Παρέλαση ΕΟΝ 28η Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη:Θεσμική ανικανότητα ή διοικητική “αβλεψία”;

Το περιστατικό της συμμετοχής της ακροδεξιάς οργάνωσης Ε.Ο.Ν. στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, όπως αποκάλυψε το ο Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νίκος Παπανδρέου, συνιστά θεσμικό και πολιτικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους. Η εικόνα μιας εθνικής επετείου που μετατρέπεται σε πεδίο προβολής μισαλλόδοξων οργανώσεων, αναβιώνει τα πιο σκοτεινά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας και εκθέτει ανεπανόρθωτα τις κρατικές και περιφερειακές αρχές που όφειλαν να διασφαλίσουν τον σεβασμό του δημοκρατικού πλαισίου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας είχε δώσει άδεια συμμετοχής στην «Παμμακεδονική Ένωση Μακεδονικού Αγώνα Ελλάδος–Αυστραλίας». Η ίδια η Ε.Ο.Ν. —μια οργάνωση με αναφορές σε ακροδεξιά, εθνικιστικά και αντιδημοκρατικά πρότυπα— παραδέχθηκε ότι παρέλασε «μαζί» με την Ένωση, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για το αν η συμμετοχή της ήταν γνωστή ή αν επρόκειτο για σκόπιμη ανοχή. Είτε πρόκειται για συνειδητή πρόσκληση είτε για θεσμική ανικανότητα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η δημόσια προβολή μιας ιδεολογίας που προσβάλλει το ίδιο το νόημα της 28ης Οκτωβρίου.

Η Περιφέρεια, η Αστυνομία και οι λοιπές αρμόδιες αρχές οφείλουν να δώσουν άμεσες και πειστικές εξηγήσεις. Δεν μπορεί η μνήμη της Αντίστασης στον φασισμό να γίνεται φόντο για ακροδεξιές επιδείξεις «πατριωτισμού». Ο θεσμικός εκφυλισμός της παρέλασης, η απουσία ελέγχου και η μετατροπή ενός εθνικού συμβόλου σε προπαγανδιστικό πεδίο ομάδων που επιδιώκουν να διχάσουν την κοινωνία, δεν συνιστούν απλώς διοικητικό λάθος — είναι πολιτική ύβρις.

Το γεγονός αυτό, αν δεν αντιμετωπιστεί παραδειγματικά, κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα επικίνδυνο προηγούμενο, όπου κάθε ομάδα με ακραία ρητορική θα μπορεί να παρεισφρύει σε δημόσιες τελετές επικαλούμενη την «ελευθερία έκφρασης». Η δημοκρατία δεν μπορεί να είναι τόσο αφελής ώστε να φιλοξενεί τους εχθρούς της στις επίσημες τελετές της.

… Αν κάτι δίδαξε η Ιστορία, είναι πως όταν η Δημοκρατία υποχωρεί στο όνομα της «ανεκτικότητας», ανοίγει την πόρτα στο σκοτάδι. Και η Θεσσαλονίκη του 2025 δεν μπορεί —δεν πρέπει— να γίνει πεδίο τέτοιας ντροπής.