Τα διλήμματα της επόμενης ημέρας των εθνικών εκλογών θα “στριμώξουν” το ΠΑΣΟΚ

Γράφει το μέλος του ΠΑΣΟΚ, Μακρίνα-Ελένη Πάρης – ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ:

Υπάρχουν πολιτικές στιγμές όπου το πρόβλημα δεν είναι αυτό που έρχεται, αλλά η στάση που επιλέγεις πριν ακόμη φτάσει. Η επόμενη ημέρα των εθνικών εκλογών, όποτε κι αν αυτές διεξαχθούν, προδιαγράφεται ως ένα τέτοιο σημείο καμπής. Και το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να βρεθεί στριμωγμένο όχι επειδή θα του επιβληθούν διλήμματα, αλλά επειδή δεν θα έχει προλάβει να τα αποδομήσει πολιτικά.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, διαχρονικά, γνωρίζει καλά πώς να μετατρέπει την αδυναμία της σε αφήγημα «εθνικής ευθύνης». Το έχει κάνει στο παρελθόν και όλα δείχνουν ότι προετοιμάζεται να το επαναλάβει. Όχι με όρους προγραμματικού διαλόγου, αλλά με το γνώριμο δίπολο σταθερότητα ή περιπέτεια. Ένα δίλημμα τεχνητό, που όμως αποκτά ισχύ όταν βρίσκει απέναντί του έναν προοδευτικό χώρο κατακερματισμένο και αμήχανο.

Σε αυτό το σκηνικό, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να οχυρώνεται πίσω από γραμμές αυτοπροστασίας. Αντί να ανοίγει τον διάλογο με τα κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα που κινούνται στον προοδευτικό χώρο, επιλέγει συχνά τη λογική της περιχαράκωσης. Όχι ως στρατηγική αντεπίθεσης, αλλά ως άμυνα απέναντι σε εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι πολιτικά αντιφατικό. Ένα κόμμα που ιστορικά εξέφρασε τη σύνθεση κοινωνικών δυνάμεων, σήμερα εμφανίζεται διστακτικό να συνομιλήσει ουσιαστικά με τα κινήματα, τις συλλογικότητες και τις νέες πολιτικές αναζητήσεις.

Το πρόβλημα δεν είναι η ανάγκη σαφούς ταυτότητας. Το πρόβλημα είναι όταν η ταυτότητα συγχέεται με την αυτάρκεια. Γιατί έτσι, το ΠΑΣΟΚ δεν προβάλλει ως δύναμη πολιτικής ανατροπής, αλλά ως κόμμα που προετοιμάζεται περισσότερο για τον ρόλο του ρυθμιστή παρά του πρωταγωνιστή. Και αυτή ακριβώς η εικόνα είναι που το καθιστά ευάλωτο στα διλήμματα της επόμενης ημέρας.

Όσο ο προοδευτικός χώρος δεν εμφανίζεται ως πλειοψηφικό ρεύμα με κοινό πολιτικό σχέδιο, τόσο η συζήτηση θα μετατοπίζεται από το «ποια πολιτική αλλάζει τη ζωή των πολιτών» στο «ποιος θα κρατήσει τη χώρα όρθια». Και εκεί, το ΠΑΣΟΚ θα καλείται να απολογηθεί για επιλογές που δεν θα έχει προετοιμάσει, αλλά θα του επιβληθούν επικοινωνιακά και πολιτικά.

Η απουσία ουσιαστικής σύνθεσης με τα προοδευτικά κινήματα δεν είναι απλώς οργανωτικό έλλειμμα. Είναι στρατηγικό κενό. Γιατί τα κινήματα που βγήκαν στον δρόμο για δικαιοσύνη, διαφάνεια και δημοκρατία δεν αναζητούν διαχειριστές ισορροπιών. Αναζητούν πολιτική εκπροσώπηση. Και όταν αυτή δεν προσφέρεται, το κενό είτε παραμένει είτε καλύπτεται με τρόπους απρόβλεπτους και συχνά επικίνδυνους.

Η επόμενη ημέρα των εκλογών δεν θα κριθεί μόνο από τους αριθμούς. Θα κριθεί από το ποιος έχει καταφέρει να πείσει ότι διαθέτει σχέδιο, συμμαχίες και κοινωνική γείωση. Αν το ΠΑΣΟΚ φτάσει σε εκείνη τη στιγμή χωρίς να έχει επενδύσει στη σύνθεση δυνάμεων, τότε θα βρεθεί εγκλωβισμένο σε διλήμματα που δεν θα έχει διαμορφώσει το ίδιο.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν πιέζεται, αλλά αν έχει αφήσει μόνο του τον εαυτό του εκτεθειμένο. Γιατί στην πολιτική, η άρνηση του διαλόγου σήμερα γίνεται ο καταναγκασμός της επιλογής αύριο.