“Περί διεύρυνσης στο ΠΑΣΟΚ – Μια ανάλυση” – Του Γαβρή Άγγελου

Το ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε χθες την επιτροπή διεύρυνσης και συμπαράταξης με την προσθήκη 45++ προσώπων στο κόμμα.

Αρχικά να πούμε πως κάθε λογική διεύρυνσης και ανοίγματος του ΠΑΣΟΚ είναι στη σωστή λογική. Όχι απαραίτητα στη σωστή κατεύθυνση. Αυτό είναι καθαρό, το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να γίνει ένα “ΚΚΕ του κέντρου” και οφείλει στην ιστορία του, με αξίες και αρχές να προχωρήσει σε κάθετη διεύρυνση ανοίγοντας τις πόρτες στου στην κοινωνία των πολιτών. Στις προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου.

Κάνοντας μια πρώτη “ακτινογραφία” των προσώπων που ανακοινώθηκαν, οφείλουμε να κάνουμε κάποιες πρώτες παρατηρήσεις: Η διεύρυνση, σε αρκετές περιπτώσεις πολιτικών που έχουν κάνει σχεδόν μια πλήρη πορεία στην πολιτική σκηνή, από την δεκαετία του 80 και του 90 μέχρι το 2026, μοιάζει να έχει ρόλο μιας άτυπης πολιτικής “κολυμβήθρας του Σιλωάμ”. Και εξηγούμαι: Είναι θεμιτό κάποιος σε όποια ηλικία και να βρίσκεται, να επιθυμεί να “κλείσει την καριέρα του” στο κόμμα που τον ανέδειξε. Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι σαφές – έχουν απήχηση στην κοινωνία τέτοιες κινήσεις που ως ένα σημείο επιβεβαιώνουν πως η επιστροφή προσώπων που βρίσκονται σε ένα στάδιο της ζωής τους που έχουν διατελέσει Υπουργοί, βουλευτές με διαφορετικά κόμμα, πολιτευτές και ενεργοί πολίτες και βρίσκονταν μέχρι αυτή την ώρα σε καθεστώς πολιτικής αποστασιοποίησης, θα σηματοδοτήσει το κοινωνικό άνοιγμα που είναι το ζητούμενο για ένα ΠΑΣΟΚ που βρίσκεται σε στασιμότητα; (Στην καλύτερη ανάγνωση των ερευνών που έχουμε στα χέρια μας)

Στη συνέχεια, πρόσωπα που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσής τους και οι δημόσιες παρεμβάσεις τους αποτελούν “άλλοθι” για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τη ΝΔ, είναι δυνατόν να “βαφτιστούν” αμφίπλευρη διεύρυνση; Πως μπορούν τέτοια πρόσωπα να δώσουν ένα καθαρό πολιτικό στίγμα στο ΠΑΣΟΚ την στιγμή που το πεδίο κριτικής στην δημόσια σφαίρα, είναι πως το θολό στίγμα του ΠΑΣΟΚ είναι από τις βασικές αιτίες της “βελόνας” που αρνείται να κουνηθεί μπροστά και συν τοις άλλοις, όταν ένα κόμμα υποδέχεται τέτοια πρόσωπα, δέχεται και την τοξικότητα της επιλογής να ενταχθούν σε έναν πολιτικό φορέα που στόχο πρέπει να έχει την προοδευτική αλλαγή.

Τρίτον και αρκετά σημαντικό κατά την γνώμη μου, είναι η αναδίπλωση στο αφήγημα “όσοι πλήγωσαν το ΠΑΣΟΚ με τις δηλώσεις και τις πράξεις τους δεν είναι καλοδεχούμενοι”, περιπτώσεις – τουλάχιστον 3 μέτρησα εγώ, εσείς; – που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ την περίοδο που η παράταξη βρισκόταν σε οριακό σημείο επιβίωσης γιατί κάποιοι εκ των έσω αποφάσισαν να ρίξουν την εκλεγμένη πανηγυρικά και δημοκρατικά κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και Γιώργου Παπανδρέου, γιατί απλούστατα, δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν “καρέκλα” επανεκλογής είναι περιπτώσεις που δηλώνουν τι ακριβώς; Δηλώνουν υποχώρηση; Δηλώνουν δυναμική; Δηλώνουν αδυναμία της ηγεσίας να μείνει πιστή σε ένα καθαρό δόγμα διεύρυνσης; Και όλα αυτά, την στιγμή που στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου, θυμίζω το αφήγημα αρκετών που δήλωναν πως αν εκλεγεί ο Δούκας θα φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, κάτι το οποίο ουδέποτε είχε σχέση με την πραγμάτικοτητα…

Για να κλείσω και την αναφορά μου στο τελευταίο γεγονός, αρχικά θα ήταν σωστό να κάνουμε ειδική μνεία στο καθαρό αφήγημα του Δημάρχου Αθηναίων που μιλούσε για προοδευτική διακυβέρνηση, ενώνοντας δυνάμεις στον προοδευτικό χώρο αλλά “διαστρεβλώθηκε” η δηλωσή του απο ΜΜΕ φίλα προσκείμενα στο Μαξίμου – και όχι μόνο σε ΜΜΕ- και φυσικά δεν εννοούσε την διεύρυνση με όρους καρέκλας ως συμφωνίες κορυφής. Εν συνεχεία, είναι καλό που έστω τώρα, μετά από αρκετό “πόλεμο” εσωκομματικό και εξωκομματικό, η πρόταση Δούκα υιοθετείται από την ηγεσία και κάνει ουσιαστικό κάλεσμα στις Προοδευτικές Δυνάμεις αυτού του τόπου.

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω πως το συμπέρασμα αυτού του κειμένου δεν είναι το “όλα λάθος”, είναι πως η στρατηγική του κόμματος, ακόμα και όταν κινήσεις έχουν μια λογική προοδευτικού καλέσματος και ανοίγματος, είναι τουλάχιστον προβληματική. Δεν είναι εσωστρέφεια η κριτική, είναι η πεμπτουσία της εσωκομματικής δημοκρατίας και κάτι τέτοιο δυναμώνει μια παράταξη που θέλει να διεκδικήσει την πρωτιά στις επόμενες εθνικές εκλογές. Και σε αυτό μόνο η αυτοκριτική και η ενότητα , η ουσιώδης – όχι στα λόγια- μπορεί να βοηθήσει και πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως ενόψει συνεδρίου, η μάχη που δίνουμε δεν είναι χαρακωμάτων, είναι μάχη για πολιτική έκρηξη. Είναι η μάχη του αυτονόητου: Την πτώση της Δεξιάς από την εξουσία. Το ΠΑΣΟΚ είναι η Προοδευτική Παράταξη που αν λειτουργήσει “λυτρωτικά” στις θεσμικές του αποφάσεις, μπορεί να ξαναβάλει την “Δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας”