Η Ελλάδα δεν θα ξεχάσει ποτέ την νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου – Η “μαύρη επέτειος” της Δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Δεκαεξή χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η Αθήνα επιστρέφει για μία ακόμη φορά στο φορτισμένο τοπίο του Δεκέμβρη.

Η πόλη θυμάται, όχι ως τυπική υποχρέωση ενός ημερολογιακού κύκλου, αλλά ως ηθική οφειλή απέναντι σε μια γενιά που σημαδεύτηκε από το πιο σκοτεινό πρόσωπο της κρατικής αυθαιρεσίας. Η επέτειος δεν είναι μια σιωπηλή επέτειος· είναι ένα ζωντανό τραύμα που διατρέχει τις νεότερες δεκαετίες, υπενθυμίζοντας ότι η Δημοκρατία απαιτεί συνεχή εγρήγορση και όχι πολιτική αυτοϊκανοποίηση.

Οι συγκεντρώσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στο σημείο της δολοφονίας δεν αποτελούν φολκλόρ ούτε τυπική τελετουργία. Είναι πράξη μνήμης, αλλά και διεκδίκησης. Η νεολαία, οι μαθητές, οι φοιτητές, άνθρωποι όλων των ηλικιών που έζησαν το 2008 στις γειτονιές τους να φλέγονται από οργή και αδικία, συνεχίζουν να απαιτούν μια χώρα όπου η ασφάλεια δεν θα μεταφράζεται σε ανεξέλεγκτη εξουσία και οι θεσμοί δεν θα λειτουργούν ως τιμωροί αντί ως εγγυητές δικαιωμάτων.

Σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλει την εικόνα μιας «κανονικότητας», η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι οι ρωγμές στη σχέση κράτους – πολίτη δεν έχουν κλείσει. Η διάχυτη δυσπιστία, οι επανειλημμένες καταγγελίες για υπέρμετρη αστυνομική βία, οι αδικαιολόγητες εντάσεις σε ειρηνικές πορείες και η διαρκής αίσθηση ότι η κριτική αντιμετωπίζεται ως απειλή, συνθέτουν ένα κλίμα κοινωνικής κόπωσης που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η επέτειος του Γρηγορόπουλου λειτουργεί ως καθρέφτης αυτής της πραγματικότητας. Δεν καλεί σε διχασμό, αλλά σε συνείδηση. Δεν ζητά εκδίκηση, αλλά λογοδοσία. Και κυρίως, υπενθυμίζει ότι μια κοινωνία που δεν τιμά το δικαίωμα των νέων να αναπνέουν ελεύθερα, να κινούνται χωρίς φόβο και να ονειρεύονται χωρίς περιορισμούς, είναι μια κοινωνία που κινδυνεύει να χάσει τον ίδιο της τον εαυτό.

Η Ελλάδα του σήμερα οφείλει να αντιμετωπίσει αυτή την ημέρα όχι ως υποχρέωση, αλλά ως υπόσχεση: την υπόσχεση ότι καμία γενιά δεν θα ξαναβρεθεί μπροστά στο αδιανόητο. Ότι η ζωή και η ελευθερία ενός δεκαεξάχρονου δεν θα εξαρτηθούν ποτέ ξανά από το δάχτυλο που ακουμπά τη σκανδάλη. Και ότι η μνήμη του Αλέξανδρου θα παραμείνει φως – όχι για να διχάσει, αλλά για να δείξει τον δρόμο προς μια πιο δίκαιη Δημοκρατία.