Ο Γιώργος Παπανδρέου επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο την συζήτηση για την ειρήνη: Οι Ολυμπιακοί αγώνες ως πολιτική πράξη

Ο πολιτικός λόγος του Γιώργου Α. Παπανδρέου στο Euronews κινείται συνειδητά κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα της εποχής, που αντιμετωπίζει την ειρήνη ως αδυναμία και τον διεθνή κανόνα ως εμπόδιο. Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη ηθικολογία ούτε για μια άσκηση ιστορικής μνήμης χωρίς πολιτικό διακύβευμα. Αντιθέτως, το κείμενο επαναφέρει στον πυρήνα της δημόσιας συζήτησης μια ενοχλητική αλήθεια για το σύγχρονο σύστημα εξουσίας: ότι η πολιτική επιλογή της σύγκρουσης παρουσιάζεται ως «αναπόφευκτη» μόνο όταν απουσιάζει η βούληση για κανόνες.

Η Ολυμπιακή Εκεχειρία, όπως αναδεικνύεται στο άρθρο, δεν λειτουργεί ως ρομαντικό σύμβολο αλλά ως ιστορικό προηγούμενο εφαρμοσμένης διεθνούς νομιμότητας. Σε μια περίοδο όπου η Ευρώπη δείχνει αμήχανη μπροστά στην αποσύνθεση του διεθνούς δικαίου και την κανονικοποίηση της στρατιωτικής ισχύος, η υπενθύμιση ότι ακόμη και η Σπάρτη τιμωρήθηκε όταν παραβίασε κοινά αποδεκτούς κανόνες αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα. Θέτει, εμμέσως αλλά σαφώς, το ερώτημα της λογοδοσίας των ισχυρών σήμερα.

Ο παραλληλισμός με τη ρωμαϊκή αρένα λειτουργεί ως καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας. Ένας κόσμος που μετατρέπει τη βία σε θέαμα, τον κυνισμό σε κανονικότητα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε παράπλευρη απώλεια, δύσκολα μπορεί να ανεχθεί την ιδέα ενός θεσμού που θέτει όρια στην ισχύ. Η Ολυμπιακή ιδέα, ακριβώς γι’ αυτό, παραμένει πολιτικά επικίνδυνη: υπενθυμίζει ότι η δύναμη οφείλει να υπακούει σε αξίες και όχι να τις ισοπεδώνει.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Milano–Cortina 2026 αποκτούν χαρακτήρα πολιτικού συμβόλου. Όχι επειδή θα αναστείλουν από μόνοι τους τις συγκρούσεις, αλλά επειδή επαναφέρουν στο προσκήνιο μια χαμένη συζήτηση για το τι είδους Ευρώπη και τι είδους κόσμο θέλουμε. Έναν κόσμο κανόνων, συνεργασίας και αξιοπρέπειας ή έναν κόσμο όπου η ισχύς αυτοαναγορεύεται σε δίκαιο.

Το άρθρο του Γιώργου Παπανδρέου δεν απευθύνεται στους αφελείς. Απευθύνεται σε όσους γνωρίζουν ότι χωρίς αξίες δεν υπάρχει ασφάλεια και χωρίς θεσμούς δεν υπάρχει ειρήνη. Και αυτό, σε μια εποχή γενικευμένης αποπολιτικοποίησης της βίας, συνιστά ξεκάθαρη και αναγκαία πολιτική στάση.