Σταύρος Παναγιωτίδης: «Γιατί φωνάζουμε για την ειρήνη»

Μια ηχηρή παρέμβαση για την ειρήνη, την υποκρισία των ισχυρών και την επιλεκτική ευαισθησία της Δύσης στα εγκλήματα πολέμου.

Σε μια εποχή όπου η στάση υπέρ της ειρήνης συχνά δέχεται επιθέσεις ως “πολιτικά ύποπτη” ή “αντιδυτική”, η δημόσια τοποθέτηση του συγγραφέα Σταύρου Παναγιωτίδη υπενθυμίζει με διαύγεια και συνέπεια την ιστορική στάση των πολιτών που βρέθηκαν στους δρόμους για να φωνάξουν όχι υπέρ ενός καθεστώτος, αλλά κατά του πολέμου. Η ανάρτηση του γνωστού συγγραφέα, που αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι κάτι παραπάνω από προσωπική δήλωση – είναι ένα πολιτικό κείμενο, εμποτισμένο με ιστορική μνήμη και ηθική συνέπεια.

Ανατρέχοντας στους μεγάλους πολέμους των τελευταίων δεκαετιών – Ιράκ, Αφγανιστάν, Ουκρανία, Γιουγκοσλαβία – ο Παναγιωτίδης υπενθυμίζει ότι όσοι φώναζαν «Όχι στον πόλεμο», γνώριζαν καλά τα εγκλήματα των εκάστοτε καθεστώτων. Δεν τα αποσιωπούσαν. Αλλά δεν μπέρδευαν ποτέ τον αγώνα για ειρήνη με την υπεράσπιση της κρατικής βαρβαρότητας ή του φονταμενταλισμού. Αντίθετα, αναγνώριζαν ότι πίσω από τους πολέμους κρύβονταν πάντα βαθύτερα συμφέροντα: το πετρέλαιο, η γεωπολιτική κυριαρχία, η αναδιανομή ισχύος στον παγκόσμιο χάρτη.

Η ίδια αδιαπραγμάτευτη θέση υπέρ της ειρήνης εκφράζεται και σήμερα, με αφορμή τη γενοκτονία στη Γάζα. Ο Παναγιωτίδης απαντά σε όσους επιχειρούν να ταυτίσουν την υποστήριξη στον παλαιστινιακό λαό με την υποστήριξη της Χαμάς. Με σαφήνεια, σημειώνει ότι όσοι ζητούν τερματισμό της σφαγής δεν αγνοούν τις σκοτεινές πτυχές της Χαμάς – όπως δεν αγνοούσαν ποτέ τους Ταλιμπάν, τον Σαντάμ, τους σερβικούς εθνικισμούς ή τους νεοναζί της Ουκρανίας. Αλλά δεν κάνουν τα στραβά μάτια μπροστά σε χιλιάδες νεκρά παιδιά, σε εγκλήματα που μένουν ατιμώρητα επειδή διαπράττονται από «συμμάχους» της Δύσης.

Ο συγγραφέας καταλήγει με μια δέσμευση που ξεπερνά το σήμερα: «Θα συνεχίζουμε να φωνάζουμε για την ειρήνη. Ενάντια σε κάθε συμφεροντολόγο. Και σε κάθε ανίδεο.» Μια φράση που δεν ηχεί ως σύνθημα, αλλά ως προειδοποίηση: η σιωπή μπροστά στην αδικία – όποια κι αν είναι η σημαία της – δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.

• Η ανάρτηση του Σταύρου Παναγιωτίδη έχει ήδη προκαλέσει εκτεταμένο διάλογο στα κοινωνικά δίκτυα και φαίνεται να αγγίζει χορδές μιας συλλογικής αγωνίας: πώς υπερασπίζεται κανείς την ανθρωπιά του μέσα σε ένα παγκόσμιο σκηνικό που έχει πάψει να την μετρά.