Η Κεντροαριστερά ως φάντασμα του εαυτού της

Το άρθρο του Κωνσταντίνου Ταχτσίδη στο Rosa δεν είναι απλώς μια πολιτική αποτίμηση της κατάστασης της Κεντροαριστεράς, αλλά μια κραυγή αγωνίας για την ιδεολογική αποστράτευση ενός ολόκληρου χώρου. Με λόγο αιχμηρό, σχεδόν λογοτεχνικό, καταγράφει όχι την πτώση, αλλά τη συνειδητή αυτοεγκατάλειψη της Κεντροαριστεράς – όχι λόγω ήττας σε μάχη, αλλά λόγω απροθυμίας να πολεμήσει.

Το σχόλιο είναι σκληρό αλλά δίκαιο: μια πολιτική παράδοση που κάποτε ενέπνεε και σύγκρουε, σήμερα μοιάζει περισσότερο με τηλεοπτικό “skip intro”. Δεν την περιμένεις να σε αιφνιδιάσει – την προσπερνάς. Και η εικόνα αυτή δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά έχει καθολικότητα: από τους Εργατικούς στη Βρετανία ως τους Σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία, η Κεντροαριστερά φαίνεται να έχει φορέσει τον ρεαλισμό σαν πανοπλία που, τελικά, την κρατά ακινητοποιημένη.

Το σημαντικότερο όμως στο άρθρο Ταχτσίδη είναι ότι φωνάζει αυτό που συχνά οι “ρεαλιστές” της πολιτικής αποφεύγουν: τίποτα δεν αλλάζει χωρίς σύγκρουση. Κανένα σύνθημα, κανένα “καλό πρόγραμμα”, καμία επικοινωνιακή στρατηγική δεν αρκεί όταν το αίτημα για δικαιοσύνη υποχωρεί μπροστά στον φόβο της δυσαρέσκειας.

Σε μια εποχή που η ακροδεξιά αντλεί δύναμη από την οργή και η Αριστερά ψάχνει ξανά τη φωνή της, το άρθρο λειτουργεί σαν υπενθύμιση: η Κεντροαριστερά δεν ηττήθηκε από τον εχθρό. Ηττήθηκε από την επιλογή της να μην είναι πια ενοχλητική. Κι όπως δείχνει η ιστορία, αυτό είναι πάντα το πρώτο στάδιο πριν την εξαφάνιση.