Χρήστος Ράμμος για την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ: «Μια ακόμη ήττα του κράτους δικαίου – Τα σύννεφα πυκνώνουν»

Ο πρώην Πρόεδρος της ΑΔΑΕ σχολιάζει τη νέα απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που δίνει το πράσινο φως για απελάσεις προσφύγων ακόμη και σε επικίνδυνες χώρες — με πολιτικές προεκτάσεις και παγκόσμιες ανησυχίες.

Με λόγια ανησυχίας και έντονης αποδοκιμασίας σχολίασε ο πρώην Πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), Χρήστος Ράμμος, την απόφαση-σταθμό του Ανώτατου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών, που ουσιαστικά καταργεί τη νομική προστασία προσφύγων απέναντι στον κίνδυνο απέλασης σε χώρες με καθεστώτα αυταρχισμού ή σε εμπόλεμες περιοχές.

Με αφορμή σχετικό δημοσίευμα του Guardian, ο Χρήστος Ράμμος καταγγέλλει ανοιχτά την απόφαση ως «μια ακόμη ήττα του κράτους δικαίου στις ΗΠΑ», τονίζοντας πως «οι φύλακες των ελευθεριών αρχίζουν να μην τις φυλάνε και να τις απεμπολούν οι ίδιοι». Στο επίκεντρο της κριτικής του βρίσκεται η πλειοψηφία του Ανώτατου Δικαστηρίου (6 προς 3), αποτελούμενη κυρίως από διορισμένους δικαστές της συντηρητικής πτέρυγας, που συντάχθηκε με τη γραμμή Τραμπ, ανοίγοντας τον δρόμο για την απελευθέρωση των διαδικασιών απέλασης χωρίς καμία ουσιαστική ακρόαση των προσφύγων.

Η απόφαση ανατρέπει προηγούμενη εντολή ομοσπονδιακού δικαστή της Μασαχουσέτης που όριζε ως αναγκαία τη δυνατότητα του πρόσφυγα να παρουσιάσει τις ενστάσεις του σχετικά με την ασφάλεια της χώρας στην οποία προοριζόταν να απελαθεί — διαδικασία που πλέον ακυρώνεται. «Κανένα δικαίωμα για τους άτυχους αυτούς ανθρώπους», τονίζει ο Ράμμος, ενώ προειδοποιεί για τις τραγικές συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή η πολιτική, καθώς ανοίγει τον δρόμο για απελάσεις ακόμη και σε χώρες όπως το Νότιο Σουδάν — χώρα που σπαράσσεται από εσωτερικές συγκρούσεις και αυταρχισμό.

Στην τοποθέτησή του αναδεικνύει και την ηχηρή μειοψηφική φωνή της δικαστού Sonia Sotomayor, η οποία κατηγόρησε τους συναδέλφους της για «επικύρωση της ανομίας». Η παρέμβαση του Χρήστου Ράμμου αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, όχι μόνο λόγω της θεσμικής του εμπειρίας στην προάσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα, αλλά και λόγω της αυξανόμενης διεθνούς ανησυχίας για τη διολίσθηση των θεσμών, ακόμα και στις παραδοσιακά φιλελεύθερες δημοκρατίες.

«Τα σύννεφα γίνονται παντού όλο και πιο μαύρα», καταλήγει. Και δεν πρόκειται μόνο για μια απαισιόδοξη διαπίστωση — αλλά για ένα κάλεσμα σε εγρήγορση.