Χάρης Δούκας για επέτειο Πολυτεχνείου: “Το ‘λαέ, λαέ, ή τώρα ή ποτέ’ δεν ήταν μόνο ένα σύνθημα”

Στην αυγή της φετινής επετείου, ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας προσήλθε το πρωί της Δευτέρας στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου για να αποτίσει φόρο τιμής στους αγωνιστές της εξέγερσης του ’73, σε μια στιγμή βαθιάς συμβολικής και πολιτικής φόρτισης. Με λιτή, αλλά αποφασιστική παρουσία, κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο, συνοδευόμενος από στενούς συνεργάτες του, υπενθυμίζοντας ότι το αίτημα για Δημοκρατία δεν αποτελεί τυπική τελετουργία, αλλά ζωντανή κοινωνική διεκδίκηση.

Η δημόσια ανάρτησή του, αμέσως μετά την κατάθεση, ανέδειξε την ουσία της ημέρας: «Το ‘λαέ, λαέ, ή τώρα ή ποτέ’ δεν ήταν μόνο ένα σύνθημα. Ήταν ένα αίτημα για αξιοπρέπεια, για μία ζωή χωρίς φόβο». Με αυτό τον τόνο, ο Δούκας ξαναφέρνει στο προσκήνιο το πραγματικό περιεχόμενο της εξέγερσης, σε μια συγκυρία όπου η κυβέρνηση επιχειρεί –όπως καταγγέλλεται από ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα– να απονευρώσει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά και να περιορίσει τον δημόσιο χώρο συμμετοχής.

Ο Δήμαρχος υπογράμμισε ότι η Δημοκρατία δεν κερδίζεται παθητικά, αλλά από ανθρώπους «που έχουν συλλογικό όραμα και τολμούν». Η αναφορά αυτή φαντάζει πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς η Αθήνα βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτοφανείς κοινωνικές πιέσεις, από την ακρίβεια μέχρι την ασφάλεια, με την κυβερνητική πολιτική να αδυνατεί –ή να μη θέλει– να δώσει απαντήσεις που να ενισχύουν τη συνοχή και τη συμμετοχικότητα.

Ο Δούκας ξεκαθάρισε πως η παρακαταθήκη του Πολυτεχνείου παραμένει οδηγός για το έργο της δημοτικής αρχής: μια πόλη δίκαιη, ανθρώπινη, ειρηνική και δημοκρατική. Οι λέξεις του συνθέτουν ευθεία υπενθύμιση ότι η Αθήνα δεν μπορεί να γονατίσει υπό το βάρος τεχνητών διαιρέσεων και κυβερνητικών στρατηγικών που επιδιώκουν να μετατρέψουν τον δημόσιο διάλογο σε πεδίο χειραγώγησης.

Η σημερινή κατάθεση στεφάνου από τον Δήμαρχο Αθηναίων δεν ήταν μια τυπική υποχρέωση. Ήταν δήλωση. Ήταν θέση. Και σε μια περίοδο όπου η μνήμη της εξέγερσης επιχειρείται από ορισμένους να μπει στο περιθώριο, η παρουσία του στο Πολυτεχνείο λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι τα αιτήματα του 1973 παραμένουν ζωντανά – και κυρίως, επίκαιρα.