Να βρείτε καποι@ που να σας κοιτάζει όπως ο Μητσοτάκης τον Τραμπ…

Αν η πολιτική είχε soundtrack, η πρόσφατη εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων θα έπαιζε κάτι ανάμεσα σε ρομαντική κομεντί και political drama. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, σε μια εμφάνιση που θα μπορούσε να διδάσκεται σε σεμινάρια διπλωματικού φλερτ, κοίταζε τον Ντόναλντ Τραμπ σαν να έβλεπε το άγαλμα της Ελευθερίας να τον προσκαλεί προσωπικά στον Λευκό Οίκο. Ένα βλέμμα θαυμασμού, προσμονής και… υποταγής.

Η γλώσσα του σώματος μιλούσε από μόνη της. Κορμί ελαφρώς σκυμμένο προς τα εμπρός, χαμόγελο ευγένειας που αγγίζει την αφοσίωση, και ένα βλέμμα που έλεγε “τα ανείπωτα “. Σχεδόν μπορούσε κανείς να νιώσει τη δραματική μουσική υπόκρουση ενός πολιτικού έρωτα που δεν τελείωσε ποτέ…η και δεν άρχισε ποτέ, έμεινε στην σφαίρα του πλατωνικού..

Η σκηνή θύμισε περισσότερο χειραψία σε πρώτο ραντεβού παρά διπλωματική προσέγγιση μεταξύ δύο κόσμων. Ο Μητσοτάκης δεν έκρυψε ούτε στιγμή την επιθυμία του να επενδύσει στο ενδεχόμενο επιστροφής του Τραμπ στην εξουσία. Δεν είχε σημασία αν βρισκόταν ακόμη εκτός παιχνιδιού – ο Έλληνας πρωθυπουργός τον κοίταζε ήδη σαν δικό του άνθρωπο…

Το αστείο είναι πως, πίσω στην Αθήνα, ο πολιτικός χρόνος πιέζει: σκάνδαλα, φθορά, εσωκομματικές μουρμούρες. Αλλά στο βλέμμα του Μητσοτάκη προς τον Τραμπ δεν υπήρχε καμία σκιά. Ήταν το βλέμμα ενός ανθρώπου που προσδοκά σωτηρία ή τουλάχιστον ολίγη προσοχή από το “πολιτικό κρας” του… Έχοντας το βλέμμα και την στάση υποτελούς μπροστά σε έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς κλόουν της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας.. τον Τραμπ των ολιγαρχων, του νεοφασισμού, των δασμών…

Αυτή η εικόνα δεν πέρασε απαρατήρητη. Κυκλοφόρησε στα παραπολιτικά πηγαδάκια ως «η στιγμή του Κυριάκου» – η στιγμή που ο Έλληνας πρωθυπουργός εμφανίστηκε όχι απλώς έτοιμος για νέες διεθνείς σχέσεις, αλλά σχεδόν ερωτευμένος με την ιδέα του Τραμπισμού ως σανίδα σωτηρίας.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η επίσκεψη δεν περιορίστηκε σε ευγενικές τυπικότητες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να στείλει καθαρό μήνυμα: είναι διατεθειμένος να παίξει με όλα τα σενάρια για την Ευρώπη, εφόσον η Αμερική –και δη ο Τραμπ– επιστρέψει στο προσκήνιο. Δεν πρόκειται για απλή στρατηγική. Είναι σχέδιο με συναίσθημα.

Από την επόμενη κιόλας μέρα, οι στήλες των παραπολιτικών είχαν βρει τον τίτλο: «Να βρείτε καποι@ που να σας κοιτάζει όπως ο Μητσοτάκης τον Τραμπ». Και πράγματι, όσο ειρωνικό ή σαρκαστικό κι αν ακούγεται, μέσα σε αυτό το βλέμμα υπήρχε μια ειλικρίνεια που σπανίζει στον πολιτικό χώρο. Ένα μείγμα πολιτικής ανάγκης, προσωπικής επιλογής και … εθνικής υποτέλειας.