Σταύρος Παναγιωτίδης: “Έτσι χάιδευαν και τον Χίτλερ.”

Πριν ξεκινήσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης, η Βρετανία και η Γαλλία, ήταν κάπως παραπάνω ανεκτικές, ως και τρυφερές, με τον Χίτλερ, παρότι έβλεπαν τον χαρακτήρα του καθεστώτος του. Κι αυτό επειδή ήλπιζαν πως αυτός θα “καθάριζε” για λογαριασμό τους με την Σοβιετική Ένωση. Έφτασαν, λοιπόν, στο σημείο όταν είδαν ότι ο Χίτλερ διεκδικούσε εδάφη της Τσεχοσλοβακίας, όχι απλώς να τον αφήσουν να τα πάρει, αλλά να του τα δώσουν οι ίδιες! Συναντήθηκαν με τον Χίτλερ και έκαναν την Συμφωνία του Μονάχου, το 1938, με την οποία δέχτηκαν να διαμελίσει ο Χίτλερ την χώρα. Και μάλιστα, χωρίς καν να κληθεί στο τραπεζι η ίδια η Τσεχοσλοβακία!

Υποτίθεται πως όλο αυτό έγινε ώστε να ικανοποιηθεί ο Χίτλερ και να αποφευχθεί ο πόλεμος. Στην πραγματικότητα, έγινε για να του επιτραπεί να αφοσιωθεί στην αντιμετώπιση της ΕΣΣΔ. Κάτι που ο Σταλιν αντελήφθη και για αυτό έκανε το γνωστό Σύμφωνο Μη Επίθεσης με την Γερμανία (Μολότοφ-Ρίμπεντρομπ). Παραδόξως (ή και όχι), όσοι θυμούνται αναχρονισμένα το Σύμφωνο αυτό για να κάνουν κριτική στους σοβιετικούς, δεν “θυμούνται” ποτέ αυτό που προηγήθηκε, την Συμφωνία του Μονάχου. Ούτε το πόσο εναντίον αυτής της πολιτικής ήταν ο Τσώρτσιλ.

Όμως, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι δεν επηρεάστηκαν τελικά από την, λεγόμενη, πολιτική του εξευμενισμού τους από τους δυτικούς. Προχώρησαν κανονικά στον πόλεμο. Πράγμα, μάλλον αναμενόμενο. Αφού και οι δύο τους είχαν φροντίσει από πριν να απαξιωσουν την διεθνή νομιμότητα αποχωρώντας από την Κοινωνία των Εθνών (τον πρόδρομο του ΟΗΕ).

Σήμερα, η Ευρώπη χαϊδεύει τον Τραμπ. Και το Ισραήλ. Επειδή φοβάται την δύναμη τους; Επειδη ελπιζει να καθαρίσουν για λογαριασμό τους με το Ιραν; Σιγουρα, πάντως, το κάνει παρότι τα σημάδια είναι πάλι εδώ και επαναλαμβανονται με κωμικοτραγική συνέπεια. Οι δύο τους αδιαφορούν για τους διεθνείς θεσμούς. Ο Τραμπ απέσυρε τις ΗΠΑ από τον ΠΟΥ και την Συμφωνία για το Κλίμα, επιτίθεται στον ΟΗΕ και του μειώνει τη χρηματοδότηση. Το Ισραήλ απαξιώνει τον ΟΗΕ που το καταδίκασε για Γενοκτονία στη Γάζα και το Διεθνές Δικαστήριο που έβγαλε ένταλμα σύλληψης για τον Νετανιάχου ως εγκληματία πολέμου.

Και φτάσαμε πριν λίγες μέρες, να στείλει ο Τραμπ την σύζυγο του να προεδρεύσει αυτή σε συνεδρίαση του ΟΗΕ, φτύνοντας μας, όλους μαζί, στα μούτρα. Γιατί ο ΟΗΕ εκπροσωπεί εμάς, τους λαούς που εκλέγουν τις κυβερνήσεις που τον απαρτίζουν. Και φτάσαμε να λέει ο ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ πως στον πόλεμο δεν υπάρχει “πολιτική ορθότητα” ούτε “ανόητοι κανόνες μάχης”. Πως όλοι οι κανόνες που έφτιαξε η ανθρωπότητα μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν πρέπει να εφαρμόζονται. Μπορούμε άμα θέλουμε να σκοτώνουμε αμάχους, αυτό λέει. Και η ΕΕ, για τον πόλεμο καταδικάζει… το Ιράν!

Στην Ελλάδα ακούμε τον έναν υπουργό να λέει πως δεν υπάρχει τίποτα πάνω από τον νόμο του ισχυρού, τον άλλο να λέει πως τα Συντάγματα και οι νόμοι δεν μετράνε μπροστά στο αίμα (λες και όλοι αυτοί οι κανόνες δεν φτιάχτηκαν ακριβώς για να μην γίνονται αιματοχυσίες και πανανθρώπινα δράματα) και δημοσιογράφους να λένε πως ο Σάντσεθ είναι η ντροπή της Ευρώπης. Αν ζούσαν το ’30 θα ελεγαν τα ίδια και για τον Τσώρτσιλ. Ακούμε και πως όποιος δεν στηρίζει αυτόν τον πόλεμο είναι, οριακά, πράκτορας του Ιράν και της Τουρκίας. Δεν είναι τόσο μακριά το 2003. Η Γαλλία του δεξιού Σιράκ, η Γερμανία του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ, ήταν εναντίον του πολέμου στο Ιράκ. Να ψάξουμε μήπως ήταν πράκτορες του Σαντάμ;

Οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα δείχνουν την κυβέρνηση ανεβασμένη. Λογικό είναι. Σε στιγμές κρίσης, όποιος έχει το τιμόνι κερδίζει πόντους, όσο αδέξια κι αν το χειρίζεται. Επιπλέον, μπορεί να απαιτεί σιωπή, να δείχνει όποιον είναι απέναντι του όχι απλώς ως αντιπολιτευόμενο, αλλά ως απειλή κι εχθρό του λαού. Αλλά τελικά το κόστος θα το πληρώσει ο λαός, εμείς. Και δεν εννοω μονο τις αυξήσεις στα καύσιμα και στα τρόφιμα που ήδη είναι εδώ. Θα πληρώσουμε με την ίδια την δημοκρατία μας. Με το να θεωρείται οκ πως δεν υπάρχουν κανόνες, υπάρχει μόνο το δίκαιο του ισχυρού και αν θες να ζήσεις πρέπει να προσκυνήσεις. Κι αυτή η λογική δεν μένει στα εξωτερικά ζητήματα. Έρχεται και στα εσωτερικά. Αυτό το “Προσκύνα κι άσε τους άλλους να πεθάνουν” γίνεται κουλτούρα γενική. Κι έτσι, να μην εκπλαγούμε αν στον επομενο “Βιολάντα” που οδηγηθεί στη φυλακή, βρεθουν δίπλα του πολυ περισσότεροι. Οταν η ραχη καμπτεται, οταν διδασκομαστε τον φόβο και την αναξιοπρέπεια, όλα είναι απλώς θέμα χρόνου.

Πατάμε ήδη το χαλάκι που μας περνάει σε μια άλλη εποχή. Τι θα κάνουμε τώρα;