MSC 2026: Ο Παπανδρέου καλεί σε αντίσταση απέναντι στο «δίκαιο του ισχυρού»

Στο επίκεντρο των διεθνών διεργασιών που αναδιατάσσουν το παγκόσμιο σύστημα ισχύος βρέθηκε ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος με εκτενή ανάρτησή του αποτύπωσε το πολιτικό αποτύπωμα των επαφών του στο περιθώριο της Munich Security Conference.

Σε μια συγκυρία όπου η διεθνής ασφάλεια, το κράτος δικαίου και η πολυμερής συνεργασία δοκιμάζονται από αλλεπάλληλες κρίσεις, ο κ. Παπανδρέου επιχείρησε να τοποθετήσει την Ευρώπη στο κέντρο της συζήτησης για το μέλλον.

Σύμφωνα με όσα δημοσιοποίησε, είχε διαδοχικές συναντήσεις με τον πρωθυπουργό της Ισπανίας Pedro Sánchez, την Αμερικανίδα βουλευτή Alexandria Ocasio-Cortez, τον γερουσιαστή Chris Coons, καθώς και με την πρώην Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Nancy Pelosi. Παράλληλα, συναντήθηκε με την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής Kaja Kallas και την αναπληρώτρια γενική γραμματέα του NATO Radmila Šekerinska.

Στην ανάρτησή του, ο πρώην πρωθυπουργός επιμένει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να παραμένει θεατής των εξελίξεων ούτε να λειτουργεί ως γεωπολιτικό παράρτημα τρίτων δυνάμεων. Αντιθέτως, οφείλει –όπως σημειώνει– να ανακτήσει στρατηγική αυτονομία σε καίριους τομείς: άμυνα, ενέργεια, ψηφιακή πολιτική και τεχνητή νοημοσύνη. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στον κίνδυνο υπερσυγκέντρωσης ισχύος στα χέρια μεγάλων ψηφιακών πλατφορμών, υποστηρίζοντας ότι η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τη δημοκρατία και το δημόσιο συμφέρον.

Ο κ. Παπανδρέου στάθηκε επίσης στη σημασία της στήριξης των δημοκρατικών δυνάμεων στη Ρωσία, επισημαίνοντας ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν αποτελεί εργαλείο γεωπολιτικής σκοπιμότητας αλλά θεμελιώδη αρχή. Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου –όπως υπογραμμίζει– επανέρχεται το «δίκαιο του ισχυρού», η Ευρώπη καλείται να επιλέξει αν θα διαμορφώσει η ίδια το μέλλον της ή αν θα το δουν άλλοι να διαμορφώνεται ερήμην της.

Η παρέμβασή του στο Μόναχο εγγράφεται σε μια ευρύτερη συζήτηση για τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως πολιτικής δύναμης και όχι απλώς ως οικονομικής ένωσης. Το διακύβευμα, κατά τον ίδιο, είναι υπαρξιακό: η ανάκτηση πολιτικής βούλησης και αυτοπεποίθησης σε μια εποχή αναθεωρητισμού, τεχνολογικού ανταγωνισμού και δημοκρατικής αβεβαιότητας.