“Μένουν τα τυπικά” για την προσχώρηση της Νίνας Κασιμάτη στο ΠΑΣΟΚ

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Αυτό θα μπορούσε να ήταν τίτλος πρωτοσέλιδου αθλητικής εφημερίδας. Δεν είναι όμως, είναι το κυρίως θέμα του σημερινού The Socialist, στο πλαίσιο των “μεταγραφών” βουλευτικών εδρών στο ΠΑΣΟΚ. Μια “άτυπη” με λάθος όρους “διεύρυνση”. Σε επίπεδο καρέκλας που δεν αφορά την κοινωνία…

Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταφέρθηκαν στο flash.gr από ανώτατες και καλά πληροφορημένες πηγές, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ενδέχεται το προσεχές διάστημα να αυξηθεί κατά ένα ακόμη μέλος, χωρίς ωστόσο να προσδιορίζεται σαφές χρονοδιάγραμμα.

Στο επίκεντρο των σχετικών σεναρίων βρίσκεται η Νίνα Κασιμάτη, βουλευτής Β’ Πειραιά, η οποία τυπικά παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ, αν και οι σχέσεις της με το κόμμα της Κουμουνδούρου εμφανίζονται το τελευταίο διάστημα απολύτως ψυχρές και περισσότερο διαδικαστικές παρά πολιτικά ουσιαστικές. Η κ. Κασιμάτη προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τον Νίκο Ανδρουλάκη και, τον Νοέμβριο του 2024, είχε εμφανιστεί μαζί του στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Ασημακόπουλου «Πρώτη φορά Αριστερά – Αντιθέσεις, αντιφάσεις, εσωτερικές συγκρούσεις στο ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1974-1990».

Σε περίπτωση που η ένταξή της στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ δεν προχωρήσει άμεσα, δεν αποκλείεται –σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες– το όνομά της να βρεθεί στα πράσινα ψηφοδέλτια στις επόμενες εθνικές εκλογές.

“Πλήγμα” στο αφήγημα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ: “Καλοδεχούμενοι όσοι δεν πλήγωσαν με τις πράξεις τους την παραταξη” – Όταν η Νίνα Κασιμάτη έκανε δημόσια δριμεία επίθεση στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και πρώην Πρωθυπουργο Γιώργο Παπανδρέου μιλώντας για “ποινικές ευθύνες”

Πρόκειται, ωστόσο, για ένα ενδεχόμενο που κάθε άλλο παρά ομόφωνα γίνεται δεκτό στο εσωτερικό της παράταξης.
Ιδιαίτερα έντονες είναι οι αντιδράσεις στη βάση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που τοποθετούνται στο λεγόμενο «παπανδρεϊκό μπλοκ». Για αυτούς, η Νίνα Κασιμάτη θεωρείται ανεπιθύμητο πρόσωπο, καθώς η πολιτική της διαδρομή έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα συγκρούσεων και σκληρής αντιπαράθεσης με το ΠΑΣΟΚ της περιόδου Παπανδρέου. Δεν έχει ξεχαστεί ότι, από τη στήριξη του Γιώργου Παπανδρέου το 2007, πέρασε στη ρήξη το 2009, όταν έμεινε εκτός ψηφοδελτίων, για να ακολουθήσει στη συνέχεια μια περίοδος ακραίου αντιμνημονιακού λόγου και επιθέσεων, φτάνοντας μέχρι και δημόσιες τοποθετήσεις περί ποινικών ευθυνών και φυλάκισης του πρώην πρωθυπουργού.

Για ένα σημαντικό τμήμα του πασοκικού ακροατηρίου, η κ. Κασιμάτη ταυτίστηκε με τη δαιμονοποίηση εκείνης της περιόδου και με έναν πολιτικό λόγο που στρεφόταν ευθέως κατά της ιστορικής φυσιογνωμίας της παράταξης. Υπό αυτό το πρίσμα, η πιθανή επιστροφή της στα «πράσινα» αντιμετωπίζεται όχι ως κίνηση διεύρυνσης, αλλά ως πηγή εσωτερικής τριβής και πολιτικού κόστους.

Σε αυτό το σημείο σημαντική είναι και η πρόσφατη παρέμβαση του Χάρη Δούκα, ο οποίος έχει διατυπώσει ξεκάθαρες ενστάσεις για τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται η διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ. Ο δήμαρχος Αθηναίων έχει τονίσει ότι κάθε βουλευτής που έχει εκλεγεί με άλλο κόμμα και επιθυμεί να ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ οφείλει προηγουμένως να παραδώσει την έδρα του, υπογραμμίζοντας την ανάγκη θεσμικής και πολιτικής συνέπειας.

Η υπόθεση Κασιμάτη, πέρα από τα πρόσωπα, αναδεικνύει ένα ευρύτερο δίλημμα για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ: αν η στρατηγική της διεύρυνσης μπορεί να προχωρήσει χωρίς να διαρραγεί η σχέση με τη βάση και χωρίς να ακυρωθούν πολιτικά όρια που για πολλούς θεωρούνται αδιαπραγμάτευτα. Το επόμενο διάστημα αναμένεται κρίσιμο, καθώς οι ισορροπίες στο εσωτερικό της κεντροαριστεράς παραμένουν εύθραυστες και κάθε κίνηση μετριέται πλέον και με όρους πολιτικού κόστους.