O Παύλος Φύσσας θα ήταν 47 χρόνων σήμερα: Οι φασίστες δεν ήταν ποτέ αντισυστημικοί – Ήταν πάντα το μακρύ χέρι του φόβου

γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Ο Παύλος Φύσσας θα ήταν σήμερα 47 χρονών.

Δεν θα ήταν μνημείο. Δεν θα ήταν σύνθημα σε τοίχο. Δεν θα ήταν φωτογραφία σε πορείες κάθε Σεπτέμβρη.

Θα ήταν άνθρωπος.

Θα αγαπούσε το κορίτσι του. Θα έγραφε μουσική. Θα έκανε γλέντια με τη Μάγδα και τον Παναγιώτη. Θα έπινε με τους φίλους του. Θα τσακωνόταν με την Ειρήνη και ύστερα θα γελούσαν. Θα είχε άσπρες τρίχες στα γένια. Θα είχε προβλήματα, λογαριασμούς, χαρές, απογοητεύσεις.

Θα είχε ζωή.

Αυτή τη ζωή τού την πήρε, τη νύχτα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013, το μαχαίρι του Γιώργου Ρουπακιά, μετά την οργανωμένη κινητοποίηση μελών της Τοπικής Οργάνωσης Νίκαιας της Χρυσής Αυγής.

Και αυτό δεν επιτρέπεται να ξεπλυθεί μέσα στον χρόνο.

Γιατί ο φασισμός δεν είναι «μια διαφορετική άποψη»

Υπάρχει μια τεράστια απάτη που επιχειρείται ξανά στην ελληνική κοινωνία.

Να παρουσιαστεί ο φασισμός περίπου ως μια υπερβολική μορφή «αντισυστημικής οργής». Σαν να πρόκειται για κάποιους θυμωμένους τύπους που τα έβαλαν με το πολιτικό κατεστημένο.

Όχι.

Ας τελειώνουμε με αυτή την ανοησία.

Τα τάγματα εφόδου ήξεραν πολύ καλά ποιους χτυπούσαν.

Δεν έκαναν εφόδους εκεί όπου κατοικεί η πραγματική οικονομική ισχύς. Δεν έψαχναν τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Δεν κυνηγούσαν εφοπλιστές. Δεν έστηναν καρτέρια έξω από τα σαλόνια των πλουσίων.

Τον τσαμπουκά τους τον πουλούσαν αλλού.

Στις εργατογειτονιές.

Στον μετανάστη.

Στον συνδικαλιστή.

Στον κομμουνιστή.

Στον αντιφασίστα.

Στον άνθρωπο που θεωρούσαν ότι μπορούσαν να απομονώσουν και να χτυπήσουν.

Εκεί ήταν παλικάρια. Μπροστά στην πραγματική ισχύ, ο επαναστατικός τους οίστρος εξαφανιζόταν.

Αυτή είναι η μεγάλη πολιτική αλήθεια που χαλάει τον μύθο του «αντισυστημικού» φασίστα.

Τσαμπουκάς προς τα κάτω, υπόκλιση προς τα πάνω.

Αυτός είναι ο φασισμός όταν του αφαιρέσεις τις σημαίες, τις κραυγές και τις στολές.

Ο Λουκμάν πήγαινε στη δουλειά του

Ο Σαχζάτ Λουκμάν ήταν 27 χρονών.

Πακιστανός εργάτης.

Τα ξημερώματα της 17ης Ιανουαρίου 2013 πήγαινε με το ποδήλατό του στη δουλειά.

Δολοφονήθηκε.

Οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες δεν αποτελούσαν κάποια «απειλή για το έθνος». Δούλευαν.

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη δεν ήταν κάποια πανίσχυρη ελίτ. Εργάτες ήταν.

Και ο Παύλος;

Ένα παιδί του Πειραιά ήταν.

Αυτό ήταν το «σύστημα» που πολεμούσαν;

Ο Παύλος, ο Λουκμάν, οι ψαράδες και οι εργάτες;

Ας μη γελοιοποιούμε λοιπόν τις λέξεις.

Ο φασισμός δεν κήρυξε ποτέ πόλεμο στους από πάνω. Βρήκε εχθρούς στους από κάτω.

Και αυτό δεν αποτελεί ελληνική ιδιομορφία. Είναι ένα από τα παλαιότερα πολιτικά τεχνάσματα της άκρας Δεξιάς: να παίρνει την οργή ενός ανθρώπου που υποφέρει και, αντί να την κατευθύνει προς τις πραγματικές αιτίες της κοινωνικής του ανασφάλειας, να του δείχνει κάποιον ακόμη πιο αδύναμο.

Δεν φταις επειδή ο μισθός σου δεν φτάνει.

Φταίει ο μετανάστης.

Δεν φταις επειδή η εργασία σου απαξιώνεται.

Φταίει ο διαφορετικός.

Δεν φταίει η ανισότητα.

Φταίει εκείνος που βρίσκεται ένα σκαλοπάτι χαμηλότερα από εσένα.

Αυτό είναι το δηλητήριο του φασισμού.

Παίρνει τον φόβο, τον θυμό και την κοινωνική ανασφάλεια και τα μετατρέπει σε μίσος εναντίον κάποιου πιο αδύναμου.

Και μετά βαφτίζει αυτή τη δειλία «δύναμη».

Δεν θα κάνουμε τον Κασιδιάρη αντισυστημικό ήρωα

Τώρα ο Ηλίας Κασιδιάρης βρίσκεται εκτός φυλακής έχοντας εκτίσει την ποινή που του επιβλήθηκε.

Αυτό προβλέπει το κράτος δικαίου.

Και ακριβώς επειδή εμείς πιστεύουμε στη Δημοκρατία, δεν ζητάμε εκδίκηση.

Δεν ζητάμε ειδικούς νόμους.

Δεν ζητάμε λιντσαρίσματα.

Δεν ζητάμε να καταργηθεί το κράτος δικαίου για τους εχθρούς του κράτους δικαίου.

Αυτό ακριβώς μας χωρίζει από αυτούς.

Αλλά υπάρχει κάτι που επίσης δεν πρόκειται να κάνουμε.

Δεν πρόκειται να ξεχάσουμε.

Και κυρίως δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να ξαναγραφτεί η ιστορία ώστε ο καταδικασμένος πρώην ηγετικός πυρήνας μιας εγκληματικής οργάνωσης να παρουσιαστεί αύριο σε μια γενιά δεκαοκτάχρονων ως κάποιος ρομαντικός «αντισυστημικός» που κυνηγήθηκε επειδή ενοχλούσε τους ισχυρούς.

Υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις.

Υπάρχουν θύματα.

Υπάρχουν οικογένειες.

Υπάρχει Ιστορία.

Και υπάρχει ένα όνομα που δεν χωράει σε κανένα ξέπλυμα:

Παύλος Φύσσας.

Το αντιφασιστικό «ποτέ ξανά» δεν είναι ευχή

Κάθε 18 Σεπτέμβρη ακούμε το «ποτέ ξανά».

Αλλά το «ποτέ ξανά» δεν είναι επετειακό σύνθημα.

Είναι δουλειά.

Σημαίνει ότι όταν ο φασισμός ξαναβάζει κοστούμι, του θυμίζεις τη στολή που μόλις έβγαλε.

Όταν ανακαλύπτει τα social media, του θυμίζεις τα τάγματα εφόδου.

Όταν μιλάει για «ασφάλεια», του θυμίζεις εκείνους που τρομοκρατήθηκαν.

Όταν μιλάει για «αντισυστημισμό», του θυμίζεις ποιους επέλεγε ως στόχους.

Όταν προσπαθεί να εμφανιστεί ως θύμα, θυμίζεις τα πραγματικά θύματα.

Και όταν ζητάει από την κοινωνία να ξεχάσει, η απάντηση είναι μνήμη.

Όχι τυφλό μίσος.

Όχι βία.

Μνήμη, Δημοκρατία, κοινωνική αλληλεγγύη και πολιτική σύγκρουση μέχρι τέλους με τις ιδέες που χωρίζουν τους ανθρώπους σε περισσότερο και λιγότερο ανθρώπους.

Γιατί εκεί βρίσκεται ο πυρήνας του φασισμού.

Στην πεποίθηση ότι κάποιοι άνθρωποι περισσεύουν.

Και απέναντι σε αυτή την ιδέα δεν υπάρχουν ίσες αποστάσεις.

Υπάρχει η Δημοκρατία και υπάρχει η άρνησή της.

Υπάρχει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και υπάρχει η περιφρόνησή της.

Υπάρχει μια κοινωνία στην οποία ο Πακιστανός εργάτης, ο Έλληνας εργάτης, ο κομμουνιστής, ο αντιφασίστας, ο πρόσφυγας, ο διαφορετικός έχουν ακριβώς το ίδιο δικαίωμα να γυρίσουν ζωντανοί στο σπίτι τους.

Και υπάρχει ο κόσμος των ταγμάτων εφόδου.

Ο Παύλος διάλεξε πλευρά όσο ζούσε.

Και πλήρωσε αυτή την επιλογή με τη ζωή του.

Θα ήταν σήμερα 47 χρονών.

Αυτό να θυμόμαστε όταν κάποιοι επιχειρούν να μας ξαναπουλήσουν τον φασισμό ως «αντισυστημισμό».

Ο Παύλος έπρεπε να είναι εδώ.

Οι ιδέες που νομιμοποιούν το μίσος και την πολιτική βία είναι αυτές που πρέπει να μείνουν στο περιθώριο της Ιστορίας.