Οι εσωκομματικοί μηχανισμοί δεν ενδιαφέρουν ΚΑΘΟΛΟΥ την κοινωνία – Πολιτική πυξίδα η μη συνεργασία με τη ΝΔ

Της Μακρίνας – Ελένης Πάρης*

Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ολοκληρώθηκε, η ΚΠΕ έκανε να ανακοινωθεί 5 μέρες, την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν ξέρουμε ποιος ή ποια θα είναι επόμενος Γραμματέας ΚΠΕ ως πρόταση της πλειοψηφίας και φυσικά ακόμα μετράνε ορισμένοι σε παράκεντρα ενημέρωσης “νικητές και ηττημένους” στους μηχανισμούς του κόμματος…

Όλο αυτό, δεν αφορά την κοινωνία· αφορά μηχανισμούς, ισορροπίες και εσωτερικές αγωνίες που σπανίως συναντούν το πραγματικό πεδίο της πολιτικής: την κοινωνική νομιμοποίηση. Τα συνέδρια δεν είναι διαδικαστικά πανηγύρια ούτε λογιστικά πεδία επιρροής. Είναι ο κατεξοχήν χώρος όπου οι πολιτικές γραμμές μετατρέπονται σε δεσμευτικές αποφάσεις. Εκεί κρίνονται όλοι — χωρίς υπεκφυγές.

Η πραγματικότητα είναι απλούστερη και σκληρότερη απ’ όσο επιτρέπουν οι εσωκομματικοί ψίθυροι. Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για το ποιος εξέλεξε πόσους. Δεν παρακολουθεί καταμετρήσεις μηχανισμών ούτε επενδύει σε «γραμμές». Ζητά καθαρότητα, συνέπεια και απαντήσεις. Και όταν αυτές δεν δίνονται, η αποδοκιμασία είναι αμείλικτη.

Σε αυτό το περιβάλλον, η απόφαση συνεδρίου για μη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία συνιστά τομή. Δεν είναι τακτικός ελιγμός, αλλά στρατηγική επιλογή που αναδιατάσσει το πολιτικό πεδίο. Με αυτήν την απόφαση, τα δεδομένα αλλάζουν ριζικά: η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απογυμνώνεται από τα σενάρια τεχνητής παράτασης της πολιτικής της επιβίωσης, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτεται το πραγματικό διακύβευμα των επόμενων εκλογών.

Αν το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής είχε επιλέξει την αμφισημία, αν άφηνε έστω και χαραμάδα συνεργασίας, το πολιτικό κόστος θα ήταν διπλό.

Όχι μόνο θα λειτουργούσε ως δεκανίκι μιας φθαρμένης εξουσίας, αλλά θα συμπαρασυρόταν στην απαξίωση που τη συνοδεύει. Η αποφυγή αυτού του σεναρίου δεν είναι απλώς ζήτημα τακτικής επιβίωσης. Είναι όρος πολιτικής αξιοπρέπειας.

Το αφήγημα της «σταθερότητας» που προβάλλεται από την κυβερνητική πλευρά καταρρέει υπό το βάρος των εξελίξεων. Οι υποθέσεις που διαρκώς αναδύονται, η διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια και η κόπωση ενός μοντέλου εξουσίας που αναπαράγει τον εαυτό του χωρίς αυτοκριτική, συνθέτουν ένα σκηνικό απονομιμοποίησης. Η πτώση δεν θα είναι προϊόν επικοινωνιακής διαχείρισης, αλλά συνέπεια πολιτικών επιλογών.

Η «Προοδευτική Αλλαγή» δεν θα οικοδομηθεί με όρους μηχανισμών, ούτε με κλειστές συμφωνίες κορυφής. Δεν είναι προϊόν «γραμμών». Είναι διαδικασία που γεννιέται μέσα στην κοινωνία, τροφοδοτείται από τις ανάγκες της και επιστρέφει σε αυτήν με συγκεκριμένο σχέδιο. Όσο πιο καθαρές είναι οι πολιτικές δεσμεύσεις, τόσο πιο ισχυρή γίνεται η κοινωνική εντολή.

Η επόμενη περίοδος δεν αφήνει περιθώρια για διγλωσσίες. Οι επιλογές είναι διακριτές και οι συνέπειες μετρήσιμες. Όποιος επιμένει να κρύβεται πίσω από σχήματα λόγου και εσωτερικές ισορροπίες, απλώς επιταχύνει την πολιτική του φθορά. Όποιος, αντίθετα, επιλέγει την καθαρότητα, αναλαμβάνει και το βάρος της ευθύνης — και εκεί, τελικά, κρίνεται η αξιοπιστία.