ΠΑΣΟΚ: Η πλατφόρμα των “6 σημείων” του Δούκα για την Προοδευτική Αλλαγή

Η πλατφόρμα «6 σημείων» που παρουσίασε ο Χάρης Δούκας δεν έρχεται ως μια ακόμη άσκηση εσωκομματικής διατύπωσης θέσεων. Αναδύεται στη συγκυρία μιας κυβέρνησης που επιχειρεί να επιβάλει καθεστώς μονοκρατορίας, μετατρέποντας την πολιτική σε διοικητική πράξη και την κοινωνία σε παθητικό θεατή. Μέσα σε αυτό το τοξικό περιβάλλον, η πρωτοβουλία Δούκα λειτουργεί σαν πυξίδα μιας παράταξης που αναζητά ξανά τον ρόλο της: όχι ως συμπλήρωμα εξουσίας, αλλά ως φορέας πολιτικής διεκδίκησης και κοινωνικής προοπτικής.

Η προοδευτική διακυβέρνηση, πρώτο σημείο της πλατφόρμας, δεν αντιμετωπίζεται ως θεωρητικό σχήμα, αλλά ως πολιτική ανάγκη. Κυβερνητικές πρακτικές που θεσμοθετούν την ανισότητα και μεταχειρίζονται το κράτος σαν ιδιωτική εταιρεία καθιστούν επιτακτική την επιστροφή σε μια διακυβέρνηση με επίκεντρο τη δικαιοσύνη, τη λογοδοσία και την κοινωνική προστασία. Η καθαρή οριοθέτηση από τις συντηρητικές επιλογές της εξουσίας αποκαθιστά την πολιτική νοηματοδότηση που τα τελευταία χρόνια επιχειρείται να εξοβελιστεί.

Δεύτερο σημείο, η επαφή με την κοινωνία, ξεφεύγει από τον στερεότυπο της “βάσης”. Συνιστά υπενθύμιση ότι χωρίς κοινωνική ανάγνωση, κανένα κόμμα δεν μπορεί να επικαλείται προοδευτικό πρόσημο. Η επιστροφή στα κινήματα, στους εργαζόμενους, στους ανθρώπους που στραγγαλίζονται από το κυβερνητικό μοντέλο υπερσυγκέντρωσης εξουσίας, ανοίγει δρόμο σε μια πολιτική που παράγεται από τα κάτω, όχι από «στρατηγικά κέντρα» διαχείρισης χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση.

Η ρητή απόρριψη συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, τρίτο σημείο της πρότασης, αποκαθιστά μια απαραίτητη διαύγεια. Σε μια εποχή όπου η κυβέρνηση επιδιώκει να εμφανίσει την αντιπολίτευση ως βοηθητικό της χειροκρότημα, η ξεκάθαρη αποστασιοποίηση αποτελεί όχι μόνο πολιτική στάση αλλά και πράξη αυτοσεβασμού. Η προοδευτική παράταξη δεν μπορεί να νομιμοποιεί μια εξουσία που εργαλειοποιεί τους θεσμούς, αποψιλώνει την αυτοδιοίκηση και αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν παρατηρητές των αποφάσεών της.

Το τέταρτο σημείο, ο διάλογος με τα προοδευτικά κόμματα, συνδέει την αυτονομία με τη στρατηγική ωριμότητα. Η πρόταση θυμίζει ότι η απομόνωση ποτέ δεν υπηρέτησε την κοινωνική αλλαγή. Αντίθετα, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου κυριαρχεί η κυβερνητική αλαζονεία, η συνεννόηση των προοδευτικών δυνάμεων μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο στην κυριαρχία μιας εξουσίας που συμπεριφέρεται σαν ανεξέλεγκτο μηχανισμό.

Η πατριωτική στάση, πέμπτο σημείο της πλατφόρμας, επιχειρεί να ανακτήσει μια έννοια που η κυβέρνηση έχει παραδώσει στη ρητορική του φόβου. Η σοβαρή προσέγγιση στα εθνικά, χωρίς υπερβολές αλλά με αίσθηση ευθύνης, υπερβαίνει το επικοινωνιακό κλίμα που καλλιεργεί η εξουσία για να δικαιολογήσει επιλογές αδιαφάνειας και υπέρογκου κόστους. Ο πατριωτισμός που προτείνεται είναι πολιτικός και δημοκρατικός, όχι εργαλείο χειραγώγησης.

Κλείσιμο της πρότασης, η ενότητα. Σε μια παράταξη κουρασμένη από εσωτερικές ισορροπίες και μικροπαιχνίδια, η ενότητα δεν προβάλλεται ως σύνθημα αλλά ως όρος πολιτικής ύπαρξης. Η προοπτική ενός συνεδρίου που φιλοδοξεί να ανοίξει δρόμους αντί να διαιωνίσει γραφειοκρατίες λειτουργεί ως αντίδοτο στην κυβερνητική κουλτούρα επιβολής, που θέλει την αντιπολίτευση διαιρεμένη και αδύναμη.