Όταν η χώρα καίγεται, η κυβέρνηση ψάχνει δικαιολογίες

Συλλογικό άρθρο- “The Socialist Team”

Την ώρα που σπίτια καίγονται μέσα στην Πάτρα και ανεξέλεγκτες πυρκαγιές κατακαίνε ολόκληρη τη χώρα, το αυτονόητο συμπέρασμα είναι πως η κυβέρνηση έχει αποτύχει παταγωδώς στη διαχείριση της αντιπυρικής περιόδου. Η αφετηρία κάθε σοβαρής δημόσιας συζήτησης δεν μπορεί να είναι άλλη από την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να προστατεύσει το φυσικό περιβάλλον και τις περιουσίες των πολιτών, ακόμη και εντός των μεγάλων πόλεων. Η διακυβέρνηση αξιολογείται με βάση τα απτά αποτελέσματα – και φέτος, για ακόμη μία φορά, η εικόνα που αντίκρισαν οι πολίτες ήταν αυτή του χάους και της ανεπάρκειας.

Οι αντιφάσεις περισσεύουν. Τον Μάιο, ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Γιάννης Κεφαλογιάννης, διαβεβαίωνε ότι «μπαίνουμε θωρακισμένοι» στην αντιπυρική περίοδο και ότι «θα τα πάμε καλά». Σήμερα, η κυβερνητική γραμμή αποδίδει την αδυναμία αντιμετώπισης των πυρκαγιών αποκλειστικά στην κλιματική κρίση. Αν η εξήγηση αυτή ισχύει τώρα, τότε ίσχυε και την άνοιξη. Άρα, είτε ο υπουργός παραπλανούσε τότε, είτε τώρα η κυβέρνηση επιχειρεί να αποφύγει την αλήθεια.

Την ίδια στιγμή, η επικοινωνιακή διαχείριση μοιάζει να έχει προτεραιότητα έναντι της επιχειρησιακής ετοιμότητας. Όσο οι φλόγες κατέστρεφαν περιουσίες, τα κυβερνητικά τρολ εργάζονταν νυχθημερόν για να πείσουν πως η κυβέρνηση δεν φέρει ευθύνη, το Μαξίμου έστηνε επικοινωνιακά «σώου» με την «εσπευσμένη» επιστροφή του πρωθυπουργού, και το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης ενέκρινε διαφημιστική καμπάνια ύψους 26 εκατομμυρίων ευρώ – μεγαλύτερη ακόμη και από τη «λίστα Πέτσα». Αντί για ουσιαστική ενίσχυση του μηχανισμού δασοπροστασίας, ενισχύεται ο προπαγανδιστικός μηχανισμός που επιχειρεί να δικαιολογήσει τις αποτυχίες του.

Η δήλωση της Σοφίας Βούλτεψη, ότι η έλλειψη εθελοντών αποτελεί το βασικό πρόβλημα, ήρθε να συμπυκνώσει το κυβερνητικό μοτίβο των τελευταίων ετών: πάντα φταίνε οι πολίτες, η κλιματική κρίση, οι παθογένειες του κράτους – ποτέ η κυβέρνηση. Μια τοποθέτηση που εκπέμπει αλαζονεία και πολιτική αναλγησία, τη στιγμή που οι κάτοικοι βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να γίνεται στάχτη.

Πάνω απ’ όλα, η εμμονή σε ένα αποτυχημένο μοντέλο που δίνει έμφαση στην καταστολή και όχι στην πρόληψη, ακυρώνει κάθε ελπίδα για αλλαγή. Οι επιστημονικές προτάσεις για διαφορετική στρατηγική αγνοούνται επιδεικτικά, ενώ η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι το υφιστάμενο σχέδιο δεν λειτουργεί.

Οι πολίτες κατανοούν τις πρωτοφανείς προκλήσεις της κλιματικής κρίσης. Δεν απαιτούν θαύματα· απαιτούν ειλικρίνεια, υπευθυνότητα και σχέδιο. Αυτό που δεν αντέχουν πια είναι το διαρκές δούλεμα, η διαρκής προσπάθεια να τους πείσουν πως δεν βλέπουν αυτό που αντικρίζουν κάθε μέρα: έναν κρατικό μηχανισμό που, μπροστά στις φλόγες, καταρρέει.