Ακόμα μια “ήττα” της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας με ευθύνη της κυβέρνησης ΝΔ

Η Άγκυρα στο επίκεντρο, η Αθήνα στο περιθώριο

Η διεθνής γεωπολιτική δεν συγχωρεί αυταπάτες και η πραγματικότητα των συσχετισμών ισχύος προσγείωσε απότομα την ελληνική κυβέρνηση. Την ώρα που ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρέθηκε στο επίκεντρο των εξελίξεων υποδεχόμενος τον Ντόναλντ Τραμπ με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η Αθήνα περιορίστηκε στον ρόλο του θεατή, χωρίς καμία ουσιαστική παρουσία στο διπλωματικό προσκήνιο.

Οι προσδοκίες κατέρρευσαν μέσα σε λίγες ώρες

Για εβδομάδες, κυβερνητικές διαρροές και φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης καλλιεργούσαν την εικόνα μιας επικείμενης επίσκεψης του Αμερικανού Προέδρου ή κορυφαίων αξιωματούχων της κυβέρνησής του στην ελληνική πρωτεύουσα. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική. Ούτε ο Ντόναλντ Τραμπ, ούτε ο Μάρκο Ρούμπιο, ούτε ο Πιτ Χέγκσεθ πέρασαν από την Αθήνα. Αντίθετα, ολόκληρη η αμερικανική αποστολή, μαζί με εκατοντάδες επιχειρηματίες, κατευθύνθηκε αποκλειστικά προς την Τουρκία.

Το μήνυμα της Ουάσιγκτον ήταν απολύτως σαφές

Η εικόνα του Ντόναλντ Τραμπ να καταθέτει στεφάνι στο Μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ και στη συνέχεια να γίνεται δεκτός από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Προεδρικό Μέγαρο έστειλε ένα ξεκάθαρο γεωπολιτικό μήνυμα. Η Ουάσιγκτον επέλεξε να επενδύσει στον συνομιλητή που θεωρεί καθοριστικό για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, αφήνοντας την Ελλάδα εκτός του βασικού κάδρου.

Το αφήγημα του «δεδομένου συμμάχου» δοκιμάζεται

Η εξέλιξη αυτή γεννά σοβαρά ερωτήματα για το περιβόητο διπλωματικό αποτύπωμα που προέβαλε τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση. Η στρατηγική του «δεδομένου συμμάχου» δεν φαίνεται να απέφερε τα ανταλλάγματα που υπόσχονταν κυβερνητικά στελέχη, ενώ η εικόνα της χώρας στις κρίσιμες διεθνείς εξελίξεις εμφανίζεται αισθητά υποβαθμισμένη.

Χάθηκαν όχι μόνο οι συμμαχίες αλλά και οι εντυπώσεις

Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν ότι στη διπλωματία οι συμβολισμοί έχουν πολλές φορές μεγαλύτερη βαρύτητα από τις ανακοινώσεις. Και στην προκειμένη περίπτωση χάθηκαν όχι μόνο οι εντυπώσεις, αλλά και μια σημαντική ευκαιρία να επιβεβαιωθεί στην πράξη το αφήγημα περί αναβαθμισμένου διεθνούς ρόλου της χώρας. Όταν οι ισχυροί επιλέγουν να συνομιλούν αλλού, δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων.