“Η ιστορία ενός ανασφαλή γραφειοκράτη”

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Στην αρχή, δεν μιλούν. Παρατηρούν.Μετρούν τα βήματα στο χαλί, κοιτάζουν τα πορτρέτα στους τοίχους και προσπαθούν να μοιάσουν με κάτι σημαντικό.

Όχι γιατί είναι – αλλά γιατί φοβούνται πως δεν θα είναι για πολύ.Έτσι αντιλαμβάνονται οι ανασφαλείς γραφειοκράτες την εξουσία τους:όχι με πράξη, με ρολόι.Δεν είναι ούτε οραματιστές, ούτε μεταρρυθμιστές.

Δεν ήρθαν να αλλάξουν κάτι – ήρθαν απλώς να το διαχειριστούν. Έρχονται στην εξουσία όχι για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά για να μην αλλάξει τίποτα χωρίς αυτούς.Φοβούνται το ρήγμα.

Τρέμουν τη ρωγμή. Αγαπούν τη φόρμα και μισούν την πράξη.Κάθε τους μέρα, μια τελετή συντήρησης.

Για τον ανασφαλή γραφειοκράτη, ο χρόνος δεν είναι πεδίο δημιουργίας, είναι κάτι που πρέπει να επιδιορθώσουν, όπως μια βρύση που «τρέχει».

Να μη στάξει. Να μην ακουστεί.Αγχωμένοι για τον χρόνο που τους δόθηκε – και ακόμη περισσότερο για τον χρόνο που απομένει.Και μόλις τελειώσει η θητεία τους, φεύγουν σιωπηλά – όπως μπήκαν.Χωρίς να θυμάσαι αν υπήρξαν.Και κάθονται σε καρέκλες που δεν διάλεξαν, σε γραφεία που δεν τα ’χτισαν,με βλέμματα γεμάτα προσοχή, μην τυχόν και ακουμπήσει η πραγματικότητα πάνω τους.Δεν γράφουν ιστορία, αρχειοθετούν.Δεν ηγούνται, διεκπεραιώνουν.Και μετρούν το χρόνο όχι σαν ευκαιρία, αλλά σαν προθεσμία.

Ανασφαλείς.Προσωρινοί.Αντικαταστάσιμοι.Και το ξέρουν.Γι’ αυτό κάνουν θόρυβο — για να μην ακουστεί το τίποτα.Και σκέφτονται: “Πόσος χρόνος μου μένει και πώς θα τον αξιοποιήσω για να μη καταλάβουν όλοι το πόσο λίγος είμαι;”