικό». Βρίσκεται ένα παιδί 16 ετών. Μια οικογένεια που καλείται να αντέξει το αδιανόητο. Συμμαθητές και φίλοι που βρίσκονται αντιμέτωποι με μια απώλεια για την οποία κανένας έφηβος δεν είναι προετοιμασμένος. Εκπαιδευτικοί και μια ολόκληρη σχολική κοινότητα που καλούνται να διαχειριστούν ένα βαθύ τραύμα.

Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο που θα θυμόμαστε.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη τι ακριβώς συνέβη και θα ήταν ανεύθυνο να αναζητήσουμε αιτίες, ευθύνες ή εύκολες εξηγήσεις.

Υπάρχει, όμως, ένα ευρύτερο κοινωνικό ερώτημα που οφείλει να μας απασχολεί ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη υπόθεση: πόσο εύκολο είναι για έναν έφηβο που αισθάνεται φόβο, απόγνωση, μοναξιά ή αδιέξοδο να βρει εγκαίρως έναν άνθρωπο που θα τον ακούσει;

Το σχολείο πρέπει να μπορεί και να ακούει

Το σχολείο δεν μπορεί να είναι μόνο ο χώρος των μαθημάτων, των εξετάσεων και των βαθμών.

Πρέπει να είναι και ένας ασφαλής χώρος, στον οποίο ένα παιδί μπορεί να πει «δεν είμαι καλά» χωρίς να φοβάται ότι θα στιγματιστεί, θα γελοιοποιηθεί ή θα μείνει μόνο του με αυτό που αισθάνεται.

Και εδώ αρχίζει μια ευρύτερη ευθύνη της Πολιτείας – όχι ως αυθαίρετη σύνδεση με τη συγκεκριμένη τραγωδία, αλλά ως μόνιμη υποχρέωση απέναντι σε κάθε παιδί.

Η ψυχοκοινωνική υποστήριξη μέσα στη σχολική κοινότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως συμπληρωματική πολυτέλεια. Χρειάζονται επαρκείς και σταθερές δομές, ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί, εκπαιδευτικοί που γνωρίζουν πώς να αντιδρούν όταν ένας μαθητής ζητά βοήθεια και σαφείς διαδρομές υποστήριξης ώστε κανένα παιδί να μη χάνεται ανάμεσα σε υπηρεσίες και αρμοδιότητες.

Χρειάζεται, παράλληλα, στήριξη των ίδιων των οικογενειών. Γιατί ένας γονιός μπορεί να αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει στο παιδί του, χωρίς να γνωρίζει πώς να το προσεγγίσει ή πού να απευθυνθεί.

Οι δομές χρειάζονται πριν από την τραγωδία

Αυτή είναι και η πολιτική διάσταση μιας τέτοιας συζήτησης.

Όχι οι δηλώσεις μετά από ένα τραγικό γεγονός, αλλά οι δομές που υπάρχουν πριν από αυτό.

Η πραγματική συζήτηση δεν πρέπει να γίνει πάνω στην προσωπική ιστορία της 16χρονης, για την οποία δεν γνωρίζουμε τις απαντήσεις και της οποίας η οικογένεια δικαιούται απόλυτο σεβασμό στο πένθος της.

Πρέπει να γίνει για τα παιδιά που βρίσκονται σήμερα στα σχολικά θρανία και ενδεχομένως περνούν δύσκολες στιγμές χωρίς να ξέρουν πού να μιλήσουν.

Υπάρχει, τέλος, ευθύνη και για τα μέσα ενημέρωσης.

Ο θάνατος ενός ανήλικου παιδιού δεν προσφέρεται για τίτλους εντυπωσιασμού, αναπαραγωγή ανεπιβεβαίωτων πληροφοριών ή λεπτομερείς περιγραφές που δεν προσθέτουν τίποτα στην ενημέρωση. Η δημοσιογραφία οφείλει να πληροφορεί χωρίς να εισβάλλει στο πένθος και χωρίς να μετατρέπει μια ανθρώπινη τραγωδία σε θέαμα.

Σήμερα υπάρχει μια οικογένεια που έχασε το παιδί της.

Υπάρχουν συμμαθητές που θα επιστρέψουν στην τάξη και θα αντικρίσουν ένα άδειο θρανίο.

Σε αυτούς χρειάζονται τώρα στήριξη, διακριτικότητα και φροντίδα.

Και για την Πολιτεία μένει ένα ερώτημα που δεν πρέπει να εμφανίζεται μόνο ύστερα από μια τραγωδία: όταν ένα παιδί μέσα σε ένα ελληνικό σχολείο αισθανθεί ότι χρειάζεται βοήθεια, υπάρχει κάποιος εκεί για να το ακούσει;