Χρήστος Ράμμος: «Τα Πανεπιστήμια δεν είναι πεδία επιβολής αυταρχισμού»

Σε μια ηχηρή παρέμβαση με βαθύ θεσμικό και πολιτικό συμβολισμό, ο πρώην Πρόεδρος της ΑΔΑΕ και επίτιμος Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Χρήστος Ράμμος, ασκεί σφοδρή κριτική στο πρόσφατο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, το οποίο ψηφίστηκε την 1η Αυγούστου στη Βουλή.

Ο κ. Ράμμος κάνει λόγο για ένα «προβληματικό και ατυχές νομοσχέδιο» που πειθαρχικοποιεί και ποινικοποιεί με υπερβολικό και δυσανάλογο τρόπο τη φοιτητική και ακαδημαϊκή ζωή, μετατρέποντας τα Πανεπιστήμια από χώρους επιστημονικής ελευθερίας και κριτικής σκέψης σε πεδία επιτήρησης και καταστολής.

Εστιάζοντας στις ποινικές διατάξεις του νέου νόμου, αναδεικνύει ως εξαιρετικά ανησυχητική την προσθήκη παραγράφου στον Ποινικό Κώδικα, σύμφωνα με την οποία όποιος «παροτρύνει, υποκινεί ή ενθαρρύνει» πράξεις διατάραξης της ακαδημαϊκής λειτουργίας, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης και χρηματικό πρόστιμο. Ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ επισημαίνει πως η διατύπωση της διάταξης είναι γενική, ασαφής και ενδέχεται να λειτουργήσει ως εργαλείο φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης στα Πανεπιστήμια.

«Δεν επεξηγείται τι σημαίνει “διατάραξη ακαδημαϊκής λειτουργίας”, ούτε τι νοείται ως “ενθάρρυνση”. Ποινικοποιείται εν δυνάμει ακόμη και η ανάγνωση μιας φοιτητικής ανακοίνωσης σε μια αίθουσα ή η προτροπή σε συμβολική διαμαρτυρία», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Εξίσου καυστικός είναι και απέναντι στη δημιουργία του θεσμού του «Εισαγγελέα Πανεπιστημιακής Βίας», χαρακτηρίζοντας την επιλογή αυτή ως υπαινιγμό ότι τα ΑΕΙ είναι εστίες εγκληματικότητας – κάτι που, όπως υποστηρίζει, όχι μόνο δεν τεκμηριώνεται, αλλά ενισχύει μια στρεβλή κοινωνική εικόνα.

«Αυτή η νομοθετική αντίληψη, που επιχειρεί να επιβάλει σιγή νεκροταφείου στην πανεπιστημιακή κοινότητα, δεν αρμόζει σε φιλελεύθερη δημοκρατία. Προσιδιάζει περισσότερο σε καθεστώτα τύπου Τουρκίας ή Ρωσίας, όχι σε μια χώρα που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή», τονίζει με σαφήνεια.

Η δημόσια τοποθέτηση του Χρήστου Ράμμου έρχεται να προστεθεί σε ένα κύμα θεσμικών και κοινωνικών αντιδράσεων απέναντι στον αυταρχικό χαρακτήρα του νέου πλαισίου για τα ΑΕΙ. Ο διάλογος για την πραγματική φύση του δημόσιου Πανεπιστημίου και τη σχέση του με την ελευθερία έκφρασης και την κοινωνική συμμετοχή αποκτά νέα, επείγουσα σημασία.