Χάρης Δούκας -Μανώλης Χριστοδουλάκης: Το κοινό τους άρθρο δεν είναι απλώς μια “παρέμβαση” – Είναι μια ξεκάθαρη πολιτική πράξη ευθύνης και ουσίας

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος

Έναν χρόνο πριν, τέτοια εποχή, ο Χάρης Δούκας και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης έδιναν μαζί μια μάχη με προοδευτικό πρόσημο: την αναμέτρηση για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Με λόγο σύγχρονο και βαθιά πολιτικό, επεδίωκαν να φέρουν την πραγματική αλλαγή στο κόμμα και στον δημόσιο διάλογο. Ο Χάρης Δούκας, “Ένωσε Δυνάμεις” με τον Μανώλη Χριστοδουλάκη και πέρασε στον δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών, διεκδικώντας στα ίσια την ηγεσία με όχημα την ευθύνη, τη διαφάνεια και μια ριζοσπαστική, θεσμική ατζέντα.

Σήμερα, οι δύο πολιτικοί άνδρες δεν σιωπούν. Αντιθέτως, επιστρέφουν με μια κοινή δημόσια παρέμβαση – αυτή τη φορά από ισχυρές θέσεις ευθύνης: ο Χάρης Δούκας, Δήμαρχος Αθηναίων και καθηγητής με διεθνές κύρος στα ζητήματα βιώσιμης ανάπτυξης και κλιματικής μετάβασης· ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, βουλευτής Ανατολικής Αττικής, εκφραστής μιας πολιτικής γενιάς που δεν φοβάται να μιλήσει για το μέλλον με όρους πραγματικότητας.

Το κοινό τους άρθρο στα «ΝΕΑ» το περασμένο Σαββατοκύριακο δεν ήταν ένα ακόμα πολιτικό σημείωμα. Ήταν μια καθαρή παρακαταθήκη υπευθυνότητας. Μια υπενθύμιση ότι μέσα στον θόρυβο της επικοινωνίας, υπάρχει ακόμη πολιτική που πιστεύει στο δημόσιο συμφέρον. Που μιλά για το αύριο, όχι με όρους καταστροφολογίας ή φθηνού εντυπωσιασμού, αλλά με σχέδιο, τόλμη και συνέπεια.

Την ώρα που η επανεκλογή Τραμπ βάζει μπροστά τα τρυπάνια των εξορύξεων και η νέα συντηρητική πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο αποδομεί την Πράσινη Ατζέντα, στην Ελλάδα η πολιτική για το κλίμα συνεχίζει να αντιμετωπίζεται – στην καλύτερη περίπτωση – ως επικοινωνιακή εφεδρεία. Όμως ο Χάρης Δούκας και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης μιλούν άλλη γλώσσα. Μιλούν για το δικαίωμα στην ενεργειακή δικαιοσύνη. Για την ανάγκη διαφάνειας και αποκέντρωσης. Για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης που δεν καταναλώνει τους ανθρώπους, τις πόλεις και τους φυσικούς πόρους, αλλά τους εντάσσει σε μια βιώσιμη, δημοκρατική προοπτική.

Η παρέμβασή τους δεν είναι τυχαία. Είναι βαθιά πολιτική και ακριβώς για αυτό είναι επίκαιρη. Επιλέγουν να μην κρατούν ίσες αποστάσεις από τις ολιγαρχίες της ενέργειας, να μην κρύβονται πίσω από γενικότητες. Μιλούν για ήττες που το περιβάλλον δεν αντέχει πια. Για δυνάμεις που βλέπουν την κλιματική κρίση όχι ως υπαρξιακή απειλή, αλλά ως «πολυτέλεια». Και δείχνουν τον άλλο δρόμο: τον δρόμο της ευθύνης, της συνέργειας και του πολίτη.

Το άρθρο τους στα «ΝΕΑ» δεν είναι απλώς μια κοινή τοποθέτηση για το περιβάλλον. Είναι μια ξεκάθαρη πολιτική πράξη ευθύνης και ουσίας, σε μια συγκυρία όπου η κλιματική κρίση είτε αντιμετωπίζεται ως επικοινωνιακό σωσίβιο είτε υποβαθμίζεται σε «πολυτέλεια» από τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές και παγκόσμιες δυνάμεις.

Ενδεικτικό είναι το πώς τοποθετούνται: όχι με συνθήματα, αλλά με αρχές. Μιλούν για τη διάλυση της Πράσινης Συμφωνίας στην Ευρώπη από μια αυξανόμενη συντηρητική πλειοψηφία. Για τις εξορύξεις που επιστρέφουν στις ΗΠΑ με την προοπτική Τραμπ. Για μια Ελλάδα που, ακόμη και σήμερα, αρνείται να δει την κλιματική απειλή ως αυτό που πραγματικά είναι: ένα ζήτημα δημοκρατίας, κοινωνικής συνοχής και επιβίωσης.

Ο Δούκας και ο Χριστοδουλάκης δεν περιορίζονται στην καταγγελία. Επιλέγουν να χαράξουν έναν εναλλακτικό πολιτικό δρόμο: έναν δρόμο που περνά από τη διαφάνεια, την αποκέντρωση, την ενεργειακή δημοκρατία. Έναν δρόμο που αναγνωρίζει τον ρόλο των πολιτών ως βασικών φορέων της αλλαγής και όχι απλών αποδεκτών πολιτικών αποφάσεων.

Και ίσως, αν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά, αυτή η συμμαχία να είναι η μαγιά για κάτι μεγαλύτερο: για μια προοδευτική ανασύνταξη που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.