“Ο κατακερματισμός του Προοδευτικού χώρου, ευνοεί τη ΝΔ”

Άρθρο γνώμης στο πλαίσιο του Προσυνεδριακού Διαλόγου του ΠΑΣΟΚ,

Του Γαβρή Άγγελου-Δημοσιογράφου/Μέλους ΕΣΗΕΜΘ

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή του κειμένου. Οι κομματικοί μηχανισμοί και οι διευρύνσεις με όρους καρέκλας ή βουλευτικού αξιώματος, δεν αφορούν την κοινωνία. 2η επίσημανση: Ο Προοδευτικός χώρος δεν ανήκει σε κανένα “label” παρά μόνο αποκλειστικά και μόνο στους προοδευτικά σκεπτόμενους δημοκράτες πολίτες αυτής της χώρας.

Και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε. Το “διαίρει και βασίλευε” δεν είναι κάποια ανακάλυψη που έγινε σήμερα την ώρα που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές. Είναι μια πάγια πολιτική διχασμού και ελέγχου των λαών από αρχαιοτάτων χρόνων. Και φυσικά, εν έτει 2026 πλέον, αυτή η τακτική έχει εμπολουτιστεί με πολλά ακόμα σύγχρονα τερτίπια του πολιτικού και οικονομικού συστήματος παγκοσμίως. Άλλες φορές ταυτίζεται με το τρομερά επικίνδυνο για την Δημοκρατία, “Δίκαιο του Ισχυρού”. Και αυτό δεν αφορά μόνο στα διεθνή, αφορά δυστυχώς και στα εγχώρια τόσο σε μακροικονομικό όσο και μικροοικονομικό περιεχόμενο.

Αν ρωτούσαν τον καθένα και καθεμία από εμάς που θεωρούμε πως ανήκουμε στον Προοδευτικό χώρο, ποιά είναι η προοδευτική πολιτική πρόταση που αλλάζει τα δεδομένα στην καθημερινότητά μας και δίνει όραμα και προοπτική στον Ελληνικό λαό, ας μην πούμε ψέματα, δεν υπάρχει κάτι που θα ξεσηκώσει την Ελληνίδα και τον Έλληνα και θα τον βγάλει στους δρόμους να μιλά ξανά για πολιτική.

Αντιθέτως, η κοινωνία σηκώθηκε και έστειλε καθαρό μήνυμα απαξίωσης στο κομματικό σύστημα που “κυβερνά” καθώς και στις νοοτροπίες “μηχανισμών και γραμμιτζήδων” που θεωρούν τα κόμματα “τσιφλίκι” τους και τους πολίτες “πρόβατα” που μετακινούνται με ένα δικό τους πρόσταγμα: Σηκώθηκε και βγήκε αθρόα στον δρόμο φωνάζοντας για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, για περισσότερη Δημοκρατία με όρους αλληλεγγύης, ισονομίας και αξιοκρατίας. Εκπορεύεται αυτή η κινητοποίηση από κάποιον κομματικό μηχανισμό; ΟΧΙ. Μήπως από κάποια καινοτόμα προοδευτική πολιτική πρόταση; ΟΧΙ. Δυστυχώς για τον προοδευτικό χώρο, εκπορεύεται από την οργή και την αγανάκτηση. Επικίνδυνος συνδυασμός για την Δημοκρατία μας.

Και τι κάνει το κομματικό σύστημα των πολιτικών φορέων που στοιχειοθετούν το Προοδευτικό παζλ στην Ελλάδα; Διχάζεται. Βάζει διαχωριστικές γραμμές ακόμα και στο βασικό χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας: Τον Διάλογο.

Με απόλυτα κερδισμένο αυτού του ψευτο-εγωϊσμού που εν τέλει, είναι μια συγκεκαλυμένη απόπειρα ελέγχου μιας μικρής πίτας “εξουσίας” απέναντι στους “άλλους”, είναι το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού, των ολιγοπωλίων, των καρτέλ της αγοράς και της Μιντιακής τοξικότητας που λυμάινεται την χώρα. Ένα σύστημα παραγωγής σκανδάλων που εκθέτουν την χώρα διεθνώς. Ένα σύστημα που είναι τόσο καλά εδραιωμένο που παρόλα αυτά, δεν κλονίζεται ικανά ωστέ να καταρρεύσει.

Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας ως προοδευτικός χώρος. Υπάρχει “φως” μόνο στην σύνθεση δυνάμεων. Μόνο μέσα από έναν ουσιαστικό πολιτικό διάλογο, με διαφάνεια, δίχως συγκρούσεις κομματικών μηχανισμών, αποκλεισμούς και δελτία τύπου δικαιολογίας των αδικαιολόγητων. Τι παράδειγμα δίνει άλλωστε η παράταξη που ένωσε δυνάμεις και το 1981 έφερε την ΑΛΛΑΓΗ στην Ελλάδα;

Παράδειγμα αποκλεισμών, θολού πολιτικού πλαισίου, μέσα από μια στρατευμένη κομματική επέλαση μηχανισμών ελέγχων και δίχως την καταστατική τήρηση των συνεδριάσεων με περιοδικότητα ανάλογη της επικαιρότητας των κομματικών οργάνων; Με την πλήρη απαξίωση του Πολιτικού Συμβουλίου; Με τη μη διενέργεια εκλογών Νομαρχιακών Επιτροπών; Με το τουλάχιστον θολό πλαίσιο της συμμετοχής ή μη συμμετοχής προσώπων στους τομείς εργασίας, ή τις ΝΟΕΣ και ΚΟΕΣ ενόψει συνεδρίου;

Όλα αυτά, δείχνουν στην κοινωνία, αντί-ελκυστικά σε πολιτικό επίπεδο και συντελούν στο προαναφερθέν κίνημα απαξίωσης του κομματικού συστήματος στην Ελλάδα. Κι όμως, υπάρχουν φωνές που μπορούν – αν ακουστούν- να αλλάξουν την καθεστηκυία γνώμη για τα κόμματα και δη , για τον προοδευτικό χώρο. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε, είναι να δώσουμε χώρο στον διάλογο και τις φωνές που φέρνουν πίσω την κοινωνία.

Όλα τα υπόλοιπα, είναι μια απλή συντήρηση δυνάμεων σε ένα άτυπο ΚΚΕ του κέντρου που θα βολεύεται με ένα ποσοστό το οποίο άλλη φορά θα δίνει προοπτική “καρέκλας” σε συγκυβερνήσεις άλλοτε θα λειτουργεί ως “προπέτασμα” στην πολιτική ανατροπή. Και η τελευταία, είναι το ζητούμενο.