Σενάρια αποχώρησης της αντιπολίτευσης από την Εξεταστική – Η πρόταση Οθωνα που συζητείται στο ΠΑΣΟΚ

Σε μια περίοδο έντονης πολιτικής ρευστότητας και ενδοκομματικών αναζητήσεων στο ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, επανέρχεται στο προσκήνιο μια πρόταση που φαίνεται να κερδίζει έδαφος, τουλάχιστον ως στρατηγική συζήτησης στα ανώτερα επίπεδα της Χαριλάου Τρικούπη. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του The Socialist, στο εσωτερικό του κόμματος έχει πέσει στο τραπέζι μια ριζοσπαστική ιδέα: η οργανωμένη αποχώρηση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης από τη διαδικασία συγκρότησης και ψήφισης της Εξεταστικής Επιτροπής που προτείνει η Νέα Δημοκρατία.

Την πρόταση φέρεται να επεξεργάστηκε αρχικά ο Μανώλης Όθωνας, κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και στενός συνεργάτης της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά. Ο Όθωνας, γνωστός για την πολιτική του στρατηγική και το θεσμικό του στίγμα, φαίνεται πως εισηγήθηκε την ιδέα αυτή ως μέσο ανάδειξης της θεσμικής μονομέρειας με την οποία η κυβέρνηση επιδιώκει να εργαλειοποιήσει το ισχυρό της κοινοβουλευτικό πλεονέκτημα.

Τη σκυτάλη της υπεράσπισης της πρότασης φέρεται να έλαβε ο Θόδωρος Μαργαρίτης, έμπειρο πολιτικό στέλεχος με μακρά θητεία στο χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και ενεργό ρόλο στο μεταρρυθμιστικό μπλοκ του Κινήματος Αλλαγής. Ο Μαργαρίτης υποστήριξε – σύμφωνα με κομματικές πηγές – ότι μια συντονισμένη αποχώρηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης από τη διαδικασία θα εξέθετε πολιτικά τη Νέα Δημοκρατία, την ώρα που η κυβέρνηση κατηγορείται ευρέως για παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, θεσμική υπεροψία και συσκότιση κρίσιμων υποθέσεων.

Το σενάριο αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ενόψει της σύστασης της νέας Εξεταστικής Επιτροπής για την υπόθεση των υποκλοπών και τη λειτουργία της ΕΥΠ, καθώς και εν μέσω συγκρούσεων για την ανεξαρτησία των θεσμών. Δεν λείπουν πάντως και εκείνοι εντός ΠΑΣΟΚ που εκφράζουν επιφυλάξεις, επισημαίνοντας πως η αποχώρηση μπορεί να ερμηνευτεί ως εγκατάλειψη του θεσμικού πεδίου αντιπαράθεσης, με τον κίνδυνο να περάσει στα «ψιλά» η κοινοβουλευτική μάχη για την αλήθεια.

Η πρόταση Οθωνα – Μαργαρίτη, ακόμη και αν δεν υιοθετηθεί τελικά, φωτίζει τη νευρικότητα και τη στρατηγική αναζήτηση που επικρατεί στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς για το πώς μπορεί να απαντήσει, ενωμένα ή κατακερματισμένα, στην πολιτική κυριαρχία της ΝΔ και στην εικόνα ενός αποδυναμωμένου θεσμικού ελέγχου.