Η παρέμβαση Γ.Α.Παπανδρέου για την επέτειο του Πολυτεχνείου είναι μια ηχηρή σφαλιάρα στην Ολιγαρχία

Η δημόσια παρέμβαση του Γιώργου Παπανδρέου για την 17η Νοέμβρη δεν περιορίζεται σε μια επετειακή αναφορά· λειτουργεί ως πολιτικό σήμα κινδύνου σε μια εποχή όπου η Δημοκρατία υπονομεύεται όχι από τανκς, αλλά από πιο εξελιγμένες και αθόρυβες μορφές εξουσιαστικού ελέγχου. Με λόγο που ανασύρει τη μνήμη του Πολυτεχνείου από το βάθος της ιστορίας και τη μεταφέρει στο σήμερα, ο πρώην πρωθυπουργός τονίζει ότι η εξέγερση δεν αποτελεί απλώς ηρωική υποσημείωση, αλλά ζωντανό μάθημα για τις σύγχρονες κοινωνίες που βρίσκονται αντιμέτωπες με νέες μορφές αυταρχισμού.

Η αναδρομή του στα χρόνια της Δικτατορίας, με την ωμή καταστολή, τη λογοκρισία και την εξυπηρέτηση στενών συμφερόντων εξουσίας, αναδεικνύει το εύρος της ιστορικής συνέχειας: ο αυταρχισμός δεν πέθανε, απλώς άλλαξε πρόσωπο. Ο Παπανδρέου προειδοποιεί ότι σήμερα η απειλή δεν εμφανίζεται με στρατιωτικές στολές, αλλά με αλγορίθμους, ελέγχους στη ροή της πληροφορίας, με συγκέντρωση πλούτου και ισχύος σε λίγα χέρια, με μονοπώλια που διαμορφώνουν μυαλά, πολιτικές και δημόσια σφαίρα. Είναι μια έμμεση αλλά εύγλωττη αιχμή για τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται η φίμωση της κριτικής και η παραμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας από σύγχρονες μορφές εξουσίας που παρουσιάζονται ως «τεχνοκρατία» ή «καινοτομία».

Το μήνυμά του αντηχεί πολιτικά σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση εμφανίζεται πρόθυμη να συμπιέσει ελευθερίες στο όνομα της «σταθερότητας», αφήνοντας την κοινωνία να αναρωτιέται εάν βρισκόμαστε μπροστά σε μια δημοκρατική οπισθοχώρηση με διαφορετικά εργαλεία. Η επισήμανση ότι η Δημοκρατία απαιτεί συνεχή υπεράσπιση λειτουργεί ως αντίβαρο στην επικίνδυνη κανονικοποίηση της συγκεντρωμένης ισχύος και της αδιαφάνειας.

Ο Παπανδρέου δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια ως θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος. Σε μια εποχή όπου κοινωνικές ανισότητες οξύνονται, όπου μεγάλοι οικονομικοί και τεχνολογικοί παράγοντες επιχειρούν να υποκαταστήσουν θεσμούς, το μήνυμα αυτό αποκτά χαρακτήρα πολιτικής προτροπής προς μια κοινωνία που δεν πρέπει να συνηθίσει την αδικία.

Με τη δήλωσή του, υπενθυμίζει ότι το Πολυτεχνείο δεν είναι μουσειακό δείγμα ούτε αναμνηστικό hashtag. Είναι ένας κώδικας εγρήγορσης που καλεί τις δυνάμεις της Δημοκρατίας να αναγνωρίσουν έγκαιρα τις νέες απειλές και να οικοδομήσουν θεσμούς ανθεκτικούς απέναντι σε κάθε προσπάθεια επιβολής σιωπής. Στο τέλος, η παρέμβαση Παπανδρέου λειτουργεί ως μια σοβαρή και επίκαιρη υπενθύμιση πως η Δημοκρατία, στον τόπο που τη γέννησε, δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν υπερασπίζεται καθημερινά — και κυρίως συλλογικά.