ΕΚΑ: Σύνεδρος μεν, αποδυναμωμένος δε ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ

Ο Γιάννης Παναγόπουλος εξελέγη σύνεδρος, αλλά όχι κυρίαρχος. Και αυτή η λεπτομέρεια έχει τη σημασία της. Για έναν πρόεδρο που συμπληρώνει σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, η χθεσινή κάλπη δεν ήταν απλώς μια ακόμη εσωτερική διαδικασία. Ήταν μέτρηση αντοχών.

Τα αποτελέσματα στο ΕΚΑ και στη σύνθεση για τη ΓΣΕΕ αποτυπώνουν μετατόπιση ισχύος. Το ΠΑΜΕ αναδεικνύεται πρώτη δύναμη, το Ενωτικό ψηφοδέλτιο –με σαφή αναφορά στη ρήξη με την παλιά ΠΑΣΚΕ– καταγράφει αξιοσημείωτη άνοδο, ενώ οι παραδοσιακές παρατάξεις που στήριξαν επί χρόνια το προεδρικό μπλοκ υποχωρούν. Δεν πρόκειται για «ανατροπή καθεστώτος». Είναι όμως σαφής απομείωση επιρροής.

Η συγκυρία δεν είναι ουδέτερη. Οι έρευνες για τα προγράμματα κατάρτισης και η δέσμευση λογαριασμών που φέρονται να συνδέονται με την υπόθεση –ζήτημα που βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση και για το οποίο ισχύει το τεκμήριο αθωότητας– επιβαρύνουν πολιτικά τον πρόεδρο της Συνομοσπονδίας. Στον συνδικαλισμό, η ηθική νομιμοποίηση είναι εξίσου κρίσιμη με την οργανωτική πλειοψηφία. Και αυτή δείχνει να έχει ρωγμές.

Το γεγονός ότι δυνάμεις που αποχώρησαν από την ΠΑΣΚΕ κατέγραψαν ισχυρή παρουσία, αφήνοντας πίσω τους το παλιό προεδρικό σχήμα, δεν είναι απλή συγκυρία. Είναι μήνυμα. Ότι η μακρά θητεία δεν αρκεί όταν η βάση αισθάνεται απομακρυσμένη από τις ηγεσίες. Ότι η διαχείριση δεν υποκαθιστά τη διεκδίκηση.

Στο επικείμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ, οι αριθμοί δεν επιτρέπουν εύκολες πλειοψηφίες. Οι συμμαχίες θα είναι αναγκαίες και η επανεκλογή δεν προεξοφλείται. Ακόμη κι αν ο Παναγόπουλος επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει τη θεσμική του εμπειρία, η πολιτική του φθορά είναι πλέον ορατή.

Η Συνομοσπονδία εισέρχεται σε περίοδο αβεβαιότητας. Και ο πρόεδρός της, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δεν εμφανίζεται ως ο αδιαμφισβήτητος πόλος σταθερότητας, αλλά ως μέρος του προβλήματος που καλείται να διαχειριστεί.