Ανδρουλάκης: «Λίγη ντροπή κ. Μητσοτάκη – είστε ο αρχιτέκτονας της τοξικότητας» | Ευθεία πρόκληση για παραίτηση και κάλπες

Σε μια από τις πιο μετωπικές παρεμβάσεις των τελευταίων μηνών, ο Νίκος Ανδρουλάκης ανέβασε κατακόρυφα τους τόνους στη Βουλή, στοχεύοντας προσωπικά τον Κυριάκος Μητσοτάκης και θέτοντας ευθέως ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης.

Η φράση «λίγη ντροπή» δεν ειπώθηκε τυχαία. Ήρθε να συνοψίσει μια συνολική κατηγορία περί θεσμικής εκτροπής, με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να αποδίδει στον πρωθυπουργό προσωπική ευθύνη για το κλίμα «τοξικότητας», διαφθοράς και αδιαφάνειας που, όπως υποστήριξε, έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια.

Στο επίκεντρο της επίθεσης βρέθηκαν οι υποκλοπές, η λειτουργία της ΕΥΠ, αλλά και η συνολική αρχιτεκτονική του λεγόμενου «επιτελικού κράτους». Ο κ. Ανδρουλάκης υπενθύμισε ότι η υπαγωγή κρίσιμων μηχανισμών στο πρωθυπουργικό γραφείο δεν ήταν μια ουδέτερη διοικητική επιλογή, αλλά μια βαθιά πολιτική πράξη που συγκέντρωσε εξουσία χωρίς επαρκείς θεσμικές δικλίδες.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε και στην υπόθεση του Μακάριος Λαζαρίδης, θέτοντας ερωτήματα για τη νομιμότητα διορισμών και μισθοδοσίας σε θέσεις που απαιτούσαν συγκεκριμένα ακαδημαϊκά προσόντα. Χωρίς να προδικάζει νομικές ευθύνες, ανέδειξε το πολιτικό βάρος της υπόθεσης και την ανάγκη πλήρους διαλεύκανσης.

Στο ίδιο κάδρο ενέταξε και το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ, μιλώντας για υπόθεση που χρήζει εξονυχιστικής διερεύνησης, καθώς και τη στάση κυβερνητικών στελεχών απέναντι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, με αιχμές για θεσμική απαξίωση ευρωπαϊκών μηχανισμών ελέγχου.

Η αναφορά στην Laura Kövesi, επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, δεν ήταν τυχαία. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης άφησε να εννοηθεί ότι η επιλεκτική στάση της κυβέρνησης απέναντι σε ελέγχους και καταγγελίες δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο υπάρχει πραγματική διάθεση λογοδοσίας.

Στο μέτωπο των υποκλοπών, η κριτική ήταν ακόμη πιο αιχμηρή. Ο κ. Ανδρουλάκης έκανε λόγο για μια υπόθεση που δεν έχει κλείσει πολιτικά, ανεξαρτήτως των δικαστικών εξελίξεων, επισημαίνοντας ότι η σιωπή ή η απροθυμία κυβερνητικών στελεχών να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη γεννά επιπλέον σκιές.

Παράλληλα, έθεσε ζήτημα λειτουργίας του Κοινοβουλίου, καταγγέλλοντας πρακτικές που, όπως είπε, υποβαθμίζουν τον θεσμικό του ρόλο. Αναφορές σε διαδικασίες ψηφοφορίας και εξεταστικές επιτροπές συνοδεύτηκαν από την κατηγορία ότι η πλειοψηφία λειτουργεί ως «ασπίδα» προστασίας πολιτικών προσώπων.

Το πολιτικό διακύβευμα, ωστόσο, διατυπώθηκε με σαφήνεια στο κλείσιμο της τοποθέτησής του. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν περιορίστηκε σε κριτική. Έθεσε ευθέως θέμα αποχώρησης της κυβέρνησης, ζητώντας παραίτηση και προσφυγή στις κάλπες ως «μονόδρομο» για την αποκατάσταση της θεσμικής ισορροπίας.

Η αντιπαράθεση πλέον ξεφεύγει από τα όρια μιας κοινοβουλευτικής σύγκρουσης ρουτίνας. Με φόντο ανοιχτά μέτωπα και βαριά πολιτική ατμόσφαιρα, η πίεση προς το Μαξίμου αποκτά χαρακτηριστικά συνολικής αμφισβήτησης. Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί δεν είναι αν υπάρχει ένταση. Είναι αν η κυβέρνηση μπορεί να τη διαχειριστεί χωρίς να καταφύγει ξανά στην τακτική της αναβολής.